Vakantie naar Zuidoost Amerika in 2009

Dag 1: Vrijdag 22 mei 2009

2009-06-12T06:02:00.000-07:00

✈ Amsterdam – Jacksonville (Florida)

De wekker loopt alweer vroeg af deze morgen, zelfs na een korte nachtrust. Zoals altijd ga ik de laatste avond voor vertrek veel te laat naar bed, omdat ik nog laat bezig was met inpakken. Hoewel ik gisteren de hele dag vrij was –het was immers Hemelvaartsdag– kon ik pas ’s avonds beginnen, omdat ik de rest van de dag nodig had voor het afmaken van de reisplanning. Natuurlijk was die wel al grotendeels klaar, maar ik had nog een paar dingen op mijn to-do lijstje staan. Een drukke agenda in de weken voor onze vakantie heeft me belet om eerder klaar te zijn. Die planning maak ik omdat ik graag goed voorbereid op vakantie ga, ik wil me tijdens de reis niet bezighouden met uitzoeken wat ik wil gaan doen. Ik wil dan vooral genieten. Dat betekent niet dat we ook alles zullen doen dat in de planning is opgenomen, maar wel dat we kunnen kiezen uit een reeks van mogelijkheden die past bij onze stemming en bij het weer. Alle eerdere vakanties hebben ons een aardig idee gegeven van de manier waarop we graag vakantie vieren en de dingen die we leuk vinden om te doen. We houden van afwisseling. Natuur en steden, cultuur en winkelen, en natuurlijk op z’n tijd ook lekker eten. Het is allemaal vertegenwoordigd in de reisplanning. Zo doe ik dat nu eenmaal graag. Maar nu loop ik wel op de zaken vooruit, we moeten immers nog vertrekken, en daarvoor heb je wel een gevulde koffer nodig.

Als ik ben gedoucht en aangekleed ga ik verder met inpakken. Ik moet de toilettassen nog klaarmaken en nog bepalen wat we gaan meenemen aan handbagage. En natuurlijk moeten ook de koffers nog even gewogen worden om niet te worden aangeslagen voor overgewicht. De bagage bestaat uiteindelijk uit 1 grote halfharde koffer die slechts halfvol is met kleding en toilettassen, een superhandige reistas met een dubbele bodem (ook halfvol met kleding), 1 grote reistas van Samsonite met daarin een andere Kipling-reistas met de boeken, de meeste schoenen en een kleinere lege reistas die we op de terugreis als handbagage kunnen gebruiken. We moeten immers ook nog ruimte overhouden voor de gekochte spullen tijdens onze vakantie. Alles past ruim binnen de gewichtsmarges en ik ben er trots op zo licht te hebben gepakt. Even voor 8 uur ’s ochtends bellen we aan bij de buren om nog even onze mobiele telefoonnummers uit te wisselen –zij zullen op ons huis passen en de plantjes water geven– en dan stappen we in de auto.

Vanuit Muiden is het maar enkelen minuten rijden naar het station in Weesp waar we op een rechtstreekse trein stappen naar Schiphol. Bij het station in Weesp mag je gratis parkeren, en dat is wel handig! Het scheelt in elk geval weer dure taxikosten, dat is ons vorig jaar erg tegengevallen. Met de stoptrein zijn we in 25 minuten op de luchthaven, zonder vertraging. We zoeken de United incheckbalie op en sluiten aan in de rij. Bij de balie staan 2 rijen voor de economy klasse. Één rij voor de “bag-drop-balies” waar de koffers moeten worden afgegeven door de reizigers die eerder thuis hebben ingecheckt of bij de machine op de luchthaven, en één rij voor de incheckbalies. Omdat ik nog wil proberen om stoelen te krijgen bij de nooduitgang hebben we niet online ingecheckt en we sluiten dus aan voor de incheckbalies. Voor beide rijen zijn 2 balies open, maar gek genoeg gaat de incheck-rij veel sneller. Na een half uurtje zijn we aan de beurt, terwijl mensen die tegelijk met ons in de andere rij aansloten pas halverwege de rij staan.

Volgens de grondstewardess zijn er geen 2 plaatsen naast elkaar meer vrij bij de nooduitgang, maar ze plaatst ons op de stand-by lijst voor deze stoelen. Mochten ze alsnog vrij komen dan worden we bij de gate omgeroepen. Gelukkig hebben we wel een economy plus abonnement, dus we hebben sowieso zitplaatsen met meer beenruimte. Deze mogelijkheid is ook de reden waarom we bij voorkeur met United vliegen als we naar Amerika gaan, de overige carriers bieden die service (nog) niet.

Na het inchecken gaan we door de douane, ook dat gaat heel vlug, en dan lopen we nog even langs de verschillende winkeltjes. We kopen nog een nieuwe reisstekker en wat tijdschriften en dan gaan we ontbijten bij Café Amsterdam. Hier verloopt de service aanzienlijk minder vlot, de ober heeft er duidelijk geen zin in vanochtend. Hij loopt met een slakkengangetje en we moeten hem alles 3 keer vragen. Eerst om te mogen bestellen, dan waar het drinken blijft en na het eten om te mogen betalen. En dan duurt het ook nog een eeuwigheid voordat we het wisselgeld terugkrijgen. Maar we laten onze dag niet bederven, we gaan immers 3 weken van goede service tegemoet!

Om 11 uur lopen we naar de gate waar we ook alweer snel langs de beveiliging zijn. We moeten weer de standaardvragen beantwoorden en als onze handbagage is gescand nemen we plaats in de wachtruimte. Al snel worden hier onze namen omgeroepen en tot onze vreugde krijgen we hier nieuwe instapkaarten met 2 plaatsen bij de nooduitgang. Jippie!

Om half 12 start het boarden en in no time zit iedereen in het vliegtuig, een Boeing 767-300. We hebben fantastische plaatsen! Met z’n tweetjes naast elkaar, bij het raam en de nooduitgang, bijna gelijk achter de business class. Als de deur van het vliegtuig dicht gaat valt ons op dat het vliegtuig half leeg is en de plaatsen bij de nooduitgang aan de andere kant van het vliegtuig zijn alle vier nog vrij. En tot onze verbazing blijft dat ook na de start zo gedurende de hele vlucht, niemand die op het idee komt hier te gaan zitten.

We vertrekken perfect op tijd, Rond half 1 zitten we al boven de wolken en is er van Nederland nauwelijks nog iets te zien. Helaas is er stevige bewolking gedurende de hele vlucht, van IJsland en Canada is niets te zien. We worden regelmatig voorzien van drinken en de verzorging is goed. Voor Peter hadden we deze keer een speciale maaltijd besteld: low fat en die krijgt hij al snel na de start aangereikt. Die smaakt hem best goed! Mijn maaltijd daarentegen is minder smakelijk, en later blijkt ook dat die slecht valt. Ik krijg er buikkrampen van, wordt misselijk en voel me behoorlijk beroerd. Maar gelukkig is dat na een paar uurtjes ook weer over en dan kan ik zelfs een beetje slapen. Ik kijk de film “Seven Pounds” met Will Smith, maar zet die halverwege weer af omdat ik steeds ervan moet huilen. Dan ga ik maar lezen. Ik heb een paar leuke tijdschriften, waaronder ook mijn grootste favoriet: de Linda. Daar vermaak ik me eerst mee. Ook doe ik wat spelletjes op de IPod en luister naar muziek. Die speciale hoofdtelefoon voor slechthorenden die ik heb gekocht voor de IPod is echt een geweldige uitvinding! Hij werkt ook op het systeem van het vliegtuig en ik kan dus ook goed volgen wat er door de purser wordt omgeroepen.

We landen perfect op tijd op Washington Dulles en doordat we gelijk achter de Business Class zitten zijn we in no time uit het vliegtuig. Dat gaat super snel. We lopen naar de immigratie en daar staat wonder boven wonder nog geen rij. Binnen 5 minuten zijn we erdoorheen. Na de immigratie staan de koffers al op ons te wachten ¬–hoe doen ze dat toch zo snel?– en die moeten we nog door de douane loodsen. Daar staat wel een korte wachtrij maar ook daar zijn we snel doorheen. Dan de koffers weer op de band gooien, door de beveiliging ––waar de langste rij staat– en naar de gate. Er zijn nog geen 25 minuten voorbij als we daar plaatsnemen. Een record voor ons!

Het volgende vliegtuig vertrekt iets later dan gepland, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Het levert ons slechts 5 minuten vertraging op bij de landing. Ook tijdens deze vlucht zitten we weer bij de nooduitgang, maar mijn stoel is waardeloos. Die is aangepast voor de nooduitgang en daardoor is het zitvlak een heel stuk korter en loopt schuin af. Gelukkig duurt de vlucht maar 1½ uur, maar dan ben ik ook blij om weer te kunnen opstaan.

Het vliegveld in Jacksonville is heel klein en ook ons vliegtuig is niet bepaald groot. We moeten dan ook buiten uitstappen en via een gemarkeerd pad naar de terminal lopen. Buiten krijgen we een optater van de warmte en de vochtigheid. Het is gelukkig wel droog, maar de lucht lijkt heel nat. Hoewel we daar op gerekend hebben valt het in de werkelijkheid toch altijd wat tegen. Al snel zijn we bij de bagagebanden. Naast de bagagebanden ligt ook de balie van National en daar staat geen rij. We besluiten dan ook om eerst even de auto te regelen. Bij het invoeren van al onze gegevens gaat Peter even de koffers ophalen en zo slaan we 2 vliegen in 1 klap. We hebben een midsize SUV gereserveerd en leggen uit dat de stoel van de auto voor Peter erg belangrijk is vanwege de pijn. We mogen dan ook verschillende auto’s proberen, de medewerker van National loopt met ons mee. We nemen achtereenvolgens plaats in een Ford Escape, een Toyota RAV4, een Nissan Rogue en een Jeep Patrol. De Ford en de Nissan zitten het lekkerst, maar vanwege de grotere kofferruimte kiezen we voor de Ford. De Escape is het kleinere broertje van de Ford Explorer die we al 2 keer eerder mochten rijden tijdens de vakantie, dus die zal ons best bevallen. We proberen nog een upgrade te krijgen, maar die zijn veel te duur. Voor een klasse hoger moeten we bijna $600 bijbetalen voor 3 weken en dat is ons veel te gortig. Dat ligt duidelijk aan onze slechte timing, Memorial Day Weekend staat voor de deur en op deze vrijdag gaan veel Amerikanen eropuit voor een lang weekend. Er staan inderdaad niet veel auto’s in de garage.

We installeren ons in de auto en als we willen wegrijden ontdekken we dat we geen contract hebben gekregen. Peter loopt nog even terug om dat op te halen, zodat we geen problemen krijgen als we onderweg worden aangehouden en dan gaan we echt op pad. We gaan nog niet meteen naar het hotel maar willen eerst nog even een Walmart opzoeken met ons boodschappenlijstje. De van thuis meegebrachte TomTom brengt ons in no time ernaartoe. Het verzamelen van de boodschappen kost uiteindelijk nog best veel tijd. Die winkels zijn ook zo groooooot…… We gaan kriskras door de winkel en worden door de medewerkers alle kanten opgestuurd, en vooral de verkeerde. Toch lukt het ons om bijna alles te vinden en met een gevulde winkelkar gaan we weer naar buiten. Het is inmiddels bijna half 10 ’s avonds –half 4 ’s nachts Nederlandse tijd– maar we gaan nog niet naar het hotel, we hebben nog één tussenstop te gaan: Applebee’s. Peter verheugt zich al maanden op de eerste riblet platter bij Applebee’s en hij kan niet gaan slapen zonder deze feestmaaltijd. De buffalo chicken tenders nemen we samen als voorgerecht en als hoofdgerecht kies ik de quesadilla burger. Nog nooit eerder heb ik zo’n lekkere burger gehad. Applebee’s blijft echt onze grote favoriet!

En nu vallen onze ogen echt dicht, we zijn doodop en rijden met de TomTom in 1 keer naar ons hotel, het Holiday Inn bij Jacksonville Airport. We ploffen alles neer op de kamer, een mooie schone en ruime kamer, maar jammer genoeg wel erg vochtig. We duiken gelijk het bed in. Lekker slapen!

Dag 2: Zaterdag 23 mei 2009

2009-06-11T06:04:00.000-07:00

Jacksonville (Florida) – Savannah (Georgia)

Ik word als eerste wakker rond half 7 en om Peter nog even te laten slapen ga ik eerst even met de laptop aan de slag. Wat zijn de weersvoorspellingen? Die zijn jammer genoeg niet al te best voor de eerste week. We zullen wel zien hoe het gaat lopen.

Peter wordt uiteindelijk pas wakker rond 9 uur, die had zijn slaap hard nodig. We hebben redelijk geslapen, het klamme bed was niet zo prettig, maar we waren moe genoeg om erdoorheen te slapen. Als we opstaan gaan we eerst aan de slag met het reorganiseren van onze koffers en verzamelen de spulletjes die we in de auto willen laten. We regelen het zo dat we niet telkens alles mee hoeven te slepen het hotel in. Daarna gaan we douchen en aankleden en mailen we nog even met het thuisfront. Het is uiteindelijk al half 11 als we uitchecken. In de auto geven we alles een definitief plekje en dan gaan we op pad. Eerst naar het welcome center van de staat Georgia, daar komen we langs op de I-95 en dan naar de Publix in Kingsland. Hier kopen we onze favoriete Cinnamon Twist Donuts en wat andere lekkere en gezonde dingen die we bewaren in de koelbox. Ontbijt en lunch zullen we meestal –zoals altijd– vooral uit de koelbox halen en ’s avonds zoeken we een restaurantje op.

In de auto eten we ons ontbijtje en gaan dan verder op pad. Het is dan inmiddels alweer 1 uur geweest en we moeten nog 1½ uur rijden naar Savannah. Onderweg regent het af en toe behoorlijk hard en de bewolking is grijs en voorspelt niet veel goeds. We rijden gelijk naar ons hotel en worden bij het binnenrijden van het Historic District van Savannah al gelijk een klein beetje verliefd op dit gezellige stadje. Ons hotel ligt aan de rand van Historic District, Vlakbij Franklin Square en de City Market: het Best Western Promenade Hotel. Hier checken we in en we brengen onze koffers naar onze kamer. Jammer genoeg hebben we een kamer met 2 double beds in plaats van een king bed, maar dat mag de pret niet drukken. Het is wel een heel nette kamer en ook de ligging is perfect, zo midden in het centrum. Parkeren kunnen we voor de deur, en het kost ons slechts $7 per dag.

We frissen ons een beetje op en gaan dan weer op eropuit. Omdat het weer zo slecht is besluiten we te gaan winkelen in de outlet op Hilton Head Island. Onderweg komen we zelfs terecht in een file maar die is niet zo lang gelukkig. De outlet bestaat hier uit 2 verschillende gedeeltes die een heel stuk uit elkaar liggen. We beginnen bij het tweede deel, daar blijkt het waanzinnig druk en we moeten zoeken naar een parkeerplekje. Dat zijn we niet gewend! Je kunt wel merken dat dit een vakantieweekend is voor de Amerikanen. Peter slaagt voor een paar leuke en nette zwarte slippers en ik koop een sjaaltje. Ook koop ik hier een voorraadje Nioxin, een speciale shampoo en conditioner voor mensen die kaal worden. In Nederland betaal ik me hier blauw voor, in Amerika scheelt dit meer dan de helft!

Daarna rijden we naar het andere gedeelte van de outlet maar daar is werkelijk niets te beleven. We kopen hier uiteindelijk ook niets meer en zijn snel uitgekeken. We zijn moe, we hebben honger en besluiten om te gaan eten. Tijdens een van onze vorige reizen hebben we ooit gegeten bij Houlihan’s en ik wilde zo graag nog een keer langs deze keten. Na 2002 zijn we deze keten nooit meer tegengekomen, maar in het Zuidoosten zijn ze wel vertegenwoordigd. Ik heb het adres genoteerd en met TomTom rijden we er zo naartoe.

Peter kiest hier voor een uiensoep en een salade met gegrilde kip, ik ga voor de buffalo tenders en een hoofdgerecht van zalm. Mijn hoofdgerecht smaakt niet echt lekker, de zalm is veel te gaar en de combinatie van knoflookspinazie, zoete aardappeltjes en zalm in mosterd met botersaus vind ik echt niet lekker. Ik laat het gerecht dan ook staan. Natuurlijk heeft de serveerster dat al snel door en ze biedt me een andere keuze aan van het menu, dat neem ik graag aan. Ik kies deze keer voor de tonijn a la sushi met een salade en die smaakt voortreffelijk! Ik hoef het oorspronkelijke gerecht niet te betalen, maar uiteraard geeft ik wel een extra fooi. Heel goede service!

Na het eten gaan we terug naar het hotel en vermoeid ploffen we neer in bed. Ik wil nog even lezen, maar kom niet echt ver, mijn ogen vallen al snel dicht. Peter is ook moe en even na 9 uur gaat het licht al uit. Welterusten!

Dag 3: Zondag 24 mei 2009

2009-06-10T06:05:00.000-07:00

Savannah (Georgia)

Om kwart over 4 ’s nachts ben ik klaarwakker. Ik lig 3 kwartier wakker en kan echt niet meer slapen, ik besluit dan maar op te staan en achter de laptop te gaan zitten. Hopelijk wordt Peter niet wakker en kan hij nog even doorslapen. Ik bekijk de weersvoorspellingen en zie dat het niet echt beter wordt vandaag. Ik probeer wat alternatieven te bedenken, maar omdat het zondag is gaan de meeste dingen pas laat open. Ik vermaak me wel met de laptop en het reisverslag, en om even over 7 uur is Peter ook wakker en zet de tv aan. Ik neem de tijd voor het douchen en besteed extra veel aandacht aan de verzorging van mijn voeten, die hebben de komende weken immers veel te lijden.

Om 8 uur willen we ontbijten en Peter gaat wat dingen uit de koelbox scoren in de auto. De regen komt echt met bakken naar beneden, er zit dus niets anders op dan nog even rustig aan te doen. Rustig ontbijten en dan zien we wel weer verder. Het ontbijt smaakt ons best, we hebben yoghurt, verse aardbeien met shortcakes –hoe heet dat in het Nederlands?-, cinnamon twists en nog een croissantje. Na het ontbijt is het nog steeds niet droog, en het blijft er heel dreigend uitzien. We besluiten dan nog maar een dagje te gaan winkelen vandaag en de andere bezienswaardigheden voor morgen te bewaren. BassPro gaat pas open om 10 uur vandaag, en de shopping mall zelfs pas om 12 uur omdat het zondag is. We zoeken daarom eerst de BassPro op. Het is een kleine vestiging en we zijn hier redelijk snel uitgekeken. Ernaast ligt een grote Target winkel, dan gaan we die ook nog maar even verkennen. Ik vind er een paar leuke zwarte teenslippers, volledig leer, voor maar $15. Dat is toch geen geld?

Als we daar naar buiten komen is het pas 11 uur, het duurt nog een uur voor de mall is geopend. We merken nu wel dat het buiten wel een beetje is opgeklaard, de heel donkere wolken zijn vervangen door lichte exemplaren met een waterig zonnetje erachter. We besluiten daarom om toch nog maar wat cultuur te gaan snuiven en we rijden naar Bonaventure Cemetery. Het is ongeveer 20 minuutjes rijden en met de navigatiehulp rijden we er zonder problemen naartoe. Het ligt midden in een woonwijk, en even denken we toch verkeerd te zijn. Maar dan om de hoek zien we de prachtige ingang. We melden ons eerst bij het bezoekerscentrum voor een plattegrond en dan wandelen we over het grote kerkhof naar het oudste gedeelte dat helemaal achterin ligt. Het is een heel mooie plek met een bijzondere sfeer.

Als we er zijn uitgekeken is het inmiddels half 1 en we zien weer donkere wolken aankomen. We rijden daarom toch maar naar de mall. De Savannah Mall staat als eerste op ons lijstje en daar zoeken we als eerste de food-court op, we hebben honger gekregen. Er is niet zo veel keuze en we kennen de tentjes hier ook niet, we sluiten daarom aan bij de drukste tent, die moet wel goed zijn, toch? Het is een tentje dat Gyros verkoopt in verschillende stijlen. Op de borden staat zelfs hoe je het moet uitspreken: yee-ro in het Amerikaans. Grappig! Peter bestelt de classic beef-gyros en ik de kip-gyros. Dat wordt geserveerd in een pitabroodje met sla en tzatziki, in het Amerikaans “z-sauce” genoemd. Mjammie, het is echt overheerlijk!

Als onze magen weer zijn gevuld gaan we het winkelcentrum onveilig maken. Die is niet echt groot, maar ook niet heel klein. Een middenmoter dus. Er liggen wel een paar leuke winkels, al kun je goed zien dat de crisis ook hier heeft toegeslagen omdat veel winkels leeg staan. We vinden er twee speciaalzaken voor grote maten, Cato en Lane Bryant. Bij Cato koop ik maar liefst 5 nieuwe broeken voor heel weinig geld: 3 zwarte broeken, een jeans en een grijze. ik betaal er iets meer dan $80. Die broeken kan ik heel goed gebruiken! Een paar broeken waren in de uitverkoop (ik betaalde voor 1 broek maar $11), maar ook de gewone collectie is hier spotgoedkoop (de duurste broek kostte $20). Deze broeken zijn van een heel mooie kwaliteit en hebben voor mij echt een goede pasvorm. In Nederland is de verhouding tussen bovenbeenwijdte, billen en taille niet op mij gesneden, maar hier sluit alles perfect aan. Ze zitten als gegoten, en dat voor zo weinig geld. Bij Lane Bryant heb ik in het verleden al vaker veel leuke dingen gescoord, maar vandaag vind ik er niets van mijn gading.

Bij Dillards koop ik nog een zonnebrandmelk van Clinique, helaas ben ik mijn favoriet Biodermal vergeten mee te nemen. Ik ben erg fan van Biodermal omdat hun zonneproducten behalve beschermen, ook de bruining versnellen. Ik ben zo blank dat ik snel verbrand en heel moeilijk bruin wordt, maar met dit product kleur ik toch best behoorlijk. Clinique lijkt een goede vervanger. Voor Peter proberen we nog een paar leuke nieuwe korte broeken te vinden, maar hij kan nergens slagen. De mode voor korte broeken is tot net op of over de knie, terwijl Peter graag nieuwe 3/4 broeken wil. Die bestaan gewoon niet meer!

Als we hier zijn uitgekeken rijden we naar de Oglethorpe Mall een stuk verderop. Die is veel mooier en gezelliger, maar wel wat kleiner. Er ligt een grote Fye waar Peter een nieuw spelletje koopt voor de PSP en tot mijn grote verrassing komen we hier ook nog een heel leuke grote maten winkel tegen: Ashley Stewart. Hier hebben ze heel veel kleurtjes en alle kleurtjes zijn op elkaar afgestemd. Heel veel dingen kun je zo onderling gemakkelijk combineren. Het lijkt wel een snoepwinkel, ik raak niet uitgekeken. Ik pas van alles en uiteindelijk ga ik naar buiten met aardig wat nieuwe dingen. Ik heb weer 4 nieuwe broeken gekocht (2 witte, een bruine en een oranje), een nieuwe rok, een witte blouse/blazer met korte mouwen, een topje en een oranje ketting. Ik betaalde nergens meer dan $29 voor. Ongelooflijk, kom daar in Nederland maar eens om! Ik ben echt helemaal blij met mijn nieuwe garderobe.

We eindigen de winkel-tour bij Borders waar ik nog een paar leuke boekenleggers vind voor mijn verzameling en een leuk boekje over Chicago. Dan gaat de winkel sluiten en moet ik me haasten om naar buiten te komen. Het is inmiddels weer 6 uur geweest en we zijn hongerig geworden van de winkelexpeditie. De laatste stop vandaag wordt een restaurant en we kiezen voor de Olive Garden. Op het forum heb ik daar goede dingen over gehoord en we hebben er nog nooit eerder gegeten. Vlakbij de mall ligt er een, dus we hoeven niet ver te rijden.

Hoewel het er enorm druk lijkt te zijn, hoeven we niet lang te wachten op een tafeltje voor ons tweeën. Op de kaart zien we allerlei lekkere dingen en we vinden het moeilijk een keuze te maken. We starten met 2 verschillende voorgerechten en een lekker glas wijn. Ik vraag de ober naar een zoete rosé –ik vind droge wijn echt niet lekker- en dan wil hij me graag een heel nieuwe wijn laten proeven. Die is echt heerlijk! Peter drinkt lekker een glaasje mee, erg gezellig! Als hoofdgerecht bestelt Peter de lasagne en ik een tour of Italy, een verzameling van 3 gerechten. Alles smaakt overheerlijk, maar het is wel erg veel. De porties zijn enorm groot en bij de hoofdgerechten wordt ook nog eens een salade en brood geserveerd. We krijgen het echt niet op. We laten het ons wel goed smaken en besluiten dat deze keten echt wel op ons lijstje van favorieten thuishoort, de volgende keer moeten we alleen anders bestellen.

Na het eten gaan we terug naar het hotel, we zijn echt doodmoe. De korte nacht breekt me op en na een beetje internetten en lezen gaat het licht om half 10 alweer uit. We moeten nodig wat slaap inhalen, hopelijk gaat dat vannacht lukken.

Dag 4: Maandag 25 mei 2009

2009-06-09T06:05:00.000-07:00

Savannah (Georgia)

Deze nacht word ik alleen om 5 uur even wakker om te plassen, maar daarna kan ik heerlijk verder slapen. Om 8 uur maakt Peter me wakker met goed nieuws: het is prachtig weer buiten! Ik krijg er gelijk heel veel energie van en spring uit bed gelijk onder de douche. Geen tijd te verspillen! Ik heb gelukkig heerlijk geslapen, net als Peter overigens en ik ben blij dat we een beetje in het ritme lijken te komen. We hebben er duidelijk wat meer tijd voor nodig dan alle vorige keren.

We hebben allebei niet veel honger en slaan een ontbijt over. In plaats daarvan lopen we het stadje in op zoek naar de bezienswaardigheden. Ik kan niet wachten! Na 2 regenachtige dagen is het heerlijk om een dagje buiten te kunnen vertoeven. Hoewel het erg warm is, veel warmer dan de vorige dagen, lijkt het wel iets minder vochtig te zijn. Gelukkig is er in het stadje ook veel schaduw door de vele bomen. We doen alles te voet, ik heb tijdens de voorbereidingen thuis een wandelroute uitgestippeld langs alle mooie plekjes. We hebben geen zin om de cultuur aan de binnenkant op te snuiven en houden het vandaag alleen bij de buitenkant van alle mooie gebouwen. We genieten van de mooie architectuur, de prachtige smeedijzeren balkons en hekwerken en van de gezellige pleintjes –squares in het Amerikaans– die Savannah zo kenmerken. Onderweg nemen we een laat ontbijt dat heerlijk smaakt en daarna doorkruisen we Colonial Cemetery.

We eindigen in Emmett Park en van daaruit lopen we via Factor’s Walk naar River Street. Hier flaneren we langs de vele souvenirwinkeltjes terug naar het hotel. Ik koop een leuk cadeautje voor mijn broertje in de Harley Davidson winkel en ik vind een leuke ketting met een glazen hanger in verschillende kleuren. Ik ben dol op die glazen hangers! Dit is mijn derde, en de andere 2 heb ik op eerdere reizen ook in Amerika gekocht. Ook scoren we hier in een van de winkeltjes onze eerste kerstboomversiering van deze reis, het zal zeker niet de laatste zijn.

Om kwart voor 3 zijn we terug in het hotel waar we een uurtje pauzeren. Ik kleed me om in de outfit die ik gisteren heb gekocht en even voor 4 uur gaan we weer op pad, deze keer met de auto. We besluiten om Tybee Island op te zoeken. Met de auto is dat iets minder dan een half uurtje rijden. Bij het visitor center probeer ik een kaart te vinden van de plekken waar de schildpadden komen, maar die kaart bestaat niet meer. Er word me verteld dat er dit jaar nog geen schildpadden zijn gesignaleerd en nog geen eieren zijn gelegd, door het slechte weer van de laatste weken zijn die dit jaar later dan normaal. Als alternatief gaan we naar de vuurtoren. Die blijkt helaas al gesloten, dus ook hier kunnen we alleen de buitenkant nog op de foto zetten. We wandelen dan even naar het strand, maar dat kan ons niet echt bekoren. We zijn nu eenmaal geen strandmensen. We houden wel van rotsige en ruige kusten, maar niet van die doodgewone zandstranden, vooral niet als ze vol liggen met halfnaakte mensen ;-)

We stappen weer in de auto en rijden terug naar het hotel, dat was een kort uitstapje en niet echt de moeite waard. We parkeren de auto en lopen het centrum van Savannah in op zoek naar een restaurantje. We belanden bij een Tony Roma’s, daar hebben we van vorige keren goede herinneringen aan. Het restaurant ziet er erg ongezellig uit, heel anders dan in onze herinneringen van andere restaurants van dezelfde keten. Ik bestel de potato skins als voorgerecht en de filet mignon als hoofdgerecht. Peter gaat voor de spare ribs. De potato skins blijken erg droog te zijn, de filet mignon bevat nog redelijk wat vet –dat zou je niet verwachten bij een filet- en de baked potato heeft een rare bijsmaak. Ik eet dan ook heel weinig, maar de serveerster heeft er weinig aandacht voor. Ik besluit er verder niets van te zeggen, we laten het erbij. We gaan lekker terug naar het hotel voor een rustig avondje bij de tv en op het internet. Nu vallen de oogjes weer toe, we gaan lekker slapen!

Dag 5: Dinsdag 26 mei 2009

2009-06-08T06:06:00.000-07:00

Savannah (Georgia) – Charleston (South Carolina)

De onderbreking om 5 uur om te plassen lijkt routine te worden, maar gelukkig kan ik ook deze nacht daarna gewoon verder slapen. Om half 8 word ik weer wakker, maar omdat Peter nog slaapt ga ik op bed nog even met de laptop aan de gang. Even na 8 uur sluit ik me op in de badkamer om me klaar te maken voor een nieuwe dag. Het duurt dan niet lang meer tot Peter me komt vergezellen. Als we klaar zijn eten we een beetje ontbijt en we pakken onze koffers weer in. Daarna checken we uit, we gaan vandaag op weg naar Charleston in South Carolina.

Het is inmiddels half 10 geweest als we in de auto zitten. Het is opnieuw prachtig weer, met een bewolkte lucht en veel zon. Zo vroeg op de ochtend is het al heel warm, de zon brandt door de ramen op onze huid. Vanuit de auto neem ik nog even contact op met het thuisfront om even bij te kletsen en van mijn moeder hoor ik over het noodweer in Nederland, dat klinkt heel heftig. Zij vertelt dat het hele land ontregeld is en dat er rond Amsterdam en Utrecht verschillende snelwegen zijn afgesloten. We schrikken ervan! Ik besluit gelijk om even te bellen met Pieter, onze buurman, om te vragen of alles oké is in en rond ons huis. Gelukkig kan hij dat bevestigen, we hoeven ons dus niet verder ongerust te maken.

Voordat we naar Charleston gaan willen we de Sheldon Church Ruïnes bezoeken, een fotogenieke plek vlakbij Beaufort. Omdat het adres niet heel precies is en de TomTom moeite heeft met deze locatie maken we een behoorlijke omweg die later niet nodig bleek, maar achteraf is alles gemakkelijk te vinden natuurlijk. Ik vind het wel de moeite waard, het is een prachtige plek zo tussen de bomen. Ik schiet er een aantal plaatjes en dan rijden we weer verder naar Charleston.

Onderweg wordt de lucht weer een stuk donkerder en er vallen een paar druppels regen, niet echt noemenswaardig. Vlakbij Charleston stoppen we nog even bij een visitor center voor wat informatie en dan besluiten we gelijk door te rijden naar Mount Pleasant voor een bezoek aan Patriot Points, een museum dat bestaat uit het bekende vliegdekschip USS Yorktown, en daarnaast nog een paar andere boten. Eindelijk mogen we zo’n enorm schip eens van dichtbij bekijken. Het toeval wil dat Peter gisteren op AMC –een Amerikaanse tv zender– nog de film “Midway” heeft gezien, een oorlogsfilm waarin deze boot is te zien. De film gaat ook nog eens over een waar gebeurd oorlogsverhaal waarin de boot een belangrijke rol heeft gespeeld. Helemaal toevallig is dat natuurlijk niet, omdat het gisteren Memorial Day was, een dag waarop in Amerika alle gevallen oorlogsslachtoffers worden herdacht. Op elke tv zender werd er aandacht besteed aan de herdenking en veel zenders lieten oorlogsfilms zien.

De boot maakt op ons een enorme indruk. Wat is hij groot! Er zijn verschillende tours uitgezet op de boot zodat je een goed beeld krijgt van wat zich er allemaal op afspeelt. Er woonden en werkten maar liefs 3.500 bemanningsleden op het schip en die waren soms wel maanden achter elkaar op zee. Tijdens zo’n periode moet er aardig wat vracht mee. De bemanningsleden moeten natuurlijk ook elke dag eten, en daarnaast moet er aardig wat onderhoudsmateriaal en bommen aan boord zijn. Ongelooflijk! Erg mooi om te zien.

Als we het schip helemaal bezichtigd hebben rijden we naar de Boone Hall Plantation. Deze ligt vlakbij het museum, ook in Mount Pleasant. Deze plantage is vooral bekend geworden door de serie North and South, hoewel alleen de buitenkant en de bibliotheek in de serie zijn gebruikt. De scene waarin Ozzie Maine ¬–gespeeld door Patrick Swayze– op zijn paard de enorme oprijlaan afstuift onder de eikenbomen is heel bekend. Een prachtig gezicht!

Na het parkeren van de auto melden we ons aan voor de tour door het huis en daarna bekijken we de slavenverblijven. Indrukwekkend! In een van de verblijven hangt een overzicht van alle slavenschepen die vanuit Afrika naar Amerika zijn gekomen, en dat is een indrukwekkende lijst. We krijgen er allebei kippenvel van. Als we de kleine slavenhuisjes gezien hebben melden we ons bij de ingang van het huis voor een rondleiding.

Het huis is ingericht met antiek uit de 18e en 19e eeuw dat door de jaren heen nog heel goed bewaard is gebleven. Indrukwekkend. Het huis is niet zo groot, dus ook de tour is al snel afgelopen. Alleen een gedeelte van de benedenverdieping is open voor het publiek, en daarnaast zijn ook de tuinen toegankelijk, maar die zijn niet zo indrukwekkend.

We nemen nog even een kijkje in de vlindertuin, maar die bestaat op dit moment alleen nog maar uit rupsen en cocons, er is nog geen vlinder te zien. Omdat het inmiddels alweer half 6 is, besluiten we om te gaan eten en daarna het hotel op te zoeken. Op weg naar de plantage kwamen we een Applebee’s tegen, en dat lijkt ons een goede keuze voor vandaag. Het is maar 5 minuutjes rijden.

Het is er niet druk dus we kunnen gelijk plaatsnemen aan een tafel. Peter kiest vandaag voor de broccoli-cheese soep –een all-time favorite– met de riblet platter, het gerecht waar Peter zich altijd zo op verheugt maanden voordat we naar Amerika gaan. Ik neem –alweer– de boneless buffalo wings en de quesadilla burger, even controleren of ik die nog steeds zo lekker vind als tijdens onze eerste avond in Jacksonville. Het smaakt opnieuw voortreffelijk, we smullen ervan. Plaats voor een nagerecht hebben we niet meer na deze hoeveelheid, dus we vragen de rekening en gaan verder op weg naar het hotel. Onderweg vullen we de koelbox met vers ijs en een kwartiertje later komen we aan bij het Mariott Hotel in Charleston, geboekt via Hotwire.

Het hotel ziet er heel netjes uit, een beetje luxueus zelfs met een enorme entree en lobby, waar een mooie waterpartij het geheel prachtig aankleedt. Het hotel ligt niet in het Historisch District, maar ook niet ver ervandaan. De kamer is ook prachtig! Hier zullen we goed vertoeven de komende 2 nachten.

Als we ons hebben geïnstalleerd op de kamer zet Peter de tv aan, terwijl ik het reisverslag bijwerk, de foto’s op de laptop kopieer en wat met internet aan de slag ga. Heerlijk even relaxen. Om half 11 zijn we gaar en maken we ons klaar voor bed. Nog even opfrissen op de badkamer en een laatste toiletstop voor ik onder de lakens kruip en het licht uitmaak. Maar helaas, dat gaat deze keer niet zo snel. Het toilet blijkt namelijk verstopt en stroomt over, de hele badkamer loopt vol met water uit de pot. Jakkes……Gatver….. Gelukkig komt alleen het water uit de pot, de rest blijft gelukkig waar het hoort. Dat wordt dus een telefoontje naar de front desk, maar hoe zeggen we dit ook alweer in het Engels? Even opzoeken met internet.

Terwijl ik de laptop weer openklap –die heb ik net op de lader aangesloten omdat hij bijna leeg was- krijg ik een melding dat ik de batterij moet aansluiten omdat anders de wijzigingen verloren gaan. Dat begrijp ik niet, want ik heb de batterij immers aangesloten. Hoe kan dat nu? Ik haal de stekker er weer uit en ruik dan gelijk de verbranding. De accu is doorgebrand, de stekker helemaal gesmolten. Dat ook nog! Ik kan nog net de vertaling opzoeken en dan moet hij uit. Morgen maar even kijken of we dat kunnen oplossen.

De hotelreceptie stuurt gelijk iemand van onderhoud naar onze kamer en de verstopping is snel verholpen. Daarna komt er nog iemand om de badkamer schoon te maken en een half uurtje later dan gepland kunnen we alsnog gaan slapen. Welterusten!

Dag 6: Woensdag 27 mei 2009

2009-06-07T06:07:00.000-07:00

Charleston (South Carolina)

Vandaag word ik wakker om kwart over 7, ik heb in één ruk doorgeslapen. Heerlijk geslapen! Ik kruip eerst nog even achter de laptop zodat Peter nog even kan doorslapen en daarna spring ik onder de douche en maak me klaar voor de dag. Het is een beetje bewolkt, hopelijk blijft het wel droog vandaag.

Als Peter er ook klaar voor is gaan we op pad, vandaag beginnen we met het Historisch District van Charleston. Vanuit het hotel zijn we er met de auto heel snel. We parkeren de auto in een garage in een zijstraat van East Bay street en lopen naar de Market. Via de kraampjes lopen we naar Meeting Street en van daaruit wandelen we kriskras door de stad langs de vele prachtige huizen en bezienswaardigheden. Wat is Charleston toch een rijke stad! Het ziet er heel anders uit dan Savannah. We genieten van de mooie architectuur, maar we missen wel een beetje het knusse gevoel van Savannah.

Het is ontzettend warm en erg benauwd, het is weer heel vochtig vandaag. Als de wandeling erop zit is het inmiddels ongeveer 1 uur en we zijn erg toe aan afkoeling. We zien het niet zitten om de middag aan plantages te besteden vanwege de vochtige hitte en besluiten een winkelcentrum op te zoeken: Northwoods Mall. Daar ligt vast ook wel een winkel waar we even kunnen kijken voor een nieuwe batterij voor de laptop.

Onderweg barst er een enorme regenbui los en later blijkt dat het de hele middag zal regenen. Een goede keuze, dus! Naast het winkelcentrum ligt inderdaad een Best Buy en daar vinden we met behulp van een medewerker de juiste nieuwe batterij voor de laptop. Gelukkig, die kunnen we dus nog gewoon gebruiken deze vakantie. Hij is wel behoorlijk duur, dus na de vakantie moeten we toch even informeren naar de garantie, de laptop is nog geen jaar oud. Ook kopen we hier gelijk de Nintendo DS Lite die we beloofd hadden mee te nemen voor het zoontje van mijn collega. Naast de Best Buy ligt ook nog een Michaels en een Barnes & Nobles, die maak ik natuurlijk ook nog even onveilig. Ik houd me in en koop niet zoveel, maar wel een paar kleine leuke dingen. Mijn collectie boekenleggers groeit gestaag.

Daarna lopen we de mall in, waar we nog een kop van onze favoriete Amerikaanse soep eten: Broccoli Cheese. Mjammie! Verder is er niet zoveel te beleven. Het winkel aanbod vinden we niet echt geweldig en we kopen dan ook niets, op wat haarverzorgingsproducten na. De middag is al bijna om, en we besluiten om even te gaan pauzeren in het hotel. Daar lees ik nog een beetje en Peter kijkt een film op tv. Ook proberen we de nieuwe batterij uit voor de laptop, en gelukkig werkt die prima!

Als we weer honger krijgen vragen we aan de hotelreceptie naar een goed Japans restaurant in Charleston. Er blijkt er 1 te liggen in het historisch district: Tsunami. Met de auto zijn we er snel. We parkeren in een garage in een zijstraat, vlakbij het restaurant. Het is er nog niet druk als we binnenkomen en we krijgen gelijk een tafeltje. Bij het menu krijgen we een blaadje waarop we de bestelling kunnen invullen. Het is zo donker in het restaurant dat we de kaart niet kunnen lezen. Met behulp van de theelichtjes op de tafel –ik jat er een van de tafel naast ons– lukt het ons om het menu te ontcijferen. Dit restaurant serveert een gevarieerd aanbod aan sushi en sashimi, het standaard aanbod maar ook een aantal specials. We bestellen van alles wat en natuurlijk gaan we ook de specials proberen. We laten het ons heerlijk smaken, de specials zijn echt fantastisch lekker! Nog nooit eerder hadden we sushi die deels warm werd geserveerd, dat is wel heel bijzonder. Ook de manier van serveren is heel anders dan we zijn gewend –met sausjes en zo– en heel mooi opgediend. Een aanrader dus, dit restaurant! Neem wel een leeslampje mee om het menu te kunnen ontcijferen.

Na het eten gaan we terug naar het hotel waar we nog even lezen en tv kijken, en nog even op internet surfen. We bespreken ook nog even de planning van de komende dagen, hoe gaan we die doorbrengen? We hebben na aankomende nacht geen hotels meer geboekt voor meer dan een week, maar we komen er nog niet echt uit. Voor morgen hebben we in elk geval een aanvalsplan en daarna zien we wel verder. Nu eerst lekker slapen.

Dag 7: Donderdag 28 mei 2009

2009-06-06T06:08:00.000-07:00

Charleston (South Carolina) – Boone (North Carolina)

Vandaag word ik ook weer even na 7 uur wakker, heerlijk uitgeslapen. Een lekker bed! Ik duik gelijk de badkamer in en maak me klaar voor de dag. Als ik bijna klaar ben is ook Peter wakker en die springt ook snel onder de douche. We pakken de koffers weer in, laden de auto in en checken uit. Het plan is om eerst nog een plantage te bezoeken en daarna door te rijden naar de volgende bestemming ergens in de Blue Ridge omgeving. Welke plaats we precies zullen aandoen beslissen we later onderweg.

We starten eerst met een bezoekje aan de Magnolia Plantation and Gardens. Met de auto zijn we er in minder dan een half uur, het is er dan nog niet zo druk. Bij binnenkomst –op het terrein– betaal je de basis entree prijs waarmee je alleen de tuinen mag bezoeken en de locatie te voet mag verkennen. Daarnaast kun je ook nog een aantal tours doen, maar daarvoor moet je apart betalen. Wij laten ons voorlichten door een medewerker over de verschillende mogelijke tours maar we besluiten ze over te slaan. Een boottochtje of een tramritje trekt ons niet zo, en het huis hoeven we niet per se van binnen te zien. We willen graag een gevoel krijgen van de plantage en willen vooral graag het huis aan de buitenkant zien en de omgeving eromheen.

We doen de wandeling door de tuinen, maar eigenlijk hadden we daar ook meer van verwacht. Er zitten beslist wel mooie stukken tussen, vooral het gedeelte met de swamps spreekt ons aan, en ook het huis is erg fotogeniek, maar toch hadden we andere dingen verwacht. Na de wandeling nemen we nog even een kijkje in de vlindertuin, maar daar zitten alleen cocons en rupsen, en we nemen een kijkje in de souvenirwinkel. Als we daar zijn uitgekeken stappen we in de auto en gaan onderweg naar de volgende bestemming, het is dan inmiddels alweer half 12. Het is inmiddels weer ontzettend benauwd en we zijn blij om even te kunnen afkoelen in de auto.

De gaan onderweg naar Columbia, NC en daar plannen we onze eerste tussenstop om iets te eten. We zullen daar besluiten hoe we verder gaan. Maar voordat we daar zullen zijn hebben we zeker nog 1½ uur te gaan. Onderweg naar de snelweg komen we langs een Wallgreens, daar kijken we nog even voor een goed middeltje tegen de gemene insectenbeten. Ondanks dat ik me heel consequent met Off! heb ingesmeerd de afgelopen dagen heb ik toch een paar bulten die erg vervelend zijn. Stomme beesten!

Daarna rijden we verder en als we net op de snelweg rijden hebben we een aantal fikse regen- en onweersbuiten. Dat rijdt heel vervelend, omdat het behoorlijk noodweer wordt, het water blijft op de weg liggen en je kunt dan bijna niet meer verder rijden. Het levert ook gevaarlijke situaties op doordat sommige bestuurders boven op de rem gaan staan, zonder zich te realiseren dat er meer auto’s achter rijden. Het scheelt niet veel of ik had een groene dodge in mijn kofferbak, het gaat maar net goed.

Bij Columbia stoppen we bij een Ruby Tuesday voor de lunch. We nemen de laptop mee naar binnen en de reisplanning zodat we samen even kunnen kijken hoe we verder gaan. Maar eerst even wat eten, we hebben honger gekregen. Peter bestelt een cheeseburger en ik een visburger met een salade van de saladebar. Erg lekker! De visburger bestaat uit een tilapia met creoolse kruiden en een pikante saus op een broodje. Goede keus! Te drinken bestel ik de versgemaakte aardbeien limonade, er zitten zelfs nog stukjes aardbei in. Die vind ik zo lekker dat ik na het eten nog een beker meeneem voor in de auto.

Als we klaar zijn met eten klap ik de laptop open en samen kijken we naar de route en de bezienswaardigheden. Gaan we naar een centrale plek ergens tussen de Smoky Mountains en de Blue Ridge Parkway en blijven we daar een paar dagen? Of gaan we gewoon de route rijden en overnachten we steeds op verschillende plekken? Elke keuze heeft voor- en nadelen. Uiteindelijk kiezen we voor het laatste alternatief, we bekijken per dag wat we gaan doen en waar we zullen blijven. Op die manier kunnen we steeds kijken waar we zin in hebben en hoe het weer zal zijn en daar onze planning op aanpassen. We vinden het lastig om te bepalen of niet alles steeds op elkaar lijkt en of we daar niet op uitgekeken raken. We besluiten om vandaag nog naar Blowing Rock of Boone te rijden, beiden in North Carolina vlakbij de Blue Ridge Parkway. Dat is morgen ons startpunt voor een gedeelte van de beroemde Blue Ridge Parkway. Voor vandaag betekent dat nog ongeveer 3½ uur rijden, nog een hele rit dus.

De rit verloopt vlot, de middag vliegt voorbij. We hebben nog regelmatige regenbuien, dus eigenlijk is het helemaal niet zo erg om in de auto te zitten. Als we van de snelweg af gaan voor het laatste stuk binnendoor doemen de bergen van de Blue Ridge voor ons op, een prachtig gezicht. De zon begint weer te schijnen, het is prachtig weer! Even na 6 uur passeren we een visitor center waar we nog even binnenwippen voor informatie. Eigenlijk is het vanaf 5 uur gesloten maar er is nog iemand aanwezig die ons graag helpt. We gaan er weg met een lading aan informatie en brochures.

Rond half 7 arriveren we in Boone waar we met een coupon de Comfort Suites opzoeken. Volgens de coupon zou het hotel ons $75 kosten, maar de prijs aan de balie is $58, die coupon blijft dus netjes in de tas zitten. Dat is een meevaller! De kamer is heel ruim, maar niet echt gezellig en niet overdreven schoon. Gelukkig is de badkamer wel netjes, verder houden we maar vooral onze slippers aan. Het is maar voor een nachtje!

Naast het hotel ligt een diner in jaren-50 stijl, erg leuk! We besluiten om daar nog even een hapje te gaan eten. Ik neem een veggie-plate waarbij ik 4 gerechten mag kiezen uit een lijstje. Ik kies de mac & chees, apple sauce, fries en cole slaw. Een rare combinatie misschien, maar wel erg lekker! Peter eet de soep van zwarte bonen en de buffalo wings, die smaken hem ook heel goed. Na het eten lopen we terug naar onze kamer en relaxen nog even voordat we gaan slapen.

Dag 8: Vrijdag 29 mei 2009

2009-06-05T06:09:00.000-07:00

Boone – Blue Ridge Parkway – Asheville (North Carolina)

Na een week in Amerika komen we steeds beter in het ritme, ik slaap vandaag tot 8 uur. Ik duik gelijk de badkamer in, want ik wil niet te laat op pad gaan. Peter wordt ook al snel wakker en als we gedoucht zijn gaan we nog even wat eten van het continental breakfast van het hotel. Dat is niet echt geweldig, maar toch beter dan niets. Wat toast met jam en een wafel gaat er wel in.

Even na 9 uur zitten we in de auto onderweg naar de Blue Ridge Parkway. De temperatuur blijkt vandaag een stuk koeler dan de vorige dagen, heerlijk is dat! Zo vroeg op de ochtend is het nu 19 à 20 graden en helemaal niet vochtig. Eindelijk hebben we niet meer continu het gevoel net onder de douche vandaan te komen.

Onderweg naar de Blue Ridge Parkway gooien we de benzinetank nog even vol, want een tankstation komen we daar niet meer tegen. Daarna vinden we de route met gemak, hij staat goed aangegeven. Eenmaal op de route komen we al snel bij onze eerste stop: Moses H. Cone Memorial Park. Hier staat Flat Top Manor, een prachtig huis dat nu een crafthouse is geworden, een plek waar het werk van artiesten en handwerkers uit de Appalachen wordt verkocht. Prachtige dingen zie ik er. Terwijl ik er binnen even rondkijk, nestelt Peter zich op de veranda in een schommelstoel en geniet daar van het prachtige uitzicht over de bergen. Ik wandel een beetje rond en maak foto’s van het huis en de omgeving. Als we weer in de auto zitten merken we dat er ongemerkt toch een uur voorbij is gegaan.

We vervolgen onze weg over de scenic route. De Blue Ridge Parkway is geheel terecht tot een National Park uitgeroepen, de omgeving is er prachtig. We stoppen bij sommige uitzichtpunten en genieten van de bergen. Het is helemaal niet druk op de route, we komen nauwelijks andere auto’s tegen.

De volgende stop is Grandfather Mountain. Hier rijden we helemaal naar boven om de hangbrug te doen en boven op de top te genieten van het mooie uitzicht. Ik vind de hangbrug doodeng, maar met de hulp van Peter kom ik toch aan de overkant en weer terug. Ik ben er trots op. Het uitzicht is prachtig, ik voel me “on top of the world”.

Na Grandfather Mountain stoppen we voor de wandeling naar Linville Falls. Door een ranger laten we ons de route uitleggen naar de mooiste uitkijkpunten en dan beginnen we aan de wandeling. Het is niet zo ver, maar gaat wel regelmatig heuvel-op en dat is toch vermoeiend, vooral met een slechte conditie. Het is wel de moeite waard, het is een mooie waterval. Ik klik de nodige foto’s en dan beginnen we aan de wandeling terug. Het is inmiddels alweer 3 uur ’s middags en we besluiten de route voor gezien te houden. We rijden naar Biltmore Estate in Asheville, dat is nog een uurtje rijden hier vandaan.

Daar aangekomen blijkt het estate gesloten voor de dag, dat is een tegenvaller. Volgens mijn informatie zou het geopend zijn tot half 8 ’s avonds. Dat klopt ook, maar dan moet je wel voor 4 uur binnen zijn en daarvoor zijn we net een kwartiertje te laat. We besluiten dan maar een hotel op te zoeken, er liggen er genoeg in de directe omgeving. We lopen naar binnen bij 3 naast elkaar gelegen hotels maar die vinden we allemaal belachelijk duur. De coupongids helpt ook niet echt, want de coupons zijn niet geldig op een vrijdag en zaterdagavond. Wat nu?

Om toch nog aan een goedkope hotelovernachting in Asheville te komen besluit ik de laptop te pakken en met de dongel van Peter verbinding te maken met het internet. Eens kijken of ik voor vandaag met Hotwire.com nog een geschikt hotel voor een geschikte prijs kan boeken. De website komt terug met een 3-sterren hotel in Asheville centrum voor $48 per nacht, dat is een koopje! We boeken die ter plekke, terwijl we nog op de parkeerplaats staan van het Baymont Inn. Het lukt, de boeking wordt geaccepteerd en we krijgen een kamer in het Holiday Inn. Dat hotel blijkt maar 10 minuten rijden te liggen van de plek waar we dan zijn en we lachen ons rot. Dat was dus een goed idee! Ter vergelijking: het Baymont Inn is een hotel met 2 sterren bij Hotwire en Priceline, en daar moesten we $119 neerleggen voor een kamer. We hebben dus een goede deal te pakken!

We rijden ernaar toe en checken in, de boeking staat al in de computer, zelfs na 10 minuten. We krijgen de laatste kamer met een kingsize bed. De kamer blijkt geweldig! Erg ruim en comfortabel, en ook nog eens mooi ingericht. En dat voor zo weinig geld! We ploffen onze koffers neer en gaan dan nog snel even wat eten. Naast het hotel ligt een outback zagen we net op de parkeerplaats, en die hebben we deze vakantie nog niet gehad. We gaan dus voor een lekkere steak vandaag.

We kiezen allebei de victoria filet, een heerlijk mals stukje vlees. Als voorgerecht neem ik een halve portie quesadilla’s en Peter gaat weer voor de soep, daar kun je hem ’s nachts voor wakker maken. We drinken er een lekkere huisgemaakte lemonade bij –strawberry en wild berry– en alles gaat schoon op vandaag. Lekker!

Na het eten gaan we nog even naar de tegenover gelegen supermarkt om de koelbox te vullen met nieuw drinken en daarna gaan we weer terug naar het hotel. Daar kijkt Peter tv en ik stoei nog een beetje met de planning voor de komende dagen. Het valt me nu op dat de entree voor Biltmore wel erg hoog is en op zaterdag zelfs nog hoger dan andere dagen. Eigenlijk moeten we daar wel een hele dag voor doorbrengen, maar dat komt niet zo goed uit in de planning. Jammer dat we er vandaag niet meer terecht konden! We besluiten het dan maar over te slaan en morgen andere dingen te gaan doen. Maar nu eerst weer even lekker de oogjes toe!

Dag 9: Zaterdag 30 mei 2009

2009-06-04T06:38:00.000-07:00

Asheville – Cherokee (North Carolina)

Om 8 uur word ik weer wakker, de ingebouwde wekker functioneert weer naar behoren. Ik maak me klaar voor de dag en ga nog even op internet aan de slag. Het reisverslag van de afgelopen week moet ik toch maar even op internet plaatsen, maar daarvoor moet ik nog wel even een weblog aanmaken. Gelukkig is dat zo gedaan, ik heb er ervaring mee. Op het forum plaats ik nog even een berichtje dat ik toch een reisverslag heb gemaakt, ondanks dat ik had gezegd dat ik het niet zou doen. Ook stuur ik nog even een paar e-mailtjes naar achtergebleven vrienden en familie in Nederland. Daarna gaan we op pad, het is dan inmiddels al 10 uur.

Naast de Holiday Inn ligt een Cracker Barrel, en hier gaan we ontbijten. Ik heb Petra uit North Carolina er al vaker over gehoord, en ik wil het wel eens zelf uitproberen. Het is er waanzinnig druk, maar gelukkig is er voor ons nog wel een tafeltje vrij. We gaan allebei voor een specialiteit van het huis en nemen eieren met toast van zelfgemaakt brood en een topping van fruit. Ik neem aardbeien en Peter kiest de zwarte bessen. Het duurt even voordat we het krijgen, maar het smaakt overheerlijk. Een aanrader dus! Als we klaar zijn is het inmiddels al half 12, maar dan gaan we ook echt op pad.

We rijden eerst nog even snel naar een tankstation om de koelbox te vullen met ijs en daarna gaan we op weg naar Waynesville. Hier willen we beginnen aan de Forest Heritage Scenic Byway, deze route maakt weer deel uit van de Scenic route “Carolina Countryside” uit het boek “the most scenic drives in America” dat ik ooit kocht met een heleboel mooie routes in Amerika. Vanuit Asheville doen we er ongeveer een half uurtje over via de snelweg. Eenmaal in Waynesville nemen we de US-276 naar Brevard, en al snel komen we door typische Amerikaanse dorpjes en een mooi bergachtig landschap. Sommige dorpjes zijn niet meer dan 5 huizen en 3 kerken. De route voert dwars door Pisgah National Forest en slingert zich langs mooie plekjes. Onderweg stoppen we op verschillende mooie plekjes en we maken een korte wandeling naar Looking Glass Falls. We stoppen ook nog even bij het Ranger Station voor meer informatie en vinden er een paar goede folders en kaarten over de route en enkele watervallen die we willen zien. De route naar Whitewater Falls blijft echter onduidelijk en ik vraag om hulp bij de rangers. De vrouwelijke ranger luistert echter niet zo goed en geeft me steeds route-informatie naar watervallen waar ik niet om vraag, en als ik zeg dat ik toch graag Whitewater wil zien is ze het daar blijkbaar niet mee eens. “Heb je deze watervallen dan al gezien?” vraagt ze, alsof dat een vereiste is. Ze blijft maar doorgaan. Uiteindelijk krijg ik toch waar ik om vraag en tussen twee alinea’s in zie ik mijn kans schoon haar te bedanken en we lopen snel naar de auto. Ze zou wel eens achter ons aan kunnen komen… Ach, het zal allemaal heel goed bedoeld zijn!

Transylvania County in North Carolina is een paradijs voor watervalliefhebbers, ik zou er volgens mij wel 2 weken omkrijgen met het bekijken van alle watervallen alleen. Dat lukt nu niet, we moeten dus een keuze maken. Bij de voorbereidingen en ook met behulp van de kaarten in het ranger station kiezen we enkele uit die allemaal iets anders te bieden hebben.

Na het ranger station arriveren we in Brevard en in het centrum nemen we even een korte zijweg naar de Connestee Falls. Deze ligt langs de US-276 ten zuiden van het dorpje. Het is een prachtige cascade waterval, of eigenlijk zijn het er 2 die uit verschillende hoeken naar beneden komen en beneden in de rivier samenkomen. Vanuit het uitkijkplatform kijk je erbovenop, maar het is niet mogelijk om hier goede foto’s te maken. Er ligt ook een pad naar beneden waar de beide watervallen samenkomen, maar helaas is dat pad geblokkeerd en het is onmogelijk om er te komen. Ik probeer van alles, en ook andere bezoekers zoeken een avontuurlijke route, maar we moeten opgeven. Jammer! Het zou een prachtig plaatje geweest zijn.

We rijden weer terug naar Brevard en pikken de US-64 op, we rijden westwaarts. Kort na Brevard verlaten we deze weg weer voor een omweg via de SR-281 naar de Whitewater falls, net over de grens in South Carolina. Het is de hoogste waterval ten oosten van de Mississippi Rivier, en het is een prachtige waterval! Vanaf de parkeerplaats is het maar een paar honderd meter lopen voor een uitkijkplatform, en dan kun je nog een trap naar beneden voor een beter uitzicht. Dat is de moeite waard! Inmiddels hebben we hier het Pisgah National Forest verlaten en zijn we aanbeland in het Nantahala National Forest. Ook een prachtig gebied overigens!

Na de Whitewater falls rijden we via de SR-107 weer richting Cashiers. Ons volgende doel is het plaatsje Highlands. TomTom leidt ons de weg en stuurt ons op een gegeven moment linksaf. Oh oh, denk ik nog, moeten we dat wel doen? Volgens mij kunnen we beter rechtdoor rijden. Maar stom genoeg luister ik toch naar het systeem. Stom! Want hij leidt ons namelijk binnendoor voor ettelijke mijlen, en na een paar mijl wordt de route een onverharde weg. Omdraaien heeft nu ook geen zin meer, we zijn die tijd toch al kwijt. Dan maar doorrijden. We rijden dwars door de bossen heen en komen echt helemaal niemand tegen. Niet zo gek ook!

Uiteindelijk komen we toch aan in Highlands, met een kwartier vertraging. Wat een leuk plaatsje is dat! Heel gezellig, een prachtig centrum dat luxueus aandoet, hier komen vast de rijke mensen vakantie vieren. We kijken er even rond en tanken de auto weer vol.

Vanuit Highlands rijden we vervolgens naar Franklin, over de US-64 die hier ook wel de Mountain Waters Scenic Byway wordt genoemd vanwege de watervallen die erlangs liggen. Onze eerste stop is aan de rand van het stadje waar een kleine dam is gebouwd, hier begint de rivier. Daarna komen we bij Bridal Veil Falls. Vroeger liep de weg onder deze waterval door, tegenwoordig hebben ze de weg omgelegd voor de waterval langs, omdat er in de winter veel problemen waren door de bevriezing en dat leverde gevaarlijke situaties op. Het ziet er wel heel leuk uit, en best uniek ook!

Daarna passeren we Dry Falls. De parkeerplaats is hier nog gesloten vanwege werkzaamheden, maar illegaal parkeren we langs de weg. Peter blijft in de auto, die heeft te veel pijn om nog te kunnen lopen en ik ga er even alleen op uit. Ik kruip onder de afzetting door en loop de trap naar beneden voor de waterval. Die is gewoon goed bereikbaar. Het is ook een mooie waterval! Er komt behoorlijk wat water naar beneden, een hels kabaal! Je kunt ook achter de waterval lopen, maar dat probeer ik toch maar niet, het ziet er wel heel nat uit. Jammer dat Peter in de auto zit, dat had een leuk plaatje opgeleverd.

Na Dry falls rijden we weer verder, de volgende stop is bij Cullasaja Falls gepland. Volgens de beschrijving is het lastig om hier te parkeren, dus we moeten kijken of dat gaat lukken. En inderdaad, het lukt dus niet. Er blijkt namelijk een ongeluk te zijn gebeurd, en de weg is afgezet, precies bij de waterval. We belanden dus in een file en van parkeren is geen sprake hier. Ik kan nog snel even de waterval op de foto zetten, maar het lukt niet zo als ik het eigenlijk had gewild. Het duurt even voordat de weg weer vrij is en iedereen weer verder kan rijden. We moeten er nog even voor manoeuvreren ook, want de weg is maar smal en er moet nog een laadauto en een brandweerwagen langs. Het is extra lastig omdat een of andere zotte Amerikaan meende langs de file te kunnen rijden en daarmee de hele boel blokkeert. Mafkees, die dacht zeker dat we er allemaal voor onze lol stonden….

Als we in Franklin aankomen nemen we de kortste route naar Cherokee. Dat lijkt ons een goede stop voor vandaag en een prima uitvalsbasis voor morgen. Maar daar krijgen we al snel spijt van als we het stadje inrijden, we vinden het helemaal niets. Zo ongezellig en leeg. We stoppen even bij de Taco Bell om te eten en met de laptop gaan we op zoek naar een hotelkamer. Het eten smaakt ons supergoed! Die chalupa’s bij Taco Bell zijn overheerlijk, en Peter smult van de supreme taco’s. Mjammie! Dat moeten we vaker doen. Een veel beter alternatief dan McDonalds, hoewel we die tijdens deze vakantie ook nog niet van binnen hebben gezien.

Hoewel het stadje er leeg uitziet is niets minder waar. Alle hotels die we proberen zijn namelijk volgeboekt. Waar is iedereen? Via hotwire vinden we niets, en de coupons uit het Roomsavers boekje leveren ook niets op. Uiteindelijk vinden we na een tijdje zoeken een Comfort Inn die nog een heel muf ruikende kamer heeft voor $81. Nou ja, beter dan niets! Maar we hadden dus beter in Highlands of Franklin kunnen overnachten. Inmiddels hadden we al begrepen dat iedereen de avond doorbrengt in het enige casino dat in het stadje te vinden is, die parkeerplaats stond dan ook overvol!

We ploffen neer op de kamer en installeren ons, gelukkig kunnen we de auto voor onze kamer parkeren. Al snel zijn we zo moe dat we de ogen dicht doen en gaan slapen. Goede nacht!

Dag 10: Zondag 31 mei 2009

2009-06-03T06:39:00.000-07:00

Cherokee (North Carolina) – Smoky Mountains National Park – Gatlinburg (Tennessee)

Ik val in herhaling, maar ook vandaag was ik weer wakker om 8 uur en Peter volgt niet veel later. Het ochtendritueel volgt, en om half 10 zijn we klaar voor de dag. Peter heeft nog even ontbeten in het hotel, maar dat stelde niet zoveel voor volgens hem.

Vanuit Cherokee zit je zo in het Great Smoky Mountains National Park, als je tenminste de goede weg neemt. TomTom zat er deze keer helemaal naast en het volgen van de verkeerde route kost ons meer dan een half uur. Als we op de goede weg zitten stoppen we als eerste bij het Oconaluftee Visitor Center, hier vragen we een ranger om informatie, en ik hoop een boekje en een startpakket van de Smoky Mountains met kaarten, routes en beschrijvingen.

In het bezoekerscentrum merkt Peter dat zijn tas aan de onderkant nat is, en vraagt zich af hoe dat komt… In de auto staan onze tassen op de grond achter de stoel, dat zou een droge plek moeten zijn. Terwijl ik nog even rondneus gaat hij even polshoogte nemen.

Terug bij de auto merkt hij dat de tap van de koelbox is los gegaan, al het smeltwater is via de zitting van de achterbank –we parkeren de koelbox op de zitting in de gordels, zodat we er onder het rijden ook goed bij kunnen– doorgesijpeld naar de bodem van de auto. De zitting en de bodem zijn dus nat, heel erg nat! Gelukkig bestaat de zitting uit 2 gedeeltes, en is het andere gedeelte –waar onze reispapieren en kaarten altijd liggen– droog gebleven. Een geluk bij een ongeluk! Er is alleen water gelukt, dat droogt vanzelf wel weer, gelukkig hebben we het redelijk snel ontdekt. Na deze ochtendperikelen vervolgen we onze route over de Newfound Gap Road in de richting van Gatlinburg. De volgende stop is Mingus Mill. Een fotogenieke plek!

Daarna volgen verschillende uitzichtpunten en na ongeveer 15 mijl rijden we de route naar Clingman’s Dome op. Het is 7 mijl tot aan het einde, en dan is het nog ongeveer 800ft naar de uitkijktoren. En niet zomaar 800ft, de route gaat steil omhoog. Het kost ons allebei veel energie om boven te komen, maar het uitzicht is er wel mooi. Dit punt wordt overigens druk bezocht, er lopen hier heel wat mensen, maar niet genoeg voor een wandelfile. Ook de route terug kost ons veel energie, we voelen het goed in onze benen. Met dit soort paden voel ik meteen mijn oude shinsplint opspelen en mijn scheenbenen doen zeer! Vooral de route naar beneden gaat lastig. Eenmaal beneden merken we allebei dat het eigenlijk iets teveel van het goede was. Gelukkig zijn er geen andere wandelingen gepland, alleen nog wat stops langs de route.

We rijden weer terug naar de Newfound Gap road en rijden verder in de richting van Gatlinburg. Er volgen nog verschillende stops bij uitzichtpunten. Newfound Gap Overlook, Morton Overlook en Chimney Tops Overlook zijn enkele voorbeelden. Het uitzicht is erg mooi! Het is dan ook weer een prachtige dag, we boffen echt met de temperatuur. Zelfs boven in de bergen is het heel aangenaam. In het dal is het ongeveer 25 à 26 graden, bij de uitkijkpunten is het gemiddeld 19 à 20 graden. Heerlijk dus! En de vochtigheid valt erg mee, het is gewoon heerlijk!

Als we aan het einde zijn van de Newfound Gap road stel ik voor om Gatlinburg in te rijden en een hotel te zoeken. In Gatlinburg kunnen we dan even iets eten, er zijn vast genoeg restaurants, en dan met de laptop even kijken naar een geschikte plek om te overnachten. Misschien Townsend? Het gaat zo slecht met Peter dat we echt even wat rust moeten inbouwen. Hij wil mij niet tot last zijn, maar we zijn natuurlijk ook samen op vakantie. Dan schrappen we maar plannen, het moet voor ons beiden wel leuk blijven. Na een kort overleg accepteert hij dankbaar.

We zijn al snel in Gatlinburg en zijn verrast door de gezelligheid in het stadje. Het spreekt ons wel aan! Het is er heel levendig en er is van alles te doen, ook al is het veel kermisachtig vertier en kitscherig vermaak. Toch wel gezellig! Ook zien we verschillende kabelbanen, ook leuk toch? We rijden naar het Hardrock Café, dat is een must op onze vakantie. We zijn immers lid, en sparen de punten. Het is altijd leuk om er een op te zoeken. En het eten is er ook nog eens prima!

Peter bestelt de Haystack salade en ik ga voor de Jumbo Combo, een combinatie van mijn favoriete voorgerechten. We laten het ons goed smaken! Intussen zoeken we met de laptop naar een geschikte plek om te overnachten. We hebben inmiddels besloten om gewoon in Gatlinburg te blijven, we vinden het plaatsje wel leuk voor een paar dagen. Rust vinden we vanzelf wel in de Smoky Mountains. Via Hotwire vinden we een aanbieding van $67 per nacht voor een condo met 3½ ster, dat is vergelijkbaar met een Hilton bijvoorbeeld. Niet duur! We boeken die ter plekke en komen terecht in het Westgate Smoky Mountains Resort, waar we een kleine, maar comfortabele studio krijgen. Er is een klein keukentje en een kleine zithoek. Jammer genoeg moeten we het doen met een Queen size bed, we hebben liever een King, maar dit zal ook wel gaan.

Het duurt even voordat we zijn ingecheckt, onze reservering is nog niet binnen. Daar moet dus even voor worden gebeld, maar dan kunnen we in onze kamer terecht. We worden begeleid door iemand met een golf-cart die ons naar onze studio brengt, dat is nog wel even rijden en gaat behoorlijk bergop. Het ziet er mooi uit hier! Onze begeleider legt ons alles uit in het huisje en wijst ons waar we alles kunnen vinden en hoe het hier werkt. Zo heb je hier niet dagelijkse verschoning van handdoeken, maar ligt er een voorraadje in de badkamer. En ’s ochtends moet je zelf het bed opmaken. Op elke 4e dag komt er iemand van housekeeping voorbij. Op zich prima, dat bed opmaken lukt ons vast wel, al staat het met 2 kanten tegen een muur aan. De kamer is netjes, maar wel erg klein en donker en heeft helaas geen enkel uitzicht. De voorzieningen zijn wel goed, op elke verdieping staat een wasmachine en wasdroger die je deelt met 2 appartementen op de verdieping. Handig!

Als we zijn geïnstalleerd in het huisje legt Peter zich op bed en kijkt tv, hij heeft echt even rust nodig. Ik ga wat lezen en werk het reisverslag bij. Om even over 7 ga ik er weer op uit, alleen deze keer, om de zonsondergang in de Smoky Mountains te ervaren. Ik ben van plan om naar Clingman’s Dome te rijden en eventueel naar Morton overlook, ik wil even kijken waar ik het mooiste uitzicht heb.

Onderweg stop ik nog een paar keer langs de route voor uitkijkpunten en een stop bij de rivier. Daarna rijd ik door naar Morton Overlook, het is ongeveer 8 uur als ik daar aankom. Er is nog niets te zien van roze of rode wolken, maar het duurt dan ook nog 3 kwartier voordat de zon ondergaat. Het is wel duidelijk dat je hier de zonsondergang goed kan zien, maar of het ook het mooiste plekje is? Ik rijd dus nog even door naar Clingman’s Dome, maar daar aangekomen blijkt al snel dat je hier de toren moet beklimmen om de zon te kunnen zien ondergaan, en dat gaat echt niet meer lukken. Ik rijd dus maar beter terug naar Morton Overlook.

Daar weer aangekomen is het inmiddels even over half 9, en de lucht is al roze gekleurd. Het is er inmiddels al aardig druk, er zijn meer mensen op het idee gekomen om hier de zonsondergang te bekijken. De zon zakt steeds dieper en de lucht kleurt verder roze. Als de zon is verdwenen achter de bergen beginnen een paar mensen zowaar te klappen. Vreemde gewaarwording… Helaas is de kleur van de lucht niet zo spectaculair als ik gehoopt had. Natuurlijk maak ik nog wel de nodige foto’s, maar even voor 9 uur is de parkeerplaats weer leeg en ga ik weer terug naar het dorp.

Ook in het donker laat de New Found Gap road zich goed rijden, het is heel goed te doen. Met een muziekje erbij is het zelfs wel relaxt. Helaas heb ik een zeer trage Hummer voor me die blijkbaar erg bang is op de route te rijden. Zijn of haar voeten liggen continu op de rem en de auto gaat veel langzamer dan de maximum snelheid. Hoewel er regelmatig staat aangegeven dat langzame auto’s de pull-outs moeten gebruiken om anderen te laten passeren is deze chauffeur dat duidelijk niet van plan. En inhalen is geen optie, daarvoor slingert de weg veel te veel. Om me er niet aan te irriteren rijd ik dan maar zelf even een parkeerplaats op en neem even pauze, daarna heb ik even de weg voor mezelf. Een kwartier later kom ik de auto weer tegen, en dan heb ik nog wel meer dan 5 minuten gewacht voordat ik verder reed. Kun je nagaan hoe langzaam die ging. Maar goed, we zijn nu bijna aan het einde. Bij Gatlinburg neem ik de expressway die om het plaatsje heen gaat, ik moet immers niet in het plaatsje zelf zijn maar bij het resort dat aan de andere kant lig. Met deze route kom ik daar sneller, en dan ben ik ook die langzame auto kwijt.

Het is inmiddels half 10 als ik weer bij het resort ben. Ik stop nog even bij de receptie om te vragen of het mogelijk is om een grotere studio te krijgen met een mooier uitzicht, maar dat lukt niet. Het resort is volgeboekt. Morgen kunnen we wel een andere kamer krijgen, maar moeten daar dan $80 per nacht voor bijbetalen, en dat vind ik veel te veel! Belachelijk trouwens wel, want bij Hotwire heb ik deze boeking gemaakt omdat bij de specificaties stond dat we een condo zouden krijgen met een aparte slaapkamer, in plaats daarvan hebben we een studio gekregen. De prijs is nog steeds wel goed, maar de deal wordt wel een stuk minder gunstig als we hadden verwacht. En het is ook de eerste keer dat we merken dat er verschil wordt gemaakt tussen mensen die boeken via hotwire of via de eigen site. Maar goed, we houden het hier prima uit de komende nachten, het was alleen leuk geweest als we wat meer uitzicht hadden gehad en een aparte slaapkamer. Ook informeer ik naar de mogelijkheden van internet en ik krijg een informatieblad mee waarop staat hoe ik toegang kan krijgen en wat de kosten zijn. In het winkeltje van het resort stop ik nog even om te kijken of het mogelijk is om postzegels te kopen, maar dat gaat niet lukken. Daarvoor moeten we echt bij het postkantoor zijn.

Dan rijd ik naar het huisje, dat bovenop de berg ligt. Ik weet nog wel waar ik ongeveer moet zijn, maar als ik in het straatje aankom weet ik niet meer welk nummer ik moet hebben. Alle gebouwen zijn identiek aan elkaar en ik zoek me wezenloos. Wat was het nummer ook alweer. Op de sleutel staat geen nummer helaas, dus dat helpt me niet. Ik weet nog wel de laatste nummers, maar niet meer de eerste, en dat is cruciaal om het juiste gebouw te vinden merk ik nu. Ik stuur Peter dan maar een sms’je om het nummer te achterhalen en dat werkt, ik blijk te ver zijn doorgereden.

In de studio nestel ik me op de bank met een winecooler (heerlijk!) en de laptop en werk verder aan mijn verslag. Om even over 11 uur kruipen we in bed en gaan lekker slapen.

Dag 11: Maandag 1 juni 2009

2009-06-02T18:30:00.000-07:00

Smoky Mountains (Gatlinburg, Tennessee)

Dat het gisteravond toch later was dan de andere avonden merk ik vanochtend, het is al half 9 geweest als ik wakker word. Ik ben vannacht nog wakker geweest omdat ik het koud had, alleen een laken op bed is toch te koud voor me. Ik heb een t-shirt aangetrokken en nog een deken uit de kast gehaald, daarna heb ik nog heerlijk geslapen.

Peter slaapt nog als ik opsta, en om hem niet wakker te maken ga ik eerst even met internet aan de slag. Ik maak het reisverslag af en zet de laatste 2 dagen nog even online. Daarna kleed ik me aan en wacht op Peter. Gelukkig gaat het vandaag weer een stuk beter met hem en hij besluit om toch mee te gaan. We gaan er nog een dagje op uit in de Smokies, is het plan.

Het is al kwart voor 11 als we eindelijk in de auto zitten op weg naar het park. In eerste instantie rijden we via de Bypass Gatlinburg voorbij, maar dan realiseren we ons dat we nog geen ontbijt hebben gehad en dat er in het park ook niets te krijgen is. We draaien om en rijden het stadje in.

We parkeren de auto en lopen de hoofdstraat in op zoek naar een goede plek voor een laat ontbijt. Het is al behoorlijk heet zo vroeg op de dag, de zon brandt op de huid. Ik moet dringend een hoedje vinden, want mijn hoofdhuid is al behoorlijk verbrand en ik loop het risico een zonnesteek op te lopen. Niet te vergeten dat de verbranding ook heel slecht is voor de huid en het risico oplevert op huidkanker. Ik kan me overal goed insmeren tegen verbranding. Maar onder de haren is dat natuurlijk niet mogelijk. Ik wist natuurlijk wel al dat mijn haren heel dun zijn en dat ik ook nog eens heel weinig haar heb, maar mijn ijdelheid zorgt ervoor dat ik dat goed kan camoufleren. Verbranding kan ik echter niet voorkomen nu, en dat is nieuw, want thuis heb ik daar niet zo snel last van. Maar thuis ben ik natuurlijk ook niet dagenlang achter elkaar de hele dag buiten.

Al lopend door de hoofdstraat probeer ik een geschikt hoofddeksel te vinden, maar dat lukt niet. Wel vinden we een geschikt restaurantje: Pancake Pantry. Hier is het enorm druk, dus dat moet wel goed eten zijn. Peter gaat voor de beroemde Amerikaanse pannenkoeken met blauwe bessen en ik kies de crêpes naturel met als bijgerecht 2 gepocheerde eieren. Ik vind gepocheerde eieren normaal heerlijk, maar je krijgt ze niet overal. Hier zijn ze wel perfect klaargemaakt, maar worden ze na het koken ingespoten met een soort boter of vet, en dat vind ik echt niet lekker. De Amerikaanse service betekent dat je ze dan ook niet hoeft te betalen!

Omdat het ontzettend koud is in het restaurant maken we snel dat we weer buiten komen, we beginnen zowaar te wennen aan de warmte. Het is gelukkig ook niet zo vochtig hier, dus het is heel goed uit te houden. Onderweg naar de auto verkennen we ook het stadje nog een beetje en kijken we rond in de winkeltjes, op zoek naar een hoedje voor mij. We vinden niets, maar het is wel een leuk stadje om even doorheen te wandelen. Wat wel opvalt is de schoenen die veel inwoners –de werknemers van de winkels en restaurants– van het stadje aanhebben, die hebben een soort van springveer onder de hak. Het ziet er echt niet uit, maar hier is het grote mode blijkbaar. Ach ja, veel mensen zullen hetzelfde zeggen van mijn birkenstock slippers. Die heb ik op de valreep nog gekocht voordat we vertrokken, maar ik heb ze bijna iedere dag aan. Ze lopen heerlijk! De mode in Europa is nu eenmaal anders dan de mode hier.

Als we bij de auto terugkomen is het al half 1 ’s middags. Zo’n rustig dagje is ook wel lekker tussendoor. Toch besluiten we nog even het park in te gaan, maar we kiezen een korte route: de Roaring Fork Nature Motor trail, een hele mond vol voor een korte route die start in Gatlinburg. Zo zit je op de hoofdstraat, en binnen 5 minuten zit je midden in het bos. Het is een heel smalle weg en bijna volledig eenrichtingsverkeer, in totaal is de route maar 5½ mijl lang. Onderweg lijkt het niet druk, maar de parkeerplaatsen bij de verschillende stops op de route zijn toch erg vol. Daar waar mogelijk stoppen we langs de route bij een mooi uitzichtpunt en soms ook vinden we historische overblijfsels van het dorp dat hier in de vorige eeuw was. Het is een mooie omgeving, erg bosrijk en bergachtig. Bij stop #5 parkeren we de auto –illegaal in de berm– voor een wandeling naar Grotto Falls. Het is maar 1,4 mijl lopen, maar de trail gaat grotendeels bergop, behoorlijk steil, door het bos. Wij zijn er eigenlijk niet genoeg voor getraind, en na gisteren is het eigenlijk ook te zwaar voor onze kuiten. We hebben al spierpijn, maar toch geven we nog niet op. We willen ook niet de hele dag in de auto zitten.

De wandeling is zwaar, en eerlijk gezegd ook niet echt de moeite. Het is een kleine waterval en hij kan qua schoonheid niet op tegen alle watervallen die we al gezien hebben. Toch moeten we ook weer naar beneden, nadat we natuurlijk de nodige foto’s geschoten hebben. Foto’s maken kost nog wel wat moeite, want er zijn een paar Amerikanen die geen rekening houden met de rest van de bezoekers en zich egocentrisch gedragen. Peter wordt zelfs boos, en dat gebeurt niet zo snel in dit soort situaties. Maar goed, als het is gelukt beginnen we aan de terugtocht, die minstens zo zwaar is als de wandeling naar boven. De steile helling ligt vol met keien en boomwortels, dus je moet goed uitkijken. Het eist zijn tol op de kuiten en scheenbenen. Onderweg naar beneden krijg ik op een gegeven moment een steentje in mijn slipper –ik had natuurlijk ook gewoon dichte wandelschoenen moeten aandoen– en blijkbaar heeft daar ook een insect op gezeten of zoiets. Ik merk namelijk al snel daarna dat mijn voet pijn doet en als ik kijk zie ik een rode harde plek, het ziet eruit alsof iemand een nickel onder de huid heeft geschoven. Hopelijk levert dat niet een hoop ellende op!

De wandeling naar beneden duurt iets meer dan een half uur en dan zijn we blij weer in de auto te kunnen ploffen. We rijden de rest van de route en maken onderweg nog verschillende stops. Vooral stop #15 met de toepasselijke naam “Place of a Thousand Drips” is erg mooi, heel sprookjesachtig komt water van een steile helling vol met grote bemoste keien naar beneden in heel veel kleine watervalletjes. Mooi!

Aan het einde van de route heeft Peter er geen zin meer in om nog een autoroute te doen, en een lange wandeling zit er ook niet meer in. We besluiten om naar Sevierville te rijden voor de Tanger Outlets, dat is maar 20 minuten rijden hiervandaan. Onderweg passeren we het dorpje Pigeon Forge, dat eigenlijk gewoon een grote weg is met de nodige hotels, winkels en attracties erlangs. Het doet ons denken aan International Drive in Orlando, daar heeft het wel heel veel van weg, sommige attracties zijn hier zelfs hetzelfde. Als we dit zien zijn we blij te overnachten in Gatlinburg, dat vinden we een heel stuk gezelliger. Onderweg halen we nog even een ijsje bij McDonalds, onze eerste van deze vakantie, en dan parkeren we de auto bij de outlets.

Het ziet eruit als een heel grote outlet, met aardig wat winkels. Veel winkels zijn toch steeds hetzelfde, maar hier liggen ook een paar interessante andere winkels. Peter scoort vandaag heel goed, met 2 korte broeken bij Ralph Lauren –het heeft even geduurd, maar ze mogen nu eindelijk korter dan normaal, tot op de knie!– en hij koopt 2 mooie linnen broeken en een polo bij Banana Republic. Nu nog een paar moderne instappers en dan is hij weer up-to-date. Ik vind bij Dress Barn nog een leuke zomerse jurk die ik draag als lange tuniek. We hebben zo ongemerkt toch heel wat gelopen deze middag bij het winkelen, en mijn voet doet steeds meer pijn. Gewoon lopen lukt niet meer, ik kan er niet goed op staan. De stuiver is ook inmiddels uitgegroeid tot een flinke quarter. Als dat maar goed gaat, ik krijg alweer visioenen van een bezoekje aan de ER van een Amerikaans ziekenhuis. Toch nog maar even aankijken, misschien doet een nachtje rust goed.

Na het shoppen zijn we hongerig, het is dan ook alweer half 8 geworden. We besluiten om weer bij Applebee’s te gaan eten, dat blijft toch onze grote favoriet in Amerika. Peter gaat voor een franse uiensoep en een combi van 3 hoofdgerechten, hij kiest voor de mozzerella sticks, de boneless buffalo wings en de quesadilla tower. Ik neem de potato skins als voorgerecht en alweer de quesadilla burger. Ik kan het niet helpen, die is zo lekker! Naast de zelfgemaakte aardbeien limonade die je tegenwoordig in de meeste restaurants wel krijgt is de quesadilla burger de grote culinaire ontdekking van deze vakantie. Smullen maar!

Na het eten rijden we terug naar onze studio waar we nog even tv kijken en ik werk het reisverslag bij. Daarna lees ik nog wat en om half 11 gaat het licht uit. Doodmoe zijn we!

Dag 12: Dinsdag 2 juni 2009

2009-06-01T18:31:00.000-07:00

Dollywood, Pigeon Forge (Tennessee)

Vandaag is de eerste dag in de vakantie dat we de wekker zetten, we willen namelijk op tijd weg vandaag. De wekker loopt af om half 8 en terwijl Peter nog even blijft liggen –die heeft ook veel minder werk nodig dan ik– spring ik uit bed gelijk onder de douche. Ik heb slecht geslapen vannacht, ik ben veel wakker geweest en heb veel gewoeld –gesjraveld zeggen we in het Limburgs– in bed, net als Peter overigens. Ik neem de tijd om even wakker te worden onder de stromende kraan, dat heb ik even nodig. Na een dik uur is ook Peter wakker en die volgt mijn voorbeeld.

Ik ruim nog even op in de kamer, pak de heuptasjes uit de auto en maak die klaar om mee te nemen. We gaan namelijk naar Dollywood vandaag, een pretpark van Dolly Parton in de Smoky Mountains. Het is onze eerste pretparkbezoek sinds 3½ jaar, na Peter’s hartinfarct hebben we nooit meer een bezocht en de laatste achtbaan hebben we gedaan in Florida tijdens onze vakantie in november 2005. Het is dus ook wel een beetje spannend. Een pretpark betekent ook dat we met minimale bepakking gaan. Die heuptasjes kun je ook in een achtbaan gewoon omhouden namelijk, en dat betekent minder risico op het kwijtraken van spullen. Ik ben ook niet van plan om mijn spiegelreflex camera mee te nemen, ik zou alleen maar bang zijn dat die stuk gaat in een water attractie, in plaats daarvan nemen we de compact camera mee zodat we toch een paar foto’s kunnen maken. Helaas is het kluisje in onze studio te klein om de camera in te bewaren, en ik zoek daarom een ander minder voor de hand liggend plekje om onze achterblijvende kostbaarheden op te bergen.

Om half 10 springen we in de auto. Het park ligt in Pigeon Forge, een dorp verderop, we waren er gisteren ook al. Het gaat open om 10 uur, en vanuit onze studio is het maar een kwartiertje rijden. Natuurlijk moeten we ook nog parkeren en kaartjes kopen. Zoals we dat gewend zijn bij alle andere Amerikaanse pretparken staat gemak en service hier weer bovenaan. Nadat je auto is geparkeerd kun je op de tram stappen die je naar de ingang van het park brengt! Hoe comfortabel! Dan blijkt ook al hoe warm het is, zelfs zo vroeg op de ochtend brandt de zon al goed. Er worden voor vandaag dan ook hoge temperaturen voorspeld: meer dan 90˚F oftewel meer dan 32˚C. Dat belooft wat!

Hoewel het vorige week op het Amerikaanse nieuws was dat de meeste pretparken goedkope kaartjes aanbieden in deze tijd vanwege de economische crisis, is daar bij Dollywood niets van te merken. Er is geen korting te verkrijgen en we moeten het volle pond betalen. Zelfs de AAA-lidmaatschap –de Amerikaanse tegenhanger van de ANWB– levert niets op. In Amerika is een pretpark behoorlijk duurder dan in Nederland, een kaartje kost bij Dollywood $53,50 per persoon. Dat de prijzen hier hoger lagen wisten we natuurlijk al wel van tevoren, dat was namelijk tijdens al onze vorige reizen ook al zo.

Als we binnen zijn pakken we een kaart van het park en bekijken hoe we het snelst bij de eerste achtbaan kunnen komen. Hoewel de meesten rechtsaf gaan zien we een pad lopen dat gelijk bij de houten achtbaan Thunderhead uitkomt, daarvoor moet je wel linksaf slaan. We zijn er al snel en gaan daar in de rij staan. De achtbaan loopt al wel, maar nog met lege karren, Waarschijnlijk nog de dagelijkse testen en misschien ook wel het in de baan brengen van een extra kar. Het lijkt al best druk, er staat een flinke rij, maar als de attractie opengaat slinkt die al snel. Tijdens het wachten bestuderen we de kaart goed om te zien welke attracties er nog meer zijn die we graag willen doen en dan zien we ook de mogelijkheid beschreven om de wachttijden bij attracties te verkorten met Q2Q. Dit spreek je uit als queue to queue [kju toe kju], queue is het Amerikaanse woord voor wachtrij. Daarvoor moet je naar een apart kantoor op het park en we besluiten daar na de eerste achtbaan naartoe te gaan om te informeren hoe het werkt en wat de kosten zijn.

Maar eerst de Thunderhead natuurlijk. Als we in het instapstation zijn is tot onze verbazing de allereerste rij helemaal leeg. Onze eerste rit na 3½ jaar is er dus één op koppositie! We nemen plaats en al snel gaat de trein via een snelle bocht naar de eerste heuvel. En dan gaat het los! Ik geniet met volle teugen, wat een prachtige baan. Het is wel een van de betere houten achtbanen die we ooit gedaan hebben. Een prachtig parcours met enorm veel snelheid en heel veel airtime. Whoooooaaaaa! Hij is helemaal super, wat een geweldige baan om mee te beginnen, ik kan er niet over uit! Peter vond hem ook geweldig, de houten banen zijn ook zijn grote favoriet, maar ik merk dat hij wel even moet bijkomen. Niet alleen is hij weer ouderwets misselijk geworden –dat vereist wel weer wat nieuwe training– maar ook de spanning was toch wat veel, hij heeft zich daardoor helemaal verkrampt. Maar: hij vond het wel de moeite waard!

Na deze baan lopen we naar het Q2Q-kantoortje in het eerste gedeelte van het park en we laten ons uitleggen hoe het werkt. Je krijgt een apparaatje ¬–de Q-bot– dat lijkt op zo’n apparaatje dat je krijgt in een restaurant dat vol zit en je moet wachten op een tafeltje, maar dan met wat meer knopjes. Met de Q-bot kun je een aantal attracties –alleen de meest populaire– reserveren, maar wel steeds 1 tegelijk. Op de Q-bot kun je zien hoe laat het is, en voor welke tijd je de betreffende attractie kun reserveren. Op dat tijdstip, of daarna ¬–je hoeft je dus nooit te haasten– mag je dan via een aparte ingang bij de attractie melden en kun je meteen vooraan in de wachtrij plaatsnemen. De Q-bot trilt ook op dat tijdstip, dus je hoeft niet steeds op te letten. Het heeft ook een handige lus waarmee je het ding kunt vastmaken aan de lus voor je broekriem. Bij de attractie wordt jouw Q-bot uitgelezen en vanaf dat moment kun je de volgende attractie weer reserveren. De kosten vallen ook enorm mee: het kost $15 voor de eerste persoon en daarna $5 per persoon extra, tot een maximale groepsgrootte van 6. Met z’n tweetjes betalen we dus $20 voor de hele dag. Eigenlijk moet je nog steeds wachten, alleen kun je tijdens het wachten iets anders gaan doen, we voorkomen daarmee dus dat we lang hoeven te staan. Voor ons heel handig dus, en we nemen er dan ook één. Peter kan niet zo lang stilstaan omdat hij daarvan altijd veel pijn krijgt, beweging gaat hem gemakkelijker af.

Behalve de attracties kun je met de Q-bot ook stoelen reserveren voor een aantal shows, dat moet je doen vanuit het kantoortje met behulp van een computer. Op dinsdag hebben een aantal shows een rustdag, waaronder ook de grootste en de nieuwste –jammer!– en wij kunnen dus maar 2 shows vastleggen. Een daarvan valt af omdat we dat niet zo leuk vinden, maar Dreamland Drive In lijkt ons wel wat, dat is een show met liedjes uit de 50-er en 60-er jaren. We reserveren die voor 16.00h vanmiddag.

Daarna gaan we het park verder verkennen. We lopen eerst naar River Rampage, een wildwater attractie met de ronde bootjes. We reserveren met de Q-bot en we hoeven maar 10 minuten te overbruggen. Die brengen we door met het rondkijken in de omgeving van de attractie. We belanden in een bootje met 4 pre-teens –een prachtig Amerikaans woord voor een leeftijd waarvoor ik geen goede Nederlandse naam weet– en hebben veel lol onderweg. Er zitten een aantal spannende stukken in de route, en we worden allemaal flink nat. Peter en zijn buurjongen hebben samen het meest te verduren, maar niemand wordt gespaard. Een leuke attractie!

Naast River Rampage ligt de Country Fair, dit staat vol met kermisachtige attracties. Hier staat ook de Dizzy Disk, die heb ik gereserveerd voor mezelf. Het is een ronddraaiende schijf die tegelijkertijd over een soort rail ¬–halfpipe– glijdt. Je kunt het vergelijken met een schip dat swingt van links naar rechts en weer terug, maar dan draait het schip ook nog rond als het ware. Niets voor Peter dus, die zou er groen en geel uitkomen, maar ik vind zoiets prachtig.

We vervolgen onze route door het park tegen de klok in, onderweg reserveren we de attracties die op de route liggen. De reserveringstijd ligt steeds maar 10 minuten in de toekomst, je hoeft dus niet langer dan 10 minuten te wachten voordat je erin kan, en dat blijft de hele dag zo blijkt later. Handig, ook wanneer Peter een attractie niet kan of wil doen, hij hoeft dan nooit lang op mij te wachten.

Daarna lopen we via Craftsman’s Valley –een “straat” waar allerlei oude ambachten worden bedreven– naar de Tennessee Tornado, onderwijl genietend van de mooie gebouwen die hier staan en de spullen die hier worden gemaakt en te koop aangeboden. Zo zien we o.a. een werkende molen, een leerlooier, een (western)hoedenmaker, een glasblazer en een werkplaats waar houten koetsen worden gemaakt. Interessant en leuk om te zien! Peter eet intussen een broodje worst en we vullen onze vochtbehoefte aan.

Aan het einde van Craftsman’s Valley vinden we Blazing Fury, een indoor rollercoaster met water. We weten niet goed wat we ervan moeten verwachten en vragen een Amerikaanse vrouw die er net uitkomt hoe het was. Volgens haar is het een rustig ritje met drie onverwachtse drops en als je achterin gaat zitten word je niet zo nat. We gaan dus in de rij staan allebei, dat kunnen we wel aan! Ze heeft niets teveel gezegd. Het is gewoon een rustig ritje langs allerlei donkere passages waar verschillende verhaaltjes worden uitgebeeld. Er zitten leuke effecten in en de onverwachtse drops zijn wel leuk. De laatste drop eindigt inderdaad in het water, maar we worden niet heel erg nat. Grappig gemaakt!

De Tennessee Tornado doe ik even alleen, Peter wil eerst nog even bijkomen van de vorige achtbanen. Met de Q-bot ben ik er immers zo doorheen en hoeft hij ook niet zo lang te wachten. Ik vind het een leuke baan, met lekker veel snelheid, en de loopings gaat ook mooi soepel. Geen hoogstandje, maar wel oké.

Na de Tennessee Tornado lopen we via de Wilderness Pass naar de River Battle, dit is de nieuwste attractie van het park. Leuk gedaan, het doet de naam eer aan. Het is namelijk een strijd tussen de mensen in de attractie en de mensen aan de kant. In de attractie heb je namelijk de controle over een waterkanon, maar langs de kant vind je ook een heleboel waterkanonnen. Zo kun je elkaar dus lekker nat maken! Wij lopen op gepaste afstand, veilig om niet nat te worden, maar ondertussen genietend van de prettige gestoorde mensen die met elkaar in strijd zijn.

We hebben intussen gereserveerd voor de attractie Mystery Mine, de volgende attractie op de route, en ook behoorlijk nieuw. Het is wel een apart soort achtbaan en als Peter die ziet besluit hij om toch mee te gaan. Je zit met 2 keer 4 mensen achter elkaar in een kar en de baan heeft een aantal heel korte bochten en loopings. De start is verrassend, als je de baan buiten ziet heb je namelijk niet door dat je ook een gedeelte van de baan in het donker aflegt, de effecten zijn wel apart. We vinden de baan niet echt comfortabel, hij is hard en abrupt, en je hoofd slingert tussen de beugels. De looping gaat heel langzaam waardoor je in de beugels valt en dat doet pijn aan de schouders. Leuk voor de ervaring, maar niet voor herhaling vatbaar. Het is niet de categorie achtbanen die ons het meest bekoort.

Daarna nemen we even pauze met wat drinken en we zitten even in de schaduw om bij te komen. We komen nu weer langs de Thunderhead achtbaan en we reserveren die nog een keer. In eerste instantie zou ik er deze keer alleen in gaan, maar Peter besluit toch mee te gaan. Een houten achtbaan heeft een grote aantrekkingskracht op hem! Deze keer zitten we helemaal achterin de baan, en daar voelen we de airtime en de g-krachten nog beter, het is echt een superbaan!

Nagenietend lopen we daarna naar het begin van het park, we hebben nog ongeveer een uurtje totdat de show begint die we hebben gereserveerd. We nemen een kijkje in de grote souvenirwinkel van het park en daar vind ik eindelijk een leuke hoed om mijn hoofd te beschermen tegen de zon. Ook vinden we een leuk Dollywood-ornament voor de kerstboom. Als we zijn uitgewinkeld kopen we een ijsje –het ijs wordt ook ambachtelijk gemaakt in het park– en gaan daarmee op een schommelbank zitten. Het is leuk om te kijken naar de mensen die hier voorbij komen. Ik weet zeker dat als wij in Amerika zouden wonen we ook een huis zouden hebben met en grote veranda en een schommelbank. Heerlijk! Het ijs smaakt trouwens voortreffelijk. Ze verkopen hier de smaak “mint-chocolate-ship” en dat is vergelijkbaar met een soort After Eight smaak. Als ik dat eet moet ik altijd aan mijn oma denken. Fijne herinneringen! Deze smaak at ik in 2002 voor het eerst in de Grand Canyon en daarna ben ik hem nooit meer tegenkomen tot deze reis, nu in het Zuidoosten komen we het op verschillende plekken tegen. Lekker!

Als we het ijsje op hebben is het tijd om naar de show te gaan, de plaatsen zijn gereserveerd dus we hoeven niet heel vroeg te zijn. Dat is gemakkelijk. Gereserveerde plekken betekent ook de beste plekken in het theater, we zitten echt fantastisch en hebben goed zicht op het podium.

De show is een musical en gaat over een periode van de jaren 50 en 60, waarin je een groep high-school kinderen ziet opgroeien en volwassen worden. Het verhaal wordt uitgebeeld door verschillende bekende liedjes uit die periode. Het is erg leuk gedaan, de groep is heel enthousiast in zingen en dansen en dat maakt het extra leuk om te kijken, je krijgt bijna zin om mee te doen. Het is ook niet bepaald een korte show, hij duurt maar liefs een uur.

We zijn nu weer lekker uitgerust en gaan na de show aan het laatste rondje pretpark beginnen. Onderweg doen we de leukste attracties nog een keer en ook nog een paar attracties waar we nog niet aan toekwamen. Helaas is de slidewinder gesloten, het had ons wel leuk geleken om in een grote rubberen band een glijbaan af te gaan. Onderweg zien we nog een mooie demonstratie glasblazen en Peter blijft gebiologeerd kijken, er wordt veel bij uitgelegd. Er ligt ook een winkel naast waar je de gemaakte spulletjes kunt kopen. Alles dat hier wordt verkocht is gemaakt in het park. Ik vind er nog een prachtige ketting ¬¬–ik ben echt dol op die glazen hangers– in de mooie kleuren zwart met goud en een boekenlegger.

Halverwege de Craftsman’s Valley ligt ook Daredevil Falls, een waterattractie met een flinke drop. Peter is er dol op, en hij slaat ook deze niet over. Ik pas, en kijk op veilige afstand toe. Daarna doe ik nog een keer de Tennessee Tornado en we sluiten de dag af met de Thunderhead. Peter slaat deze ronde over, hij heeft zijn portie wel gehad, maar ik geniet nog even met volle teugen. Ik kan er geen genoeg van krijgen. De Thunderhead doe ik zelfs nog twee keer, één keer helemaal voorin en één keer helemaal achterin. Heerlijk!

En dan is het tijd om het park te verlaten. Het is inmiddels kwart over 6 en over 3 kwartier gaat het park dicht. Met de tram worden we weer naar onze parkeerplaats gebracht. Om half 7 stappen we in de auto en daar zien we dat het nog steeds 32˚C is buiten. Hoe warm is het vanmiddag dan wel niet geweest? We zeggen steeds dat we blij zijn dat het niet meer zo warm en vochtig is als in Charleston, maar misschien zijn we er wel veel meer aan gewend en kunnen we er beter tegen.

Vanuit het pretpark rijd ik eerst nog even naar de outlet. Ik had gisteren namelijk ook nog een witte rok gekocht, maar daar had ik weer spijt van en ik wil hem even terug brengen. Gelukkig ligt de outlet vlakbij het park. Daarna zijn we hongerig en we zoeken een plek om te eten. Tegenover de outlet ligt een Long Horn Restaurant. Deze keten zijn we al vaker tegengekomen langs onze route, maar we hebben er nog nooit gegeten. De parkeerplaats staat al goed vol, dus het zal er best goed eten zijn.

En dat bleek een goede keuze! We hebben gesmuld. Alle Outback-lovers moeten hier beslist eens gaan eten. Wij vinden vooral de keuze aan bijgerechten hier veel beter en gezonder. Peter start met een uiensoep en ik heb een salade van jonge sla met fruit, noten en feta en een dressing van framboos. Die was zo lekker dat we alleen al daarvoor beslist nog eens terugkomen! Als hoofdgerecht kiezen we allebei een filet mignon, medium gebakken, met pilav-rijst. Als bijgerecht neemt Peter gebakken uien en ik ga voor de asperges. Hoewel de steak eerst doorgebakken wordt geserveerd, wordt dat prima opgelost, zoals de service betaamt. De manager bemoeit zich ermee en brengt ons tussendoor alvast een kleine portie rijst en asperges zodat we niet zo lang hoeven te wachten, hij vindt het blijkbaar vervelend dat we geen borden voor ons hebben. Grappig! De steak is echt enorm lekker en heel mals, de rijst smaakt overheerlijk en ook de asperges zijn een goede keuze. Lekker gezond gegeten vandaag!

Na het eten zoeken we nog even een supermarkt op om onze koelbox te vullen, vlakbij ligt een Walmart. We kopen yoghurt en smoothies voor ontbijt, wat jus d’orange en chocolademelk en wat winecoolers voor ’s avonds. Die zijn zo lekker! Een aanrader: Wild Berries van Seagram’s. Kon ik die thuis maar kopen…. Ik ga ze zeker missen. We “verschonen” onze koelbox, wat betekent dat we het water eruit laten lopen en 2 nieuwe zakken ijs erin doen. We kunnen nu weer even vooruit. Daarna gaan we nog snel even de auto voltanken, zodat we daar morgen niet aan hoeven te denken voordat we de Smokies ingaan. En dan op naar onze studio! Het is al half 10 geweest als we daar aankomen. En dan te bedenken dat we eigenlijk nog een wasmachine hadden willen draaien, dat moet nu maar wachten tot morgen. We zijn doodmoe en zoeken lekker ons bedje op!

Dag 13: Woensdag 3 juni 2009

2009-05-31T18:32:00.000-07:00

Smoky Mountains (Gatlinburg, Tennessee)

Na de vermoeiende dag gisteren slapen we vandaag lekker uit, althans dat was het plan. Dat plan mislukt voor mij een beetje, want ik ben al wakker om kwart over 7. Ik sta maar op en ga in het kleine keukentje –om Peter niet wakker te maken– mijn reisverslag van gisteren bijwerken op de laptop. Na een uurtje maak ik voorzichtig een beetje licht, want ik wil eigenlijk ook alvast de eerste wasmachine aanzetten. Gelukkig slaapt Peter gewoon door. Ik verzamel eerst de witte was en zet de eerste machine aan. Wel handig, zo’n wasmachine en droger in het huisje. Het is een veel uitgebreidere machine dan de machines die we gewend zijn tijdens onze vorige reizen in de hotels, en ze zien er ook gloednieuw uit. Je kunt verschillende programma’s kiezen en ik moet de machine dan ook even bestuderen om te kijken welke instelling ik het best kan kiezen.

De Amerikaanse machines zijn enorm snel, veel sneller dan de Nederlandse machines, volgens mij loopt een uitgebreid programma maar een half uur. Ik heb niet veel mogelijkheden om de was op te hangen, dat is ook helemaal niet gebruikelijk in Amerika, dus ik moet wel alles in de droger doen. Gelukkig biedt ook die de keuze uit verschillende programma’s en ik kies er een die niet te warm droogt en een kreukherstellende functie heeft. Het duurt dan wel iets langer, maar ik loop niet het risico dat onze goede shirtjes krimpen.

Om ongeveer half 10 komt Peter ook langzaam in het land der levenden, die heeft lekker lang uitgeslapen vandaag. Ik heb net de tweede wasmachine aangezet met bonte was en rondt mijn verslag van gisteren af. Daarna ga ik onze spullen een beetje opruimen. Ik heb gisteren de papieren uit de auto meegenomen –dat was hard nodig, het leek alsof er een bom was ontploft– en ga die sorteren. Wat wil ik bewaren en wat kan ik weggooien? Wat heb ik nog nodig en wat kan in het archief? Bovendien wil ik onze gekochte spulletjes en souvenirtjes ook een beetje verzamelen, nu hebben we overal wat in zitten. Ik heb een paar tassen van de outlet daarvoor bewaard zodat ik het overzichtelijk kan houden. Pas aan het einde van de reis ga ik al onze spullen weer verdelen over de koffers, dat is nu nog niet handig.

Peter heeft zich inmiddels al gedoucht en kijkt een film op tv. We ontbijten samen even en dan ga ik me ook klaarmaken voor de dag. Als alles is opgeruimd en de laatste was is gedroogd is het inmiddels alweer ruim 12 uur geweest. We ruimen de kamer op, maken het bed en leggen de laatste shirtjes nog even na te drogen op bed, daarna stappen we in de auto.

Vandaag gaan we de laatste dag –of beter gezegd middag– besteden in het Great Smoky Mountains National Park. We willen de scenic route door Cades Cove rijden en de weg ernaartoe, Little River Road en Laurel Rd, zijn ook scenic routes. De eerste stop is bij de trail naar Laurel Falls, volgens de brochure één van de mooiste watervallen in het park. De parkeerplaats is helemaal vol, dus we moeten even wachten tot er een auto wegrijdt. De trail naar de waterval is 1,3 mijl, dat is ongeveer 2 km lopen. Het pad is in tegenstelling tot de route naar Grotto Falls volledig geasfalteerd en gaat iets minder steil omhoog. We lopen door een bos maar vlakbij de waterval zijn er door de bomen een paar uitkijkjes met een mooi uitzicht over de bergen. Aan het begin van het pad worden we enkele keren gewaarschuwd door voorbijgangers dat er ongeveer halverwege aan de rechterkant van het pad een ratelslang is gesignaleerd. We kijken continu of we hem zien liggen, maar we vinden hem niet. We durven bijna niet te stoppen met lopen, bang dat we zijn dat we door de slang te grazen worden genomen. De ratelslang is een giftige slang, dus voorzichtigheid is wel geboden.

Onderweg komen we langs een groot gedeelte bos waar brand heeft gewoed. Er is een pad met verbrande bomen en alle begroeiing op de bodem is verdwenen, de meeste bomen die nog staan zijn tot 1 meter hoogte verschroeid. Het is een bijzonder gezicht en het doet me denken aan het boek “de Rookspringers”, “the Smokejumpers” in het Engels. Dat gaat namelijk over brandweermannen die met vliegtuigen in het midden van een bosbrand worden gedropt met de bedoeling de brand te stoppen en zichzelf een weg eruit te slaan. Het is een prachtig verhaal en ik kan het bijna voor me zien in dit bos. Ook ruiken we nog echt brand, het lijkt wel alsof het nog maar kort geleden is gebeurd.

Onderweg naar boven betrekt de lucht steeds verder en het wordt steeds donkerder. We horen onweer in de verte, en hoe dichter we bij de waterval komen hoe harder het onweer klinkt. We lopen er duidelijk op af en zijn er helemaal niet gerust op. Daarnaast verwachten we dat het elk moment kan gaan regenen, en daar zijn we niet op voorbereid. We hebben geen paraplu, geen jas en mijn tas is niet waterdicht. Als dat maar goed gaat. Toch keren we ook niet om, we hebben bijna 40 minuten gelopen om bij de waterval te komen. Eenmaal bij de waterval maken we snel een paar foto’s, we willen geen tijd verliezen. Het is inderdaad een heel mooie waterval, met een klein basin waar je doorheen kan waden en waar een bruggetje overheen is gebouwd. Onder de brug ligt ook water en dat loopt naar de volgende waterval waar je bovenop kijkt. Helaas lukt het niet om de onderste waterval op de foto te zetten, maar de bovenste waterval alleen is ook de moeite waard. We keren daarna snel weer om op weg naar beneden, gelukkig loopt dat een heel stuk sneller.

Op ongeveer tweederde van het pad zien we opeens een aantal mensen bij elkaar staan, ze staan allemaal naar boven te kijken naar de top van de helling. Het blijkt dat daar een moederbeer loopt met haar jongen. Een machtig gezicht is dat! Gelukkig zijn we op veilige afstand, want een moeder met haar welpen is niet te vertrouwen. We zien minstens 3 welpen, maar het kunnen er ook 4 zijn geweest. Peter wordt er een beetje zenuwachtig van en dringt erop aan om weer verder te lopen. Ik heb wel een paar foto’s gemaakt, maar ik wilde eigenlijk nog even mijn lens wisselen. Dat vond Peter niet zo’n goed idee, dus ik heb het daar maar bij gelaten. Ik ben wel helemaal opgetogen, we hebben eindelijk beren gezien deze vakantie!

Gelukkig komen we droog beneden. We stappen weer in de auto en vervolgen onze route. Kort na de parkeerplaats zien we een auto heel langzaam rijden en hij wijst naar rechts in het bos. Dan zien wij het ook: een beer! De tweede keer deze vakantie! Hij loopt rustig door het bos en lijkt alleen te zijn, hij heeft helemaal geen aandacht voor ons. Door de vele bomen is het heel lastig om foto’s te maken, ik denk niet dat hij er duidelijk op staat. De beerscore gaat verder omhoog. Jippie! Het zijn zo’n prachtige beesten om te zien.

Als we weer verder rijden begint het opeens te regenen, zoals we eigenlijk al hadden verwacht. Gelukkig zitten we droog in de auto. Het regent niet al te hard, zodat we nog steeds kunnen genieten van de mooie omgeving. De route loopt langs een riviertje langzaam omhoog en vanuit de bergen zien we de nodige stroompjes in het water uitkomen. Na bijna 40 kilometer rijden komen we bij het begin van de Cades Cove Loop, een eenrichtingsweg door de vallei van 11 mijl. Langs deze route zijn ook weer een aantal bezienswaardigheden, vooral oude gebouwen die zijn ontstaan in de 19e eeuw toen zich hier een gemeenschap heeft gevestigd. Bij de eerste stop wordt het opeens droog, op het moment dat ik wil uitstappen valt er geen druppel meer. Goed getimed dus!

De omgeving is prachtig, de bergweides met de groene bergen op de achtergrond zijn erg fotogeniek. Prachtig is die combinatie van al die verschillende kleuren groen. Het is wel heel druk langs de route, af en toe rijden we in file op weg naar de volgende stop, maar er zijn ook stukken waar we nog het gevoel hebben alleen op de wereld te zijn. We stoppen bij verschillende uitzichtpunten en bij een paar kerkjes met kleine begraafplaatsen erbij, daar heb ik toch iets mee. Die witte kerkjes steken zo mooi af bij de omgeving, ik vind het een mooi gezicht. Ook stoppen we nog even bij de molen, maar daar zijn zo enorm veel muggen dat het niet leuk is. Het is niet echt heel warm met ongeveer 25˚C, maar wel heel erg benauwd en vochtig. Het voelt daarmee veel warmer dan gisteren, een heel vreemd gevoel! We stappen dan ook weer snel in de auto en rijden verder.

Bij Hyatt Lane slaan we af om de gravel road te rijden, op zoek naar beren. Een forumlid die woont vlakbij de Smoky Mountains heeft ons die tip gegeven, maar helaas hebben we pech, geen beer te bekennen. We rijden dus maar verder naar het einde van de route. Kort erna komen we opnieuw in een file terecht, er is duidelijk weer iets te zien langs de route. Dat klopt inderdaad, in het bos langs de route lopen een paar hertjes. Als we die voorbij komen we even later weer opnieuw in een file terecht, we zien een paar mensen met een joekel van een telelens in het veld staan. Dat kan maar één ding betekenen: een beer. Ik stap uit en loop langs de auto’s het veld in en inderdaad. In de bomen, heel vlakbij zit een moederbeer met een kleintje. Er zijn veel mensen en sommige mensen staan wel akelig dichtbij. Daar waag ik me niet aan, je moet toch ook respect hebben voor de natuur vind ik. Ik vind het prachtig om te zien, vooral die welp. Die was nog zo klein, ik schat dat ze maar 50cm groot was. Schattig, maar ook heel gevaarlijk, vooral die moeder. Ik kan geen foto’s maken, het is veel te donker in het bos en bovendien heb ik continu andere mensen voor de lens staan. Dan maar even zo genieten!

Na deze ontmoeting rijden we verder naar het einde van de route, we zijn hongerig geworden en gaan op weg naar een restaurantje. Gisteren hebben we op weg naar Gatlinburg in Pigeon Forge een nieuw Japans Restaurant gezien, Oisho, dat willen we wel proberen. Na al die steaks, burgers en ribs zijn we wel weer toe aan iets anders. Als we Cades Cove uitrijden begint het te regenen, en hard ook. Het plenst, het komt met bakken naar beneden en het gaat steeds harder regenen. We zien geen hand voor ogen en moeten heel langzaam rijden. Vanwege het slechte weer besluiten we via Townsend te rijden, dat lijkt op de kaart een gemakkelijker route dan de slingerende route door het park.

Hoewel de route wel gemakkelijker is om te rijden, moeten we toch heel rustig blijven rijden. Gelukkig hebben we geen last van toeristenverkeer hier maar rijdt er vooral lokaal verkeer dat gewend is om hier te rijden. Dat rijdt een stuk prettiger, vooral met dit soort weersomstandigheden. Toeristen, en dan vooral de Amerikaanse, kunnen soms zo gevaarlijk en onvoorspelbaar zijn op de weg… Het blijft plenzen, de stoepen en wegen overstromen helemaal. Hoewel we aan de voet van de bergen rijden is er niets van de bergen te zien, die zijn gehuld in een heel dikke en zwarte wolk. Dit kun je met recht een wolkbreuk noemen! Ongelooflijk, het blijft maar doorgaan. Als we 40 minuten later bij het restaurant zijn –leve de TomTom!– komt het nog steeds met bakken naar beneden.

We haasten ons naar binnen en nemen plaats aan de sushibar. Het is een enorm groot restaurant, de helft is bedoeld voor de Thaise kaart, en de andere helft is Japans, maar bestaat voornamelijk uit teppanyaki bakplaten. De sushibar is in verhouding heel klein. Het restaurant is gloednieuw, het is pas afgelopen maandag geopend. Dat kun je ook merken aan de bezetting van de tafeltjes en aan de bediening die nog een beetje onwennig rondloopt. Omdat de Japanse menukaart nog niet klaar is moeten we genoegen nemen met een bestelblad waarop alle mogelijke keuzes staan gedrukt, daarop moeten we invullen welke sushi’s, sashimi’s en rolls we willen bestellen. De keuze is enorm! Ook hier weer veel special rolls, dat is echt Amerikaans!

We maken een keuze uit de lijst en beginnen met twee gemengde schotels, een voor sushi en een voor sashimi, en daarbij nemen we de Tuna Tataki (rauwe tonijn in een speciale saus), de nigiri unagi (paling) en de Firestarter, een special roll van het restaurant met verschillende soorten vis en groenten met een pikante saus. Het smaakt overheerlijk! De special roll is met recht pikant te noemen, de mond staat in brand. Maar lekker is hij wel! Ook de Tuna Tataki is overheerlijk en de vis is enorm vers, hij smelt op de tong. Volgens mij is dit de lekkerste Japanner die we ooit hebben bezocht, het is echt een aanrader! Het zeewierblad dat wordt gebruikt bij de sushi en de rolls is ook erg goed, het smelt op de tong. Ik zou willen dat we zo’n goede Japanner in onze omgeving thuis hadden, we zouden dan zeker aandelen nemen ;-)

Na het eten is het nog steeds niet droog, maar het regent gelukkig niet meer zo hard. Ik krijg Peter zo ver om nog even naar de Christmas Place te rijden in Pigeon Forge, daar zijn we vlakbij. Het is een enorme kerstwinkel, en ik vind het altijd heerlijk om daar rond te neuzen. Dit soort winkels vind je overal in Amerika, maar deze is wel enorm groot. Peter blijft in de auto om muziek te luisteren, hij heeft geen zin meer om hier rond te kijken. Ik maak er dus een snelle stop van, zover dat mogelijk is. De winkel is enorm groot,ongelooflijk. Ik zie dat er twee verdiepingen zijn, maar ik houd het bij de begane grond, die is al zo groot dat ik er bijna verdwaal. Ik vind er een paar heel leuke ornamenten voor onze boom, waaronder ook eindelijk één van de Smoky Mountains. We kunnen toch niet bijna een week hier vertoefd hebben en dan zonder ornament naar huis gaan !?!

Als ik weer in de auto stap is het inmiddels alweer kwart over 8. De dagen vliegen hier echt om. Het is nog maar 10 minuten rijden tot ons verblijf en als we daar aankomen is het eindelijk weer droog. We ruimen de auto nog even op en ik pak alvast de koffers zover in voor morgen. We moeten morgen al voor 10 uur uitchecken, en voor Amerikaanse begrippen is dat best vroeg. Het is niet zo heel erg, want we hebben een lange reisdag voor de boeg met als einddoel Cincinnati in Ohio. Na het opruimen installeren we ons nog even met een cooler. Peter kijkt een film en ik zit weer achter de laptop om de belevenissen van vandaag uit de doeken te doen in het verslag. Om 11 uur gaat het licht weer uit en maken we ons op voor de laatste nacht in Gatlinburg.

Dag 14: Donderdag 4 juni 2009

2009-05-30T20:51:00.000-07:00

Gatlinburg (Tennessee) – Blue Grass Region (Kentucky) – Mason (Ohio)

Omdat ik geen zin heb om achteraan te sluiten in een lange rij bij het uitchecken vandaag –het resort is zo enorm groot– zet ik de wekker zodat we al om 9 uur op pad kunnen. Dat komt toch sowieso wel goed uit, want met een lange rijdag voor de boeg is het ook wel lekker om tussendoor nog wat stops te maken en wat leuke dingen te doen.

Gisteren heb ik zoveel mogelijk al voorbereid en alles weer ingepakt, ik hoef maar onder de douche te springen en daarna de toilettassen nog in te pakken. Dat gaat dus lekker snel. Peter is ook snel klaar, en dan gaan we ervandoor, het is klokslag 9 uur. We hebben geen spijt het resort te moeten verlaten, we hebben wel betere plekken gezien. Hoewel het een goede deal was, was de studio klein en donker, en de huisjes enorm gehorig. Peter is meerdere keren wakker geworden door lawaai van anderen deze week. Wat we ook erg vervelend vonden is dat het bed aan 2 kanten tegen de muur stond en dat ik er dus altijd via het voeteneind in moest klimmen, heel onhandig!

Na het uitchecken rijden we via Pigeon Forge en Sevierville over de US-441 en de US-411 naar Knoxville, waar we de snelweg I-75 opgaan richting het noorden, naar Kentucky. Corbin is het eerste plaatsje waar we willen stoppen, of beter gezegd het Cumberland Falls State Resort Park, dat ligt vlakbij Corbin. In dit park is een waterval te zien die ook wel Little Niagara wordt genoemd, en het lijkt ons een leuke tussenstop voor een pauze, we komen er bijna langs. Het is nog ongeveer 2 uurtjes rijden, dus dat is ook een goede timing. In Kentucky stoppen we nog even bij het welcome center voor een pitstop en wat informatie, en omdat daar gratis internet beschikbaar is kijken we ook alvast even naar hotels in Cincinnati. We vinden geen geschikte aanbiedingen, dus we besluiten gewoon op de bonnefooi ernaartoe te rijden.

Als we wegrijden in Gatlinburg is het nog prima weer, heel zonnig en ongeveer 25˚C, maar hoe verder we noordwaarts gaan hoe donkerder de wolken worden en hoe lager de temperatuur. Als we aankomen bij de Cumberland Falls regent het zachtjes en is de temperatuur gezakt tot ongeveer 19˚C. Omdat het geen lange wandeling is naar de waterval, hij ligt praktisch naast de parkeerplaats, besluiten we toch maar even uit te stappen, gewapend met een paraplu.

De watervallen zijn niet verkeerd, er komt inderdaad behoorlijk wat water naar beneden, maar ze zijn niet betoverend mooi. Little Niagara zou niet mijn koosnaampje zijn. In de omgeving van de waterval ligt behoorlijk wat rotzooi, dat allemaal door het water van stroomopwaarts wordt meegesleurd en hier in de rotsblokken achterblijft. Dat maakt het uitzicht er niet bepaald mooi op. Bovendien is het water bruin en modderig, en dat draagt ook niet echt bij aan de schoonheid vinden wij. We schieten snel een paar plaatjes en rijden dan weer verder.

Het volgende doel is Harrodsburg in Kentucky, hier begint een scenic route naar Lexington die we willen rijden. Omdat we inmiddels voor de waterval een stuk van de snelweg af zijn, gaat de rest van de route ook helemaal binnendoor over de US-27 en later de US-150 en de US-127. De omgeving van de watervallen is een arm gebied, dat is duidelijk zichtbaar aan de huizen en vooral ook de met rommel en rotzooi vervuilde percelen waar die huizen opstaan. Maar hoe noordelijker we komen hoe rijker het wordt. De omgeving wordt steeds schoner en mooier. Onderweg bellen we nog even met het thuisfront, en we horen goed nieuws van mijn moeder. Dat is fijn! We zijn zo blij voor hen! En ook bellen we nog even met Mariet, de moeder van onze vriendin die de oppas is van Demi, onze lieve hond van inmiddels 9 maanden oud, tijdens deze vakantie. Daar horen we dat Demi ontzettend lief is en de hele dag achter haar aanloopt, dat komt ons bekend voor! We zijn blij dat het goed gaat, en dat ze haar plekje heeft gevonden. Zoveel beter dan een kennel, dit voelt ook voor ons heel relaxt dat we haar op een fijn adres kunnen achterlaten.

Hoe verder we in het noorden komen wordt het ook steeds kouder, de temperatuur blijft zakken. In Danville passeren we een Applebee’s en daar besluiten we te gaan lunchen. Hoewel lunch? Het is dan inmiddels al 2 uur ‘s middags geweest. We hebben bij een van onze eerder diners gezien dat ze bij Applebee’s een lunchspecial hebben: een soep en een salade die je beiden zelf mag kiezen voor $5,99. Dat is toch geen geld? En precies genoeg voor de middaghonger, en nog redelijk gezond ook! Als we hier uitstappen merken we pas goed hoe koud het is geworden, het is hier nog maar 15˚C. Freezing! In het restaurant wordt het al niet veel beter, daar is het ook ijskoud. We zeggen er iets van, want zelfs met een vest en een trui hebben we het daar koud, maar dat helpt niet echt. We eten snel de salade en de soep en gaan dan weer op pad. Het smaakt overigens wel voortreffelijk! Peter had de Franse uiensoep en ik de chili, met een salade van ijsbergsla met gefrituurde noodles en kip voor ons allebei. Voordat we de route vervolgen gaan we nog even naar de naastgelegen supermarkt om nog wat lekkers te scoren voor onderweg.

De route wordt steeds mooier, de omgeving is hier echt prachtig. Helaas is het wel gaan regenen, en dat maakt het erg lastig om te stoppen en foto’s te maken. Maar genieten doen we toch wel. We zien grote ranches en boerderijen met grote landerijen en prachtige huizen. De zo kenmerkende witte houten afrasteringen maken het plaatje compleet. In eerste instantie zijn het nog boerderijen met koeien en runderen, maar als we in Harrodsburg de US-68 opdraaien naar Lexington komen we alleen nog maar paarden tegen. En nog steeds prachtige huizen en heuvelachtige landerijen. Erg mooi! Een aanrader voor wie ooit in de buurt komt!

Eigenlijk hadden we in Lexington ook nog de Old Frankfort Pike willen rijden naar Frankfort, voordat we de snelweg naar Cincinnati zouden nemen, maar dat slaan we toch maar over. Het blijft maar regenen, en foto’s maken is toch onmogelijk, die scenic route moet maar wachten tot een volgende keer. In de regen is het ook nog steeds kouder geworden, in Lexington geeft de thermometer van de auto nog maar 13˚C aan. Brrrrrr…….dat zijn we nu niet meer gewend.

In Lexington nemen we weer de US-75 naar Cincinnati en vanaf dat moment loopt de temperatuur ook weer omhoog. Een uurtje boven Lexington is het weer droog en is het weer bijna 20˚C. Het is nog 2 uurtjes rijden, althans volgens TomTom. We belanden in het spitsuur van Cincinnati en dat levert een flinke file op. We willen een hotel in het noorden van de stad, vlakbij het pretpark Kings Island dat we morgen willen bezoeken. Vanaf de stad is dat nog 28km en die leggen we bijna volledig langzaamrijdend af. Het schiet niet op! In plaats van om 6 uur wordt het dus 7 uur voordat we de snelweg afrijden. We nemen een afslag eerder dan het pretpark, in de hoop hier nog wat goedkope overnachtingen te kunnen vinden.

Het eerste hotel dat we tegen komen is Clarion Inn & Suites. We lopen er even binnen om te informeren. De prijs is goed, ze vragen $59 per nacht, maar ze hebben helaas geen kamers met jacuzzi vrij. Peter wil graag een lekker bad nemen, en dan is een jacuzzi wel lekker. Die badkuipen zijn tenminste lekker diep en groot genoeg, het standaard bad op een motelkamer is veel te klein. We willen dus nog even verder kijken.

Even verderop vinden we nog verschillende hotels en motels. Hyatt en Holiday Inn vragen beiden de hoofdprijs met resp. $169 en $129 per nacht voor een kamer, en het Ramada vinden we niet echt schoon. Dan maar terug naar het Clarion, en helaas voor Peter geen kamer met een geschikt bad. Dit hotel is wel erg mooi en heel schoon. De kamers zijn net gerenoveerd, in de lobby ruik je nog de nieuwe verf. De kamers zijn prachtig en ruim, en het bed is heerlijk. Ook hebben ze gratis internet en een ijskast op de kamer, dat is ook wel handig! Met de AAA korting betalen we maar $53 per nacht, dat is geen geld!

Als we hebben ingecheckt willen we nog even wat eten, en ik wil nog even naar de Wallgreens voor wat schoonheidsspulletjes. Dat doen we maar even eerst. Peter blijft in de auto zitten en ik verzamel in een sneltreinvaart de spullen die ik nodig heb en een paar spullen die ik op voorraad voor thuis wil aanschaffen. Sommige dingen zijn hier gewoon spotgoedkoop en sommige dingen ook gewoon heel handig. Zo hebben we de vorige keer van die sprayflacons gekocht die je kunt gebruiken om even snel je handen schoon te maken, als er geen water en zeep voorhanden is. Het zijn miniflaconnetjes van 10ml in de vorm van een grote pen, die passen heel gemakkelijk in de handtas, en wij vinden ze geweldig. Die wil ik ook meenemen voor thuis bijvoorbeeld. De rest van het boodschappenlijstje volgt later deze week nog wel ;-)

Daarna gaan we eten, Langs de grote weg hadden we, ja alweeeeeeer, een Applebee’s gezien. We hebben geen grote honger, maar een portie boneless buffalo wings gaan er wel in, met een kopje soep vooraf. We nemen allebei dezelfde soep die we ’s middags ook hebben gegeten. We krijgen het nauwelijks op, maar het is wel weer heerlijk. We zouden aandelen moeten nemen bij Applebee’s, zo vaak komen we er…en twee keer op een dag is wel het toppunt vinden we! Gelukkig is het niet strafbaar.

Na het eten zijn we doodop en toe aan wat rust. We gaan naar het hotel en kruipen al vroeg weer onder de wol. Morgen hebben we ook weer een vermoeiende dag voor de boeg.

Dag 15: Vrijdag 5 juni 2009

2009-05-29T20:53:00.000-07:00

Kings Island, Mason (Ohio)

Vandaag loopt de wekker weer af om 7 uur. Ik heb heerlijk geslapen, echt een lekker bed. Voor vandaag staat weer een pretpark in de planning: Kings Island. Dat ligt in Mason, vlakbij Cincinnati in Ohio, bijna om de hoek van ons hotel. Ik wil graag zo vroeg mogelijk aanwezig zijn. Voordat ik onder de douche spring wil ik even lekker wakker worden en ik installeer me achter de laptop met een blikje ijsthee. Daarna spring ik onder de douche en kleed me aan, even over half 9 ben ik er klaar voor. Peter is ook net wakker geworden en volgt mijn voorbeeld, om 9 uur lopen we de deur uit.

Het is buiten een stuk frisser dan we gewend waren in de Smokies, zeker zo vroeg op de ochtend, het is nog maar 19˚C. Gelukkig zijn de voorspellingen goed, dus het zal best nog opwarmen vandaag. Het is maar 10 minuten rijden naar het park, en het gaat pas open om 10 uur, maar omdat we nog moeten parkeren en kaartjes moeten kopen willen we toch op tijd vertrekken. We zijn er graag als het park opent zodat we de ergste drukte voor kunnen zijn. Bovendien zal het wel wat meer tijd kosten om een kaartje te kopen, omdat ik een klacht heb.

De route ernaartoe verloopt vlot, het lijkt behoorlijk druk te worden, er rijden al heel wat auto’s de parkeerplaats op. Het is dan ook een vrijdag en veel scholen hebben al zomervakantie, dat zullen we vandaag wel merken. We kunnen bijna vooraan parkeren, dat is wel handig, en lopen in een paar minuten naar de ingang. Daar ga ik op zoek naar de balie Guest Relations. Kings Island heeft namelijk op de website een aanbieding voor goedkope kaartjes, je betaalt dan $32,99 per persoon, dat is $15 minder dan de prijs aan de kassa. Ik heb geprobeerd die kaartjes thuis aan te schaffen, maar dat is niet gelukt. Ik kreeg een foutmelding omdat ik een Nederlandse creditcard heb en niet een adres in de US. Heel raar, want de tickets moet je gewoon zelf uitprinten. Ik heb daarop toen een e-mail gestuurd naar de klantenservice, maar daar heb ik tot vandaag nog steeds geen antwoord op. Ik heb die e-mail geprint en meegenomen.

Met dat verhaal en de e-mail meld ik me dus bij de guest relations, ik ben niet van plan om dure kaartjes te kopen, ik wil alsnog de aanbiedingsprijs. Het kost wat discussie, en natuurlijk moet de medewerker overleggen met de manager, maar uiteindelijk lukt het. Ik laat me niet afwimpelen met de opmerking dat het probleem veroorzaakt wordt doordat de transactie in US Dollars is. Dûh……

Het is dan inmiddels kwart voor 10 en we lopen het park in. We mogen nog niet verder dan het eerste pleintje, de rest van het park is alleen nog bestemd voor gold-pass-houders. Wij moeten gewoon wachten tot 10 uur, net als de meeste bezoekers overigens. Om 10 uur klinkt dan vervolgens het Amerikaanse volkslied uit de luidsprekers –jemig zeg, we zijn in een pretpark…– maar daarna mogen we dan toch het park in. Een heleboel jongeren achter ons beginnen te juichen en we worden bijna onder de voet gelopen. Die hebben er zin in! Er is dit jaar een nieuwe achtbaan geopend in het park, Diamondback, een hypercoaster en die trekt veel bezoekers natuurlijk.

Die nieuwe achtbaan is ook onze eerste bestemming in het park, de wachttijd zal nu nog wel meevallen, maar in de loop van de dag alleen maar toenemen. Er staat inmiddels al een rij, al is die nog niet zo heel lang. We sluiten aan en na een klein half uurtje mogen we plaatsnemen in de stoelen. De stoeltjes zijn heel vreemd geplaatst, anders dan we gewend zijn, waarschijnlijk om iedereen zo veel mogelijk het gevoel van vrijheid te geven? Per karretje zijn de 2 voorste stoelen namelijk naast elkaar gezet en de 2 achterste stoelen staan aan de buitenkant. Wij zitten op de allerlaatste rij, onze grootste favoriet. Hoewel de rijen worden aangewezen door de medewerkers hebben wij onze voorkeur uitgesproken en die werd gehonoreerd. De medewerkers letten helemaal niet op overigens, want de stoelen voor ons blijven leeg omdat de jongens die die rij aangewezen kregen van rij wisselen. Dat is wel leuk voor de foto!

De verwachtingen zijn hoog gespannen, onze eerste hypercoaster in jaren! De eerste heuvel is met zo’n 70 meter behoorlijk hoog, maar het is geen recordbreker. Ondanks de hoogte worden we snel omhooggetakeld over de baan. En dan volgt de eerste duik naar beneden, dat is altijd zo’n mega geweldig gevoel! Het is een mooie baan, lekker soepel en heerlijk snel. Geen loopings, maar dat hoeft ook niet, de snelheid (maximaal 128 km/uur) en hoogte is geweldig. In de bochten en op de heuvels hebben we behoorlijk wat airtime, fantastisch! We hebben genoten! De foto is ook erg leuk geworden, en zoals we al verwachtten hebben we door de lege stoeltjes voor ons geen vreemde mensen op de foto. Die moeten we dus wel kopen, het is de eerste van deze vakantie. Ik ben er helemaal blij van!

Peter voelt zich nog redelijk goed na deze baan en we besluiten om gelijk door te lopen naar de volgende: The Beast. Een klassieker, deze baan bestaat dit jaar namelijk al 30 jaar en heeft een enorme reputatie. Hier is de wachtrij helemaal niet lang en we mogen al snel aan boord plaatsnemen. Vanuit het station duiken we gelijk naar beneden en pas na de eerste bocht begint de eerste heuvel, leuk gemaakt. The Beast is de langste houten achtbaan ter wereld, hij duurt maar liefs bijna 5 minuten. In die tijd wordt je wel 2 keer een heuvel opgetakeld en dat gaat niet zo heel erg snel, maar toch! Met een hoogte van net iets meer dan 30 meter is hij niet zo hoog, maar de maximale snelheid is wel behoorlijk: 105 km/uur. Het is wel een leuke baan, maar niet spectaculair. Hoewel hij op sommige plekken behoorlijk wat snelheid krijgt, wordt er ook heel vaak geremd. Er zitten wel wat leuke effecten in, zoals een paar tunnels en een paar enorm leuke bochten, maar de remacties verminderen het plezier wel een beetje. Wat we erg goed vinden aan deze baan zijn de stoeltjes. Het zijn houten karren die van binnen volledig met dikke leren stoeltjes zijn bekleed en een hoge rug hebben, daardoor zit je vrij stevig en comfortabel en bezeer je je niet door het gerammel van de karretjes en de baan.

Ook deze baan kan Peter nog goed hebben, er kan er nog wel een bij. We lopen door naar de volgende houten achtbaan met een reputatie van hier tot Tokyo: The Son of Beast. Ik waarschuw hem nog, want ik heb deze baan jaren geleden al eens overwonnen. In 2002 heb ik een weekje alleen in Ohio vertoefd voorafgaand aan een studiereis en toen heb ik een paar pretparken bezocht, waaronder deze. En deze baan staat nog goed in mijn geheugen gegrift! Hij wordt door velen gevreesd want het is de snelste houten achtbaan ter wereld. In 2002 had die ook nog een looping, de enige ter wereld, maar die is inmiddels verwijderd na technische problemen. Ik vond hem toen enorm heftig, en ik ben benieuwd of dat nog steeds zo is.

Ook hier is de wachttijd nog niet zo heel lang en we mogen al snel plaatsnemen in de karretjes. Het valt gelijk op dat deze karren een stuk minder comfortabel zijn dan de karren van The Beast. Jammer, dat wordt flink rammelen. Na het station worden we eerst in een bocht gegooid en daarna pas de eerste heuvel op getakeld, die is met 66 meter best hoog, vooral voor een houten achtbaan. De snelheid is ook behoorlijk, die is maar liefst 126 km/uur. De eerste drop is waanzinnig, wat een duik en wat een snelheid! Ik zie Peter verkrampen naast me, dit is toch een beetje te heftig voor hem. De “rammelfactor” is behoorlijk hoog, de karren mogen nog wel wat comfortabeler gemaakt worden. Maar de baan vind ik nog steeds super, wat een spektakel!

We hebben nu 3 achtbanen op een rij gedaan, en Peter is nu echt toe aan een pauze. Ik zou de hele dag achter elkaar alleen maar achtbanen kunnen doen, maar helaas is Peter daar niet tegen opgewassen. En dat heeft niet alleen maar met zijn huidige fysieke gesteldheid te maken, hij heeft nu eenmaal last van wagenziekte. Maar buiten dat is The Son of Beast ook een aanslag op zijn fysieke gestel geweest, dat gerammel heeft hem geen goed gedaan. We besluiten om even te pauzeren en iets te gaan eten, we kiezen een restaurant uit waar we even rustig kunnen gaan zitten. Er is één restaurant in het park met een buffet, dat lijkt ons wel wat. Het kost $17 per persoon voor volwassenen, maar daar heb je dan ook wel wat keuze voor. Het is niet geweldig, maar dat is ook zelden het geval in een pretpark, maar het is wel oké. Er is in elk geval een saladebuffet, en dat is altijd goed.

Als we een uurtje hebben gezeten besluiten we de rest van het park te gaan verkennen en een rondje te maken tegen de klok in. Het park is heel efficiënt van opzet, en daardoor redelijk compact. De meeste grote attracties liggen aan de buitenrand van het park, uitgewaaierd, terwijl de ingangen allemaal redelijk vlak bij elkaar liggen. Daardoor hoef je niet zoveel te lopen. We beginnen met Nickolodeon, het gedeelte dat vooral voor kinderen bedoeld is, altijd leuk om daar even doorheen te lopen.

In dat gedeelte ligt ook een leuke attractie, het is een soort half-pipe, maar dan met een extra heuvel in het midden. En in plaats van een draaischijf, zoals in Hollywood, zit je hier gewoon in een rechthoekige bak die over de baan schuift en onderweg ook nog draait. Het zal lastig zijn om een voorstelling te maken, maar de nieuwsgierigen moeten het even opzoeken op internet. De naam is ook wel grappig: Avatar: the Last Airbender. Ik vind de attractie in elk geval geslaagd. Niet spectaculair, maar gewoon erg leuk.

We vervolgen ons rondje door het park en onderweg doe ik The Crypt. Dit is een attractie in het donker en ik heb geen flauw idee wat ik ervan moet verwachten. Ik vraag een medewerker om informatie, en als ik uiteindelijk het apparaat zie waarin ik moet plaatsnemen, heb ik een vermoeden wat het is. Het lijkt namelijk op die kermisattracties waarin je langzaam ronddraait en ook om je eigen as draait, waardoor je soms op de kop in het schuitje hangt. Omdat het redelijk langzaam gaat, vind ik daar helemaal niets aan, sterker nog, ik vind het een heel vervelende attractie omdat je je meestal pijn doet aan de beugels.

Maar volgens de medewerker, die ik nog eens specifiek vraag of je niet op de kop hangt, blijkt dat niet zo te zijn. Je gaat niet over de kop, de attractie draait alleen een paar keer rond. Ik besluit dus maar gewoon plaats te nemen. Maar dat had ik beter niet kunnen doen! Zij weet duidelijk niet waarover ze het heeft, of ze heeft mij niet begrepen of ze heeft de attractie nog nooit bekeken (hij is namelijk in volledige duisternis). Ik had beter naar mijn gevoel kunnen luisteren want later bleek dat mijn idee klopte. Een vreselijke attractie, met pijnlijke schouders kwam ik er weer uit.

We wandelen wat rond in het park en merken dat het inmiddels behoorlijk druk is geworden, de wachttijden lopen overal langzaam op. Maar dat betekent ook dat er heel wat te zien is, het is wel leuk om naar mensen te kijken. We installeren ons met een grote beker drinken ergens in de schaduw en amuseren ons daarmee. Daarna lopen we weer verder. Onderweg doen we samen nog The Racer, een kleine houten achtbaan met 2 parcours waarvan de treintjes tegelijk vertrekken en waar het traject een race is, het gaat erom wie als eerste weer terug is in het station. Wij nemen de rode trein en we winnen! Nou ja, volgens mij wint rood altijd… Het is wel een leuke baan. Hij heeft behoorlijk wat bunny hills, en een paar leuke bochten. Snel genoeg om niet saai te zijn!

Daarna wil ik nog de Adventure Express doen, maar die wordt gesloten vanwege een technisch mankement. We lopen dan naar de Backlot Stuntcoaster, die doe ik alleen omdat Peter het gezien houdt voor vandaag. Het is wel een leuke baan, niet spectaculair maar mooi gethematiseerd en heeft een paar special effects. Hij lijkt een beetje op Lethal Weapon in Warner Bros Movie World.

Mijn laatste wens voor vandaag is nog een keer Diamondback te doen, dus we lopen daar naartoe. De meeste andere achtbanen heb ik allemaal al gedaan toen ik hier 7 jaar geleden was, en sommige achtbanen zoals bijvoorbeeld de flying coaster vind ik niet echt leuk. Ik vind het ook niet leuk om Peter steeds te laten wachten, ik sla er dus een aantal over. Bij Diamondback neem ik de aparte wachtrij voor single riders, maar dat lijkt niet echt voordeel op te leveren, ik moet toch nog even lang wachten. En alweer letten de medewerkers niet op, want de stoel naast mij blijft uiteindelijk leeg. Maar de baan blijft toch erg leuk!

Na deze achtbaan houden we het voor gezien in het park. Het is inmiddels half 6 en Peter is doodmoe. Het park is nog wel geopend tot 10 uur ’s avonds, maar dat houdt hij echt niet vol. Het is leuk geweest, we hebben genoten en dat is voldoende.

Als je me nu vraagt welk park leuker is, Dollywood of Kings Island, moet ik echt even nadenken. Lastige vraag! Ze zijn beiden heel anders. Dollywood is vooral gericht op families en voor alle leeftijden is er van alles te doen en beleven. Naast attracties hebben ze ook veel andere dingen waar je je mee kan vermaken, zoals bijvoorbeeld het kijken naar de verschillende ambachten in Craftsman’s Valley. De attracties voor kinderen en volwassenen liggen gewoon door elkaar, en het park is overal leuk aangekleed. Kings Island is duidelijk gericht op pubers en volwassenen. Ze hebben veel achtbanen, hoewel sommigen wel zijn verouderd, en richten zich op het publiek dat spektakel zoekt. Voor jonge kinderen is er een apart gedeelte in het park, afgezonderd van de overige gedeeltes, en in de rest van het park hebben ze eigenlijk niets te zoeken. Er zijn weinig leuke shows in Kings Island, en de twee shows die ons leuk leken starten pas op 19 juni. Jammer! Naast de attracties en de vele kermisachtige gokspelletjes is er in Kings Island niet veel te beleven.

Een ander groot verschil tussen de parken is de medewerkers. In Dollywood werken door het hele park, zowel in de winkels en de eettentjes als bij de attracties voornamelijk senioren. Je wordt overal heel vriendelijk te woord gestaan, en als je even op een bankje zit wordt je gelijk aangesproken door medewerkers. Ze zijn geïnteresseerd, vragen of je je amuseert en wat je vind van het park. Ze willen weten waar je vandaan komt en vertellen je dan dat ze zelf ook in Europa, Nederland of een ander buurland zijn geweest. De sfeer in Dollywood is heel gemoedelijk en gezellig. In Kings Island werken alleen bij de ingang enkele senioren, bij de attracties, in de winkels en bij de eettentjes werken vooral jongeren. Jongeren die niet kunnen tellen overigens, want we hebben verschillende keren meegemaakt deze dag dat ze helemaal in de war raken als je gepast kleingeld geeft bij een betaling, zodat ze alleen briefgeld hoeven terug te geven. Opvallend! Bij de attracties in Kings Island werd aanzienlijk minder goed opgelet, veel stoeltjes bleven leeg ondanks de lange wachttijden en de jongeren zijn duidelijk veel minder vriendelijk –over één kam gescheerd– dan de senioren. Ik ben vandaag een aantal keren als een single rider in een attractie geweest, en als ik er dan op wees dat er nog een stoel leeg was waar ik bijvoorbeeld kon plaatsnemen –dat heb ik een keer of drie geprobeerd– werd ik vernietigend aangekeken. Dat werd niet op prijs gesteld. Ze zijn dus gewoon heel verschillend van opzet!

Een groot voordeel voor ons was wel de Q2Q mogelijkheid in Dollywood! Wij vonden het fantastisch, en voor de prijs hoef je dat ook niet te laten. Het voorkomt dat je heel lang in de rij staat te wachten, iets dat Peter gewoon niet meer zo goed kan. Met deze apparaatjes en de mogelijkheid te reserveren hoef je de wachttijd dus niet stil te staan, maar kun je iets anders gaan doen, of gewoon op een bankje gaan zitten. Heel handig! Bij Kings Island is die mogelijkheid er niet. Je mag een VIP kaartje kopen, en dan word je onder begeleiding naar alle attracties gebracht. Dat kost echter $199 per persoon. Daarnaast heb je bij Kings Island als seizoenspashouder enkele voordelen, maar daar blijft het bij. Voor ons was dat wel een gemis in het park, zeker na het ervaren van de voordelen bij Dollywood. Genoeg over de vergelijking van de parken, terug tot de orde van de dag.

Als we terug zijn bij de auto besluiten we eerst nog even terug te gaan naar het hotel om even bij te komen. Daar doe ik het achterstallige reisverslag bijwerken en Peter kijkt een beetje TV. Om half 8 hebben we honger en we besluiten een Long Horn restaurant op te zoeken. Er ligt er eentje in West Chester, en dat is voor ons ongeveer 10 minuten rijden. Ik heb toch zo’n zin in die heerlijke strawberry-pecan salade die ik een paar dagen geleden ook at in Pigeon Forge.

Het is enorm druk bij het restaurant, zelfs nog op dit uur. We moeten dan ook een half uur wachten. Als we buiten zitten voelt Peter opeens dat zijn tas aan de onderkant helemaal nat is en we weten al meteen wat dat betekent: de tap van de koelbox is weer open! We gaan terug naar de auto en controleren ons vermoeden, we hebben gelijk. Het tapje dat aan de onderkant zit om de koelbox leeg te kunnen laten lopen is inderdaad weer open gegaan en opnieuw is al het smeltwater van het ijs in de zitting gelopen en door de zitting heen op de bodem van de auto terecht gekomen, gelukkig alleen aan de bijrijderkant. Dat probleem hadden we vorige week ook al op onze eerste dag in de Smoky Mountains. Wat een rot koelbox! De bodem van de auto is echt zeiknat! Gelukkig ligt er niets dat schade heeft opgelopen, en het is gelukkig alleen maar water dus dat droogt wel weer.

Na dit “evenement” zijn we al aan de beurt in het restaurant en we worden naar onze tafel gebracht. Ik hoef het menu nog niet eens te zien, ik weet al wat ik wil! Ik wil die salade, en dan graag als hoofdgerecht opgediend. Normaal staat dat alleen op de lunchkaart, maar in Amerika maken ze nooit een probleem van special requests! Heerlijk is dat, die service. Ik verheug me er enorm op. Peter kiest weer de Franse uiensoep en als hoofdgerecht gaat hij voor de gegrilde zalm.

Het duurt even voordat we het eten krijgen, waarschijnlijk komt dat door de drukte in het restaurant. Maar we klagen niet, want het is wel heerlijk. Ik smul weer enorm van de salade, ik zou er veel voor over hebben om hiervan het recept te krijgen. Ik heb al gezien dat je de raspberry-vinaigrette-dressing ook in de supermarkt kan krijgen, dus die gaat zeker op het boodschappenlijstje om mee naar huis te nemen. Eens kijken of ik dit thuis ook voor elkaar krijg. De ingrediënten zijn verder eigenlijk heel simpel: jonge sla, aardbeien, mandarijntjes, druiven, feta en walnoten, en natuurlijk de dressing niet te vergeten. De gegrilde kip gaat bovenop om er een hoofdgerecht van te maken. Deze salade staat niet op het gewone menu maar op de kaart met speciale gerechten en die wisselt geregeld. Volgens de ober is deze salade nog maar tot 1 juli a.s. verkrijgbaar. Wie hem dus nog wil proberen moet opschieten! Bij mij gaat hij in elk geval nog eens op het lijstje voor de laatste week van de vakantie.

Na het eten gaan we weer terug naar het hotel, we zijn moe! We besluiten om morgen in elk geval uit te slapen, en daarna rijden we gelijk door naar Chicago. We hebben besloten om de vliegshow in Indianapolis over te slaan en er een extra nacht in Chicago aan te plakken. Ik heb het hotel gereserveerd met Priceline en het lukt ons om die reservering uit te breiden tegen dezelfde prijs. En dat voor een zaterdagnacht! We zitten dus de hele laatste week in Chicago. Dat zal beslist geen probleem zijn, er is genoeg te beleven!

Dag 16: Zaterdag 6 juni 2009

2009-05-28T20:53:00.000-07:00

Mason (Ohio) – Chicago (Illinois)

Vandaag geen wekker, we slapen lekker uit. We zijn moe van de afgelopen dagen en moeten even wat bijslapen. Die warmte heeft toch wel impact, net als de druk gevulde dagen natuurlijk, hoewel we best rustig aan doen. Ik wordt pas wakker om 9 uur en omdat ik Peter ook wil laten uitslapen parkeer ik me rustig achter de laptop en ga verder met het reisverslag, ook stuur ik nog wat e-mailtjes naar het thuisfront en ik surf nog even op internet. Om 10 uur wordt Peter wakker en hij schrikt zich een hoedje, hij is geschokt dat ik hem heb laten slapen, maar dat was voor een goed doel ;-)

We maken ons allebei klaar voor de dag, lekker relaxt en rustig, we hebben immers alle tijd. Het is wel een lange rit naar Chicago, maar we hebben de hele dag ervoor. Bovendien hebben we ook nog een uur tijdwinst omdat we een tijdzone passeren. Het is bijna half 12 als we de auto hebben ingeladen en wegrijden in de richting van Indianapolis. Daar moeten we toch langs als we naar Chicago gaan. Via de I-71 en de I-275 rijden we de I-74 op die ons daar naartoe brengt.

Na een uurtje gaan we even pauzeren en wat eten, het ontbijt hebben we nog niet gehad vandaag en langs de snelweg in Greensburg, Indiana staat een restaurantje aangegeven dat volgens het reclamebord het beste ontbijt heeft. Als we de snelweg afgaan bij afrit 43 zien we gelijk dat er heel wat trucks geparkeerd staan bij het restaurantje, dat is meestal een goed teken. Het doet erg ouderwets aan, maar het heeft ook wel iets! Gelukkig kun je hier de hele dag ontbijt bestellen, we hebben allebei nog geen zin in een uitgebreide warme hap. Peter bestelt toast met spiegeleieren en een pannenkoek, en ik bestel hashbrowns met gepocheerde eieren en een Engelse muffin. Het smaakt heerlijk, een goede keuze dus!

Na het eten rijden we verder, en onderweg bel ik even met het thuisfront. Ik bel met onze vriendin Natasja, die toevallig bij haar moeder is. We kletsen even bij en ik hoor van haar opnieuw dat het heel goed gaat met onze hond Demi. Zij houdt ons ook af en toe op de hoogte via e-mail, erg leuk! Daarna bel ik ook nog even met mijn vader en moeder, om nog even na te praten over het goede nieuws dat ze eerder deze week kregen.

In Indianapolis gaan we even van de snelweg af. Ik had nog een paar adressen opgezocht van de winkelketen Cato, waar ik eerder tijdens onze vakantie zo goed slaagde voor een paar broeken en ik wilde nog even kijken of er inmiddels nog wat nieuwe collectie was binnengekomen. In Chicago hebben ze helaas niet zo veel winkels, maar in Indianapolis ligt er een vlakbij de snelweg en daar komen we dus praktisch langs. Ik vind er inderdaad nog 2 leuke zomerbroeken en een leuk truitje, dat is mooi meegenomen. De broeken zitten echt als gegoten, dat lukt me in Nederland nooit.

In hetzelfde winkelcentrum ligt ook een Petsmart waar we even willen kijken bij de hondenspulletjes, we zijn eigenlijk benieuwd of het assortiment van speeltjes en andere hondenartikelen zoveel uitgebreider is, en misschien vinden we nog een leuk kussentje. Maar helaas, het assortiment valt erg tegen. Wat ons wel opvalt is de aanwezigheid van het lokale asiel in de winkel met honden die wachten op een plaatsing. Je kunt ze niet missen als je de winkel inloopt en de honden kunnen zichzelf zo “verkopen” aan klanten van de winkel. Een goed initiatief! Als ze dat in Nederland ook zouden doen, denk ik dat er veel meer honden geplaatst zouden kunnen worden. Verder is er in de winkel ook een dierenarts aanwezig en een trainingscentrum. Dat laatste is wel heel erg klein. Het is wel leuk om gezien te hebben.

Naast Petsmart ligt nog een kledingwinkel met grote maten: Catherine’s. Ook daar wippen we nog even binnen, maar we hebben het al snel gezien. Geen leuke dingen voor mij. We stappen weer in de auto en rijden verder naar Chicago. Het is nu nog 3 uurtjes rijden. Voordat we de snelweg opgaan tanken we nog even vol, en daar verwissel ik ook nog even mijn colbertjasje voor het nieuw gekochte truitje, ik had het namelijk erg warm. Toen we vertrokken in Cincinnati was het best nog fris, maar hier is het maar liefst bijna 30˚C. Veel te warm dat jasje!

We rijden weer de snelweg op, van de I-74 zijn we nu aanbeland op de I-65. Na Indianapolis valt ons pas op dat het landschap enorm veranderd is. Het is hier nog platter dan in Nederland, mijlenver zien we alleen maar grote graan- en grasvelden, met af en toe een boerderij omgeven door graansilo’s en andere opslagreuzen. Het is wel een mooi gezicht, en weer iets heel anders dan we gehad hebben. Het lijkt wel op The Great Plains, maar dat ligt in werkelijkheid nog een heel stuk verderop naar het westen.

Als we steeds noordelijker komen, zakt ook de temperatuur weer naar beneden. In eerste instantie blijft die hangen op zo’n 22˚C maar als we bijna in Chicago zijn gaat die in een heel hard tempo nog veel verder naar beneden. Ook zien we op de horizon Lake Michigan opdoemen, maar het uitzicht is nog niet echt mooi te noemen. We zitten hier in een zwaar industrieel gebied en zien veel grote bedrijven en grote industrieterreinen met grote hopen verroest staal en treinsporen voor vrachtverkeer. Ook grote opslagtanks zien we langs ons flitsen, de een nog groter dan de andere. Als we eenmaal in Illinois zitten verandert de snelweg in een tolweg, volgens mij de I-90. Om de haverklap moeten we tol betalen en als we op een gegeven moment een brug over moeten loopt het bedrag al snel op. In totaal zijn we ongeveer $6 kwijt voor zo'n 20 minuten snelweg als we eindelijk de Chicago skyline zien opdoemen. Een prachtig gezicht! Ik herken zowaar al enkele gebouwen van de voorbereidingen, Sears Tower kun je niet missen natuurlijk!

De TomTom stuurt ons kundig naar de juiste afrit, we worden via afrit 51c, West Washington Street de stad ingestuurd. Meteen zitten we tussen de torenhoge wolkenkrabbers en dan raakt TomTom in de war. Hij raakt de verbinding met de satellieten kwijt. Gelukkig ben ik een kaartofiel, door de voorbereidingen zoals het lezen van de reisgidsen en het opzoeken van alle bezienswaardigheden op kaarten en in het routeprogramma Streets & Trips heb ik de kaart van Chicago een beetje in mijn hoofd zitten. Ik weet dus ongeveer waar we zijn en waar het hotel ligt. Zonder problemen en zonder omwegen komen we er aan, met een heel klein beetje hulp van TomTom. Gelukt!

We parkeren voor de deur en laten de sleutels achter bij de valet boys. Jemig wat is het koud hier! De temperatuurmeter in de auto gaf net 12˚C aan, en dat is koud. We zijn het niet meer gewend na die warme weken! Hopelijk verandert dat morgen. We gaan gauw naar binnen op zoek naar de front desk om in te checken, dat gaat gelukkig snel. We krijgen wel een klein beetje het Las Vegas gevoel hier, het Hyatt Hotel in Chicago is echt enorm groot. Ze hebben meer dan 2.000 kamers. Het is dan ook de Flagship van Hyatt in Amerika, lezen we later in onze reisgids. Deze reisgids is trouwens wel een aanrader: Chicago day by day, van Frommer’s. Ik heb hem aangeschaft in een boekwinkel tijdens de eerste dagen van onze reis en ik heb er –ondanks mijn uitgebreide voorbereiding– nog heel wat goede tips en adviezen uit kunnen halen. We krijgen kamer 555, helaas niet met een mooi uitzicht, maar de kamer is wel prima in orde. Mooi en behoorlijk ruim. Als we later vragen naar de parkeermogelijkheden krijgen we bijna een hartverzakking: dat kost hier per dag $48. Slik…… zoveel hebben we nog nooit eerder hoeven te betalen. Het is wel valet parking, en we kunnen de auto opvragen zo vaak als we willen. Een andere optie is zelf een parkeergarage te zoeken, we krijgen zelfs een lijst met mogelijkheden en prijzen aangereikt, maar dat vinden we ook heel onhandig. De verhouding is wel een beetje zoek, want we betalen voor de hotelkamer maar $79 per nacht en dat zijn heel wat meer en luxer vierkante meters dan een parkeerplaats. Ach ja, het is vakantie, en als je een hotel wil midden in de stad moet je daarvoor een prijs betalen. Eigenlijk valt het in totaal nog mee, als je dat vergelijkt met de normale prijs. En de locatie is echt fantastisch: we zitten naast Michigan Avenue Bridge, aan het begin van de Magnificent Mile aan Chicago River. Alle bezienswaardigheden liggen bijna op loopafstand om ons heen. En als we om ons heen kijken als we voor het hotel staan zien we al heel wat van de prachtige architectuur in deze stad. Dat wordt genieten!

Als we ons geïnstalleerd hebben op onze hotelkamer (wat kan een mens aan rommel verzamelen in 2 weken tijd) zijn we toch wel heel moe. Het is inmiddels bijna 7 uur en we hebben geen zin meer om de stad in te gaan. We besluiten om in het hotel een hapje te eten. Er zijn verschillende restaurants in het hotel. We kiezen The Bar at 151, daar is het lekker rustig en je kan er goed zitten. De kaart is niet uitgebreid en ook niet bepaald goedkoop, maar we hebben niet veel honger en kiezen een simpel gerecht. Het wordt de spaghetti bolognaise, en die smaakt verrassend goed. Hij wordt normaal geserveerd zoals wij dat gewend zijn, en niet met die enorme gehaktballen die je op veel plekken krijgt.

Na het eten gaan we relaxen op de kamer. Ik heb zowaar een gratis internettoegang –die van het hotel moet je betalen– en ik werk mijn verslag bij. Ik surf nog een beetje op het web, maar klap al snel mijn laptop weer dicht. Ik ga nog even lezen, het laatste boek van David Baldacchi is weer lekker spannend, en om 11 uur gaat het licht uit en de ogen dicht.

Dag 17: Zondag 7 juni 2009

2009-05-27T20:53:00.000-07:00

Chicago (Illinois)

Peter slaapt meestal langer dan ik, en omdat hij de rust zo hard nodig heeft laat ik hem altijd even liggen. Ik installeer me dus ook vandaag weer achter de laptop als ik wakker word om even na 8 uur en surf een beetje op internet en werk het reisverslag alvast een beetje bij. Ik kijk naar de weersvoorspellingen, maar die zijn helaas niet echt goed voor vandaag en morgen.

Om 9 uur is ook Peter in het land der levenden, en we kunnen ons gereed gaan maken voor de dag. Omdat er slecht weer voorspeld wordt, en het zondag is, besluiten we om te gaan winkelen. Op die manier kunnen we de voorspelde regenbuien een beetje ontlopen. Om 10 uur bestellen we onze auto, dat duurt een kwartiertje, en in dat kwartiertje kunnen we nog even langs de front desk lopen. Onder onze deur is namelijk een rekening geschoven voor de eerste nacht, waarschijnlijk denken ze dat we gaan uitchecken. Dat zal wel te maken hebben de verlenging van ons verblijf, waardoor er in het systeem 2 reserveringen staan.

Bij de front desk wordt ons verzekerd dat alles in orde is, dat we gewoon in onze kamer kunnen blijven en niet hoeven te verkassen naar een andere kamer en ze zullen zorgen dat onze kamersleutels ook gewoon blijven werken. De rekening wordt verscheurd, nadat hij eerst nog even wordt aangepast. Er stond namelijk een minibar verbruik op dat niet van ons is. Daarna meld ik me nog even bij de conciërge voor een plattegrond van de stad en informatie over de hop-on-hop-off bus en trolley in de stad, daar willen we later tijdens ons verblijf nog gebruik van maken.

Als we beneden komen staat onze auto inderdaad klaar, we stellen de TomTom in op de Woodfield Mall in Schaumburg, een voorstad van Chicago. Dit is een heel groot winkelcentrum, met meer dan 300 winkels, en hij werd ons door verschillende mensen aangeraden. Het is vanuit het hotel ongeveer 35 minuten rijden gebruik makend van de tolweg, maar dan moet je wel bekend zijn met de wegen in Chicago. We worden via Randolph Street de snelweg I-90 opgestuurd, we voegen in aan de linkerkant van de 5-baans weg en moeten dan na 800 meter alweer rechts afslaan naar de I-290. Een heel grote uitdaging! Gemiddeld genomen is het een stuk relaxter rijden in Amerika dan in Nederland, maar dat geldt vooral buiten de grote steden. Gelukkig zijn we wel wat gewend, we raken dan ook niet gelijk in de stress, maar we moeten wel even een omweg maken om uiteindelijk op de goede route te belanden. Een mooie gelegenheid om deze oprit te oefenen, die nogal riskant is volgens ons. De invoegstrook is maar 200 meter lang en het verkeer op de snelweg rijdt veel harder dan ons, het komt erop neer dat je vanuit stilstand invoegt op een snelweg waar gemiddeld 65 à 70 mijl per uur wordt gereden, dat is rond de 110 km per uur!

We hebben ervoor gekozen de tolweg te vermijden, want de tijdwinst zou volgens TomTom maar 3 minuten zijn. Als we eenmaal de stad achter ons hebben gelaten wordt het verkeer aanzienlijk rustiger. We vinden het rijden in Chicago grote gelijkenissen vertonen met het rijden in New York City. Er wordt ook veel getoeterd door chauffeurs en je moet redelijk assertief rijden, anders sta je lang te wachten bij kruispunten en afslagen. En er wordt heel hard gereden, ondanks de veelvuldige waarschuwingen langs de weg voor overtreders. Zelfs bij wegwerkzaamheden wordt er idioot hard gereden, wij vinden het nogal onverantwoord. Wij rijden in Amerika gemiddeld 5 tot 10 mijl harder dan de maximum aangegeven snelheid, en meestal passen we dan goed in de middenmoot. We zijn normaal gesproken dan niet de langzaamste, maar ook niet de snelste weggebruiker. In de omgeving van Chicago echter zijn we beduidend langzamer dan al het overige verkeer. Opvallend, en we vragen ons af waardoor dat komt. Heeft dat te maken met de mentaliteit van mensen in een grote stad? We hebben inmiddels al in heel wat grote steden gereden, maar Chicago en New York City spannen wel de kroon. Washington DC en Los Angeles scoren ook heel hoog wat betreft agressief rijgedrag, terwijl Miami en Seattle bijvoorbeeld in vergelijking heel tolerant en vriendelijk zijn. Natuurlijk scheren we nu alles over één kam en het blijft natuurlijk ook onze persoonlijke ervaring, maar we vinden het opvallend genoeg om te delen.

De rest van de rit verloopt voorspoedig en we vinden het winkelcentrum met gemak. Hoewel het pas net is geopend is het al behoorlijk druk, er staan behoorlijk wat auto’s op de parkeerplaats. Het is inderdaad een behoorlijk groot winkelcentrum met veel leuke winkels. We kijken rond in heel wat winkels, maar we kopen niet zo veel. Ik scoor alleen een paar leuke teenslippers bij Nordstrom, een van mijn favoriete department stores in Amerika. Voor een mooie tas kan ik helaas niet slagen, die staat ook nog op mijn verlanglijstje.

Wel vinden we in de mall een restaurant van de keten Red Robin, die hebben we vorig jaar in Victoria ook ontdekt, en dat lijkt ons een goede plek voor de lunch. Het zit er bomvol, het is blijkbaar een heel populair restaurant, misschien wel omdat het zo redelijk geprijsd is. Peter kiest een cheeseburger en ik ga voor de wraps, ze smaken beiden overheerlijk. Wat hier vooral ook erg lekker is, is de “freshly squeezed strawberry lemonade” met verse aardbeien. Ik weet niet welke lekkerder is, deze of die van Ruby Tuesday’s. Misschien een gat in de markt? Een restaurant in Amsterdam beginnen met “the best of America”? Ik weet wel een aantal recepten die ik zeker zou willen hebben om op de kaart te zetten.

Om 3 uur zijn we uitgewinkeld in het winkelcentrum en we besluiten om nog even een outletcenter op te zoeken. In Aurora, een andere voorstad van Chicago, ligt een vrij grote van Premium outlets. Het is vanuit Schaumburg via de tolweg een half uurtje rijden en als we er aankomen merken we dat we niet de enigen zijn met dit idee. In het winkelcentrum was het al druk, maar dit slaat echt alles. Er zijn zelfs verkeersregelaars aan het werk, de parkeerplaats is overvol en de auto’s staan zelfs langs de weg in de berm geparkeerd. Dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt. Omdat het al wat later op de middag is, gokken we erop dat we vast geluk hebben dat er ergens iemand wegrijdt. We besluiten de achterkant op te zoeken, daar rijden wat minder “kapers” rond die ook wachten op een vrij plekje en we hebben al snel geluk. We vinden een plekje pal voor de ingang. Dat is mazzel!

Gelukkig is het in de outlet zelf nog goed te doen, je hoeft niet over de koppen te lopen. Het is wel druk, maar niet overvol. Gelukkig kun je je in de meeste winkels nog goed bewegen. We kijken even rond, maar vinden niet echt veel nieuw aanbod. We hadden gehoopt dat het aanbod hier erg zou verschillen van het aanbod in de zuidelijke staten, maar dat valt tegen. Het komt erg overeen. Wel liggen hier een paar winkels die we eerder nog niet tegenkwamen, en een daarvan is Chico’s. In deze keten had ik –volgens mij in Savannah of in Charleston– een leuk jasje gezien, maar dat vond ik veel te duur. In de outlet hangt het ook, maar dan voor minder dan de helft van de prijs. Dat is wel een koopje! Ik twijfel nog even of ik het zal kopen, want Peter vind het niet mooi. Het is nogal kleurrijk, maar ik vind het wel vrolijk en zomers. Peter vind me net een papegaai als ik het aanheb;-) Na even twijfelen besluit ik aan het einde van het rondje om hem toch te kopen, ik loop er speciaal nog even voor terug. Ik was er gelijk al verliefd op toen ik het zag, en Peter hoeft ook niet alles mooi te vinden, toch?!

Het is inmiddels alweer half 6 uur en we zijn moe gewinkeld. Het was een goede dagbesteding voor vandaag, het weer was inderdaad niet al te best, maar nu zijn we er echt klaar mee. We stappen weer in de auto en gaan terug naar het hotel, dat is nog 3 kwartier rijden. De terugreis verloopt vlot, geen files, en ik weet vanaf de snelweg nog hoe ik bij het hotel moet komen. TomTom raakt weer eens helemaal van slag. We laten de auto weer achter bij de valet boys en gaan even rusten op de kamer. We hebben nog geen grote honger, misschien komt dat nog.

Terug op de kamer merken we dat housekeeping niet is geweest voor het verschonen van de kamer. Het bed is niet gemaakt en we hebben geen schone handdoeken. Niet handig! De kamersleutels werken wel, dat is dus wel vreemd. Peter belt even met de front desk en die beloven om gelijk iemand langs te sturen. Omdat we geen zin hebben om daarbij te blijven besluiten we maar even iets te gaan eten, dan zal het probleem daarna wel zijn opgelost. We hebben nog steeds geen grote honger, maar een klein gerecht gaat er wel in. Liefs een beetje gezond, zodat we de balans erin houden. Naast het hotel ligt een Houlihan’s, en dat lijkt ons een goede keuze voor vandaag. De vorige keer hebben we gezien dat ze er verschillende salades serveren, en die lijken ons wel lekker voor nu. Peter kiest de Heartland Chicken Salad en ik ga voor de Ahi Tuna Salad, ik kon me herinneren dat ik de tonijn de vorige keer zo lekker vond. Dat blijkt allebei een goede keuze te zijn, het smaakt weer voortreffelijk!

Na het eten zijn we weer snel terug op onze kamer en daar merken we tot onze verbazing dat housekeeping nog steeds niet is geweest,dat vinden we wel heel vervelend, want Peter wil graag even rusten en dat lukt niet echt als je weet dat ze nog moeten komen. We gaan voor de zekerheid nog even naar de front desk om het euvel te melden, en daar wordt ons opnieuw beloofd dat er gelijk iemand naar boven komt. Om het leed te verzachten wordt ons een goedmakertje aangeboden. De assistent manager van de front desk biedt ons wijn aan op de kamer, maar dat slaan we af omdat we toch geen wijndrinkers zijn. Een fruitpakket dan? Nee, dat vinden we niet nodig want we zijn toch veel op pad. Een ontbijtje dan? Nou, dat nemen we graag aan. We vinden het niet nodig, we willen alleen graag dat housekeeping zijn werk doet, maar een ontbijtje is wel een leuke geste. Het is niet goedkoop hier, zelf zouden we dat niet zo snel hebben gedaan.

We gaan toch maar terug naar de kamer, want we hebben geen zin om er weer op uit te gaan. Maar om kwart voor 9 is er nog steeds niemand van housekeeping geweest. Wat is hier nou aan de hand? We gaan opnieuw even naar de front desk en treffen daar weer de assistent manager. Zij begrijpt er ook niets van, ze vertelt ons dat ze persoonlijk naar de Director Housekeeping is geweest om het te regelen. Dat is dus duidelijk niet gelukt… Ze gaat even naar achteren om opnieuw te bellen en als ze terug komt zien we dat ze achter een computer iets gaat nakijken. We voelen het al aankomen, en ja hoor, ze biedt ons een upgrade aan naar een andere kamer. Volgens haar een fantastische upgrade naar een veel betere kamer, op de 31e verdieping met een mooi uitzicht. Hoewel we opzien tegen het inpakken –we hadden ons voor een week helemaal geïnstalleerd op de kamer– nemen we het toch maar aan, een mooi uitzicht trekt ons wel. De bellman wordt gewaarschuwd om ons te helpen met de koffers en wij snellen naar boven om te gaan inpakken.

De verhuizing kost ons een half uurtje alles bij elkaar, inclusief inpakken, ondanks dat we erg moe zijn. De nieuwe kamer echter valt behoorlijk tegen. Er is eigenlijk weinig anders dan onze vorige kamer, behalve dan de verdieping. We hebben nog steeds geen fantastisch uitzicht, we kijken uit op een andere wolkenkrabber –wel één van de nieuwste van Chicago: Aqua– en de inrichting is ook precies hetzelfde. Er zijn 2 kleine verschillen: de stoel is vervangen door een kleine bank, maar daarvoor hebben we een voetenbank moeten inleveren, en onze nieuwe kamer is voorzien van een luchtreiniger. Tja……. Misschien hadden we beter kunnen voorstellen het parkeren te schrappen van de rekening in plaats van de verhuizing naar een andere kamer, maar dat is mosterd na de maaltijd. Als we ons weer hebben geïnstalleerd klap ik de laptop weer open en dan ontdek ik dat ik mijn gratis internetverbinding ook kwijt ben. Balen zeg! Internet via het hotel kost meer dan $13 per dag. Ik meld me dus nog even bij Fabiana, de assistent manager, en zij regelt dat we het internet gratis krijgen. De service is hier in elk geval wel goed!

Als ik dat heb geregeld log ik nog even in op het internet voor de weerberichten en de planning van morgen bekijk ik nog even. Ik werk nog even aan het verslag en lees nog even in mijn Baldacchi boek “Familieverraad” dat ik bijna uit heb, het is behoorlijk spannend op het eind. Het laatste hoofdstuk moet echter nog even wachten, mijn ogen vallen dicht. En dat mag ook wel, het is inmiddels al bijna 12 uur ’s nachts.

Dag 18: Maandag 8 juni 2009

2009-05-26T20:54:00.000-07:00

Chicago (Illinois)

Om kwart over 7 schrik ik wakker, ik zie een spleetje licht door de gordijnen en denk dat het al bijna 10 uur is, ik schrik ervan. Ik spring uit bed, maar kan geen klok vinden. Als ik die vind schiet ik snel terug naar de werkelijkheid, maar ben dan inmiddels al klaarwakker –van de schrik waarschijnlijk– dus ik kruip maar weer eens achter de laptop. Wat zullen we gaan doen vandaag? Er wordt slecht weer voorspeld en ik zie inderdaad een donker wolkendek buiten. Overdekte attracties zijn een goed idee.

Ik tut een beetje, schrijf wat aan mijn verslag, en probeer de planning van de komende dagen te bedenken. De tijd vliegt om en om half 9 ga ik alvast de douche in, Peter slaap dan nog. Maar niet lang meer, want rond 9 uur wordt hij ook wakker. We doen lekker rustig aan, het is nog steeds vakantie en we hebben geen haast. Om half 10 gaan we ontbijten, dat aanbod hebben we gisteren gekregen van de assistent manager voor het “leed” dat we hebben geleden. Je kunt kiezen voor een à la carte ontbijt, of voor een buffet. Beide zijn ze verschrikkelijk duur, het buffet kost maar liefst $22 per persoon. Het buffet is heel uitgebreid, nog nooit eerder hebben we dat gezien in een Amerikaans hotel, dus daar gaan we voor. Het geeft ons de mogelijkheid van alles te kunnen proeven, en dat spreekt ons wel aan.

We krijgen een pot thee, die voor de verandering heerlijk smaakt, en vers geperste jus d’orange. Mjammie, dat begint al goed. Daarna lopen we een rondje langs het buffet en we weten van gekkigheid niet wat we allemaal moeten nemen. Je kunt een omelet laten maken, er zijn roereieren, het typisch Amerikaanse gerecht Eggs Benedict, natuurlijk ook bacon en worstjes, en pannenkoeken natuurlijk. Verder is er vers fruit –niet uit blik!–, verschillende soorten yoghurt, verschillende soorten muesli en andere ontbijtvlokken, er is gerookte zalm en allerlei verse salade-ingrediënten, en er zijn muffins en broodjes. Veel verschillende soorten broodjes. Croissantjes, engelse muffins, gewoon brood, bagels. Noem maar op, het ligt er. Ongelooflijk, wat een keuze! We proeven van alles wat en eten zo ’s ochtends al ons buikje rond. Een goed begin, een geweldig goedmakertje! Een ontbijt van $50 zouden we zelf absoluut niet hebben gekozen.

Volgens de conciërge is het 2 mijl naar het Shedd Aquarium, daar willen we onze verkenningstocht van vandaag beginnen. Dat vinden we te ver om te lopen, en de bus is bijna even duur als de taxi. Een taxi dus, dat is lekker gemakkelijk. De “doorman” –hoe heet zo iemand ook alweer in het Nederlands?– blaast op zijn fluit en onmiddellijk komt er een taxi voorrijden. We rijden via de buitenrand van de stad over Lake Shore Drive naar het park waar ook het Aquarium ligt en we kunnen onderweg genieten van de mooie skyline van Chicago. We zijn enorm onder de indruk van de prachtige gebouwen. Tijdens de rit is de chauffeur steeds aan het mompelen en het praten, en wij vragen ons steeds af of hij nu wel of niet tegen ons praat. Als ik hem dat vraag legt hij uit dat hij een nieuwe chauffeur is en dat hij zijn richtingaanwijzingen krijgt via de telefoon. Aha…. We zien echter ook een TomTom hangen in de auto, dus dat begrijpen we niet helemaal. Het verklaart in elk geval zijn gemompel, ik vond hem eerder al zo onbeleefd.

Gelukkig hebben we kaartjes voor het aquarium al gekocht in het hotel bij de conciërge, we zien hier een enorme rij bij de kassa staan. Die kunnen we dus voorbij lopen, dat scheelt al enorm. In het aquarium is het ontzettend druk, er zijn veel groepen met schoolkinderen en overal struikel je over de mensen. Een enorm kabaal ook, we worden er bijna gek van. We vluchten daarom maar gelijk naar beneden, en gedeelte waarvoor je aparte kaartjes moet hebben, en dat scheelt een stuk. We kijken rond in het Wild Reef en bij de beluga’s en de dolfijnen. Het aquarium is mooi, nog nooit eerder hebben we zo’n mooie gezien. Het water is overal heel helder en schoon, de waterbakken zijn schoon en heel strak, je kunt alles enorm goed zien, we hebben al heel anders meegemaakt! Ook de looppaden en de expositie- en uitleggedeeltjes zijn mooi schoon en heel toegankelijk. Mooi gethematiseerd ook! Er is een groot gedeelte met waterbakken waar je verschillende vissoorten mag aanraken, zoals bijvoorbeeld zeesterren, de kinderen vinden het allemaal geweldig. Leuk om te zien! Overal loopt personeel rond dat bereid is om vragen te beantwoorden, iedereen is heel behulpzaam. Behalve van het personeel, is er ook veel informatie beschikbaar via informatieborden.

Als we beneden zijn uitgekeken gaan we weer terug naar boven, en daar blijkt het inmiddels een stuk rustiger te zijn. Gelukkig! Hier bekijken we de verschillende aquaria, en we nestelen ons even op een bankje bij het Caribean Reef om te genieten van al het moois dat er voorbij zwemt. Een kleuter klautert naast Peter op het bankje, aan zijn shirt is te zien dat hij bij een groep hoort, en stoot Peter aan. “Hoe heet jij eigenlijk?” Hij vraagt honderduit, zo schattig!

Even na het middaguur hebben we alles gezien en we steken over naar het Field Museum, dat ligt ernaast. Een prachtig gebouw, net als het Aquarium overigens. Beiden liggen in Grant Park, met een fantastisch uitzicht op de skyline van de stad. Wauw! In het Field Museum staat ook weer een enorme rij bij de kassa, en daar hebben we geen zin in. We gaan dan maar iets anders doen. Het is buiten nog droog, en erg warm –benauwd zelfs– en we besluiten de stad in te lopen, terug naar het hotel. Onderweg naar Buckingham Fountain gaat het echter hard regenen en we houden onmiddellijk een taxi aan. Die delen we met een andere taxichauffeur die zijn eigen taxi net heeft geparkeerd en naar het gerechtsgebouw moet. Dat is op onze route en hij laat zich afzetten. De chauffeur vraagt ons waar we vandaan komen, en zoals altijd antwoorden we The Netherlands. “Ah, Holland, het land van Gullit” antwoordt hij! Grappig, de links die sommige mensen kunnen leggen. De meeste Amerikanen hebben helemaal niets met voetbal oftewel soccer in het Amerikaans. Dat is geen populaire landelijke sport hier. Hij legt uit dat hij van Turkije komt en dat hij vroeger een vriend had die Marco van Basten kent, hij blijkt ze dus allebei ontmoet te hebben. Dat kunnen wij niet zeggen!

Even voor twee uur zijn we terug in het hotel, lekker om even een pauze te nemen, Peter voelt zich niet zo lekker. We krijgen een telefoontje van Fabiana, de assistent manager die ons gisteren heeft geholpen en heeft omgeboekt naar de andere hotelkamer, zij vraagt ons of alles naar wens is en of de kamer is schoongemaakt vandaag. Gelukkig is dat het geval. “Was het ontbijt lekker?”, vraagt ze ook. Toeval, of kunnen zij in de computer zien dat we toevallig net op onze kamer zijn? Wel aardig van haar om nog even te informeren. Ik verwissel mijn teenslippers voor mijn Birkenstocks, daar kan ik vanmiddag wel een tijdje op lopen en even voor drie uur verlaten we het hotel weer, met de bedoeling iets meer van de stad te gaan verkennen. We lopen het hotel uit en steken over naar de waterkant, langs de rivier wandelen we in de richting van Michigan Avenue Bridge. Daar zien we een boot van de Chicago Architecture Foundation liggen, dat is de organisatie waarmee we graag een architectuurboottocht willen maken door de stad. De zon schijnt en het lijkt ook even zo te blijven, dus we nemen de gok en kopen kaartjes. Goedkoop is het niet, maar volgens verschillende bronnen is het de beste tour van de stad.

Om 10 over 3 hebben we een goede plaats op de boot met behulp van de grappige kapitein, op een plek waar ik de spreker goed kan zien vanwege het liplezen. De spreker die ons begeleidt is een vrijwilliger van de CAF die jaren training heeft gehad. De volledige anderhalf uur die de tour duurt is hij aan het woord, er zijn maar een paar momenten –als we onder een luidruchtige brug doorvaren– waarop hij even stil houdt omdat anders toch niemand hem kan verstaan. We krijgen veel informatie, er staan ook veel mooie gebouwen langs de rivier. De een nog mooier dan de andere. En over alle gebouwen weet hij iets bijzonders te vertellen. Zo veel details! Het fototoestel klikt veelvuldig, en we genieten ervan. Deze toch is absoluut de moeite waard.

Om 5 uur leggen we weer aan en we besluiten de stad in te lopen. In het aquarium vandaag ontdekte ik dat mijn statief kapot is, en ik wil dus graag een nieuwe kopen. De conciërge stuurt ons naar Central Camera, een winkel op South Wabash street, vlakbij het hotel. Het is iets meer dan een kwartiertje lopen, maar natuurlijk doen wij er al fotograferend en winkelend langer over. Wabash street vinden we niet echt een mooie straat, de bovengrondse metro loopt door een groot gedeelte van de straat en dat levert een hels kabaal op, het maakt een gesprek niet mogelijk voor mij. Omdat we niet precies weten waar de winkel ligt, moeten we wel deze straat blijven volgen. Onderweg komen we ook weer langs Lane Bryant en ik zie een paar leuke dingen in de etalage hangen. We gaan even binnenkijken, en alweer scoor ik! Deze keer een leuke pyjama, in zebramotief. Stoer, maar hij zit heerlijk. Lekker voor thuis op de bank!

Als we vlakbij de winkel zijn gaat het opeens gieten van de regen, zo uit het niets. Het komt met bakken naar beneden. Gelukkig hebben we een paraplu bij ons, dus we worden niet doornat. Om kwart voor 6 staan we voor de winkel, die helaas net is gesloten. De winkel blijkt maar geopend tot half 6 vandaag. Dat had de conciërge er niet bij gezegd, en in onze naïviteit dachten wij dat alle winkels in een grote stad elke dag laat geopend zijn. Mis poes! Wat nu?

We lopen even naar een dichtbijgelegen Starbucks met een overdekt terrasje, daar besluiten we even te schuilen voor de regen. We zien alweer blauwe lucht aankomen, dus die regen zal vast niet lang duren. Na 10 minuten is het weer droog en piept de zon weer tussen de wolken door. Gelukkig! We lopen weg van het lawaai in South Wabash street naar State street, daar vinden we misschien een restaurantje om iets te eten, we zijn inmiddels hongerig geworden. Maar nee, we hebben pech, niets dat ons aanstaat. We steken de rivier over en belanden vlakbij de Magnificent Mile. Kris kras doorkruisen we de straatjes, maar het aantal restaurants kun je op 2 handen tellen. We zien een Red Robin, maar daar hebben we gisteren al gegeten. We zien ook een TGI Fridays, maar dat is geen favoriet van ons. Op een gegeven moment ziet Peter in een zijstraatje verschillende restaurantluifels, en daar lopen we op af. We komen terecht bij Rosebud, een Italiaans restaurant met een heus terras dat erg populair is. Wij besluiten binnen plaats te nemen, even weg van het straatlawaai.

We nemen allebei de minestronesoep om te beginnen, en die smaakt heerlijk! Zoals we die gewend zijn bij een goed Italiaans restaurant. Voor het hoofdgerecht gaat Peter voor de huisgemaakte lasagne, en ik kies een kipgerecht met pasta. Peter eet de lasagna niet op, die vind hij niet lekker. Het ziet er ook niet echt lekker uit. Het vlees is heel droog en de pastabladeren nog hard. Hij geeft het terug en mag iets anders uitkiezen, maar zijn honger is hem vergaan. Hij laat het erbij zitten. Mijn pasta met kip –onder een dekje van tomaat met kaas– is heerlijk, ik laat het me goed smaken. Het gerecht van Peter is van de rekening af gehaald, de service hier in Amerika blijft overal supergoed, we hebben dit in Nederland nog nooit meegemaakt. Natuurlijk geven we wel fooi over het bedrag!

Na het eten lopen we weer terug naar het hotel, het is inmiddels al half 9 als we daar aankomen. Peter nestelt zich op bed bij de TV en kijkt een film, en ik ga natuurlijk weer achter de laptop. Ik loop een dag achter met het reisverslag en werk daaraan verder, en intussen surf ik ook wat op internet. Ik informeer op het forum naar een goede camerawinkel in Chicago, en ik stuur een forumlid dat woont in Chicago ook een mailtje met dezelfde vraag. Ik krijg een aantal tips, en ik verzamel zelf nog wat adressen. Ook houd ik me nog even bezig met de planning van de komende dagen, wat gaan we allemaal nog doen? Er is zoveel te beleven in Chicago, ik kom tijd tekort. We besluiten om Six Flags te laten voor wat het is, na Dollywood en Kings Island denken we dat het ons niet meer echt kan bekoren. Die tijd kunnen we beter besteden in de stad. Jammer dat we al kaartjes hebben gekocht via internet, maar dat is niet anders. Misschien zonde van het geld, maar ook zonde van de tijd om ze wel te gebruiken als we nog zoveel andere dingen liever doen. We willen morgen kaartjes kopen voor de hop-on-hop-off tour van de Chicago trolley en double decker company, de beste van de stad volgens mijn reisgids. Ze hebben de meeste stops en rijden het langst (tot 8 uur ’s avonds), en je krijgt er gratis een paar tours bij door andere wijken dan het centrum. Dat spreekt ons wel aan. We gaan voor kaartjes voor 3 dagen, kunnen we lekker rustig aan doen!

Het is nu bijna 12 uur, maar ik kan niet gaan slapen als ik mijn boek nog niet uit heb. Ik moet nog een paar bladzijden en dan is het uit, ik wil weten hoe het afloopt. Maar om half 1 gaat dan eindelijk het licht uit voor deze heerlijke dag!

Dag 19: Dinsdag 9 juni 2009

2009-05-25T20:54:00.000-07:00

Chicago (Illinois)

Ik loop een dag achter met het reisverslag, daarom heb ik voor vandaag de wekker gezet. Het geeft me even de tijd om nog wat te schrijven voordat we op pad gaan. Niet al te vroeg, maar half 8 pas loopt hij af. Ik heb goed geslapen, het bed is heerlijk en het hotel is best rustig. De airconditioning loeit hier niet met veel kabaal bijvoorbeeld. Ik installeer me achter de laptop en laat Peter lekker slapen, zoals iedere ochtend.

Naast het schrijven aan het verslag surf ik ook nog een beetje op het wereldwijde web, en zo zie ik dat de weersvoorspellingen van deze week opeens een stuk slechter zijn geworden. Oorspronkelijk stonden er voor deze week alleen nog zonnetjes en geen regen meer, de temperatuur zou wel iets koeler worden. Nu zijn die zonnetjes verdwenen en wordt er voor vandaag en morgen wel regen voorspeld. Ach, we zullen wel zien. Hopelijk blijft het gewoon bij korte buitjes, en dan schuilen we gewoon even.

Zo’n verslag schrijven kost best wel wat tijd, en als je dan ook nog wat surft en een beetje tut vliegt zo’n ochtend voorbij. Peter slaapt lang, daaraan kan ik ook merken dat hij het nodig heeft, pas om half 10 wordt hij wakker. Ik heb me dan net op de badkamer geïnstalleerd. Ook daar neem ik even de tijd voor wat meer rituelen dan de dagelijkse, met als resultaat dat ik pas om 11 uur klaar ben om eropuit te gaan. Toch laat dat nog even op zich wachten, want op de TV is net een spannende aflevering van House, die kijken we eerst nog even af. Ik kijk niet zoveel tv als ik op vakantie ben, nauwelijks eigenlijk, maar als ik kijk ben ik zo blij met die closed captioning in Amerika. Wat een fantastisch systeem! Er zijn geen uitzonderingen, op alle zenders is alles ondertiteld, vaak zelfs nog de reclames. En wat dacht je van MTV en VH-1? Ook die zijn ondertiteld, zodat je weet wat er wordt gezongen. In Nederland moet ik het doen met de teletekst die slechts heel beperkt wordt ingezet, niet op alle zenders en ook niet bij alle programma’s. En de ondertiteling is bovendien niet letterlijk in Nederland, er worden in de tekst samenvattingen gemaakt en dat vind ik heel vervelend. Ik hoor dus steeds iets anders dan ik zie met liplezen en in de tekst, en dat is vermoeiend. Mijn hersenen kraken continu om combinaties te maken van wat ik zie en wat ik hoor, en met de niet letterlijke teletekst raken die dus vaker in de war. Vervelend! Genoeg daarover.

Het is half 12 als we dan toch op pad gaan. We besluiten om gelijk maar kaartjes te nemen voor de hop-on-hop-off bussen en trolleys, de stop is vlakbij het hotel. Ik heb de adressen voor de camerawinkels op zak, we kijken bij welke winkel we het dichts in de buurt zijn als eerste met de tour en daar stappen we uit. Als we daar niets vinden, zoeken we de volgende winkel op. En als dat niet lukt kunnen we later vanmiddag –voor sluitingstijd– nog altijd een taxi nemen.

Buiten is het bewolkt, bijna mistig zelfs. Het lijkt alsof het heel zachtjes regent, maar dat zijn de laaghangende wolken die je voelt. De top van de meeste wolkenkrabbers is niet zichtbaar. Het is ook wel een mooi gezicht, maar toch somber. Voor de foto’s is dat dichte wolkendek niet handig want die zorgen continu voor overbelichte stukken in de foto, de foto’s worden er niet mooier op zo. Maar we moeten het ermee doen natuurlijk, helaas is er voor het weer geen schakelaar die je kan omzetten om de zon tevoorschijn te toveren. De temperatuur is ook een heel stuk gezakt, het is fris buiten. Voor het eerst deze vakantie moeten we de jas aan. Vooral boven in de dubbeldekker bussen is het koud, de wind suist daar om je oren. Ze rijden niet zo hard, maar toch voel je de kilte goed. Je kunt ook wel beneden in de bus zitten, maar dan zie je veel minder en kun je ook geen foto’s maken. We trotseren het klimaat dus maar.

De tour brengt ons in eerste instantie naar de South Loop, in de richting van Grant Park. Er zijn gidsen aan boord die van alles vertellen over de gebouwen en de omgeving, maar daar versta ik niet veel van, zelfs Peter verstaat het nauwelijks. Alleen als de bus stil staat kunnen het soms een beetje horen. Onze eerste stop is op Jackson street, en is vlakbij de camerawinkel waar we gisteren ook al waren. Hoewel we er niet zoveel vertrouwen in hebben, het leek een heel kleine winkel namelijk, stappen we toch maar even uit en gaan opnieuw even kijken. Het geeft ons gelijk de mogelijkheid om iets voor ontbijt te scoren. Central Camera op Wabash street is een heel rommelige winkel, maar er staan behoorlijk wat medewerkers en ook veel spullen, heel veel spullen. Je moet uitkijken dat je niets omver loopt, de winkel is helemaal dichtgebouwd. Ik zie behoorlijk wat professionele apparatuur en ook fotografen in de winkel met kanonnen van camera’s, ze hebben zelfs een aanbieding op een hasselblad camera, een professionele winkel, dus toch! Ze hebben ook verschillende statieven, en ik zie ook de goede merken voorbij komen. Ik kijk eerst even rond maar vraag dan om advies: ik zoek een licht statief, redelijk compact, maar wel sterk genoeg om een aantal kilo’s camera met lens te kunnen dragen, en hij moet stabiel zijn natuurlijk. Ik wil geen honderden dollars uitgeven en ik wil me geen breuk sjouwen. Ik heb niet voor niets een lichtgewicht spiegelreflex camera uitgezocht om mee te fotograferen. De medewerkster van de winkel komt terug met een Manfrotto statief, één uit de nieuwste collectie, de M-Y lijn. Thuis had ik mijn oog ook al op dat statief laten vallen, ik had een nieuw statief namelijk al op mijn verlanglijstje staan, maar ik had hem nog niet van dichtbij bekeken. Het is een compleet statief met kop, en hoewel hij groter is dan mijn vorige, en duidelijk ook iets zwaarder, staat hij me wel aan. Hij is lekker stabiel en heel wendbaar, een grote vooruitgang. Ik neem hem! Hij kost hier $144 inclusief tax, en dat is toch ook wel een meevaller ten opzichte van de prijs in Nederland. Was mijn statief nu maar eerder kapot gegaan deze vakantie…

Na deze gelukkige score –ik ben er echt heel blij mee– zien we een Dunkin’ Donuts aan de overkant, dat willen we wel eens proberen. We zijn er volgens mij nog nooit geweest, ook niet tijdens onze vorige reizen, maar horen er wel veel goede geluiden over. Samen kiezen we een klein assortimentje, allemaal verschillende donuts zodat we kunnen proeven en proberen. Ze hebben ook een Cinnamon donut, zou die net zo lekker zijn als de twist van Publix? Nee dus! Tegen de cinnamon twist van Publix kan niets op, geen enkele van deze donuts trouwens. Sommige zijn wel redelijk, zoals die met een aardbeien vulling en die met een chocolade laagje, maar de naturel en de cinnamon eten we zelfs niet op. Goed om geprobeerd te hebben, maar niet echt voor herhaling vatbaar. Helaas zit in Chicago geen vestiging van Krisy Creme Doughnut, anders hadden we die ook eens kunnen proberen om te vergelijken. En een Publix vinden we hier ook niet meer jammer genoeg.

Naast de donutwinkel ligt het complex van de Chicago Architecture Foundation, kortweg de CAF. Dat is de organisatie waarmee we gisteren de boottocht hebben gemaakt en we zien in de etalage een schaalmodel van de stad. Dat ziet er prachtig uit, en natuurlijk moeten we dat even van dichtbij bekijken. Er is binnen een hele expositieruimte ingericht rondom een nog veel groter schaalmodel met informatie over de planning van de stad Chicago in de toekomst, indrukwekkend. Ernaast ligt ook een winkel van de CAF die enorm de moeite waard is, maar behalve 2 boekenleggers stel ik de aankopen nog even uit tot een later moment, ik heb geen zin er de hele dag mee te moeten slepen.

Omdat we zo dichtbij zijn besluiten we van hieruit naar Grant Park te lopen, naar Buckingham Fountain. Daar pauzeren we even op een bankje, om te genieten van de prachtige fontein met de skyline van Chicago op de achtergrond. Daarna lopen we verder naar Millennium Park. Dit is het nieuwste park van Chicago en het is hypermodern. Prachtig, vooral de openlucht concertruimte is mooi vormgegeven, en ook Cloud Gate, de enorme spiegelende sculptuur in de vorm van een boon, vind ik erg mooi. We lopen ook even naar de souvenirshop in het park, want daar kunnen we met ons kaartje voor de hop-on-hop-off tour gratis t-shirts krijgen en die wil ik wel hebben. Altijd handig als slaapshirt! Als ik de winkel binnenga gaat het brandalarm af en iedereen vlucht naar buiten. Ik heb het echter niet door, dus ik loop op de medewerkster af en vraag haar welke t-shirts van de actie zijn. Zij kijkt me aan alsof ik gek ben en bedekt haar oren, en ik vraag mezelf af of ik soms te hard praat. Waarom doet iedereen zo raar? Peter staat inmiddels buiten en ligt helemaal dubbel.

Na de wandeling door het park lopen we naar de noordkant, waar de stopplaats is van de tour, dit is het “hoofdkantoor”. Hier komen alle tours bij elkaar en kun je dus overstappen op een andere. We willen graag de West tour doen, die rijdt door Chinatown, Little Italy en Greektown, en stopt bij de Oprah shop, naast de Harpo Studio’s. Helaas worden er geen afleveringen meer opgenomen, het seizoen is ten einde, maar de winkel wil ik zeker niet overslaan. Ik heb grote bewondering voor Oprah Winfrey. Niet om wat ze heeft bereikt, maar vooral om de manier waarop ze met haar verleden is omgegaan en haar openheid erover. Ze heeft lang geleden heel wat taboes doorbroken daarmee, en is mijn voorbeeld voor vrouwelijke kracht. Haar strijd tegen haar verleden en tegen haar gewicht heeft ze vrij openlijk gevoerd, en dat vind ik ook erg moedig. Tegenwoordig kijk ik haar shows niet meer vaak, ik ben niet zo geïnteresseerd in haar gesprekken met andere beroemde aardbewoners, maar haar vroegere shows hebben veel indruk op mij gemaakt. In de Oprah winkel worden “fair trade” spullen verkocht, spullen die ze volgens de informatie zelf heeft uigezocht. Veel spullen hebben het bekende logo, of een opdruk van de Harpo studio’s. Er zitten echt heel mooie spullen bij! Ik koop er een boekenlegger voor mijn verzameling, daar had ik thuis mijn oog al op laten vallen. Daarnaast vind ik er 2 mooie kaarten met een mooie spreuk en een geweldige zachte trui, een hoodie. Heerlijk, die draag ik graag als ik thuis ben of in mijn vrije tijd.

Als ik ben uitgewinkeld in deze prachtige winkel stappen we weer op de tram en vervolgen onze tour, terug naar het startpunt. De route gaat nog verder door Greektown en daarna weer dwars door The Loop, het blijft genieten met al die geweldige wolkenkrabbers. Terug bij Millennium Park stappen we weer over op de Signature Tour, dat is de hoofdroute door de stad en we laten ons brengen naar de Hancock Tower. Dat is nog een behoorlijk stuk, dwars door het zuidelijk gedeelte van de stad. Aan boord treffen we deze keer een gids die zichzelf erg grappig vind maar verder weinig interessants te melden heeft. Hij beledigt de Europeanen zelfs een aantal keren, hij blijkt niet te beseffen dat er Europeanen aan boord kunnen zijn. Zo zegt hij dat de Chicago Rivier lang geleden erg vervuild was, dat was volgens hem erg Europees. De Europeanen gooien immers alle rotzooi gewoon in de rivier en kijken dan later wel waar het uitkomt. Oef, wat een stomme vergelijking, hij weet echt niet waar hij het over heeft. Later tijdens de tour blijft hij maar doorgaan over de grootheid van Amerika en Chicago, alles is werkelijk het grootst, het mooist, het langst, het oudst, het hoogst. Nu hebben Amerikanen daar toch wel een handje van, maar hij spant echt de kroon. We besluiten er niets van te zeggen, maar zetten gewoon onze oren “uit” en luisteren niet meer.

We zijn boven in de dubbeldekker gaan zitten, maar dat is behoorlijk koud inmiddels. Vooral het gedeelte langs het water is “freezing”, daar helpt geen jas en trui tegenop. Pas bij Navy Pier krijgen we de kans om naar de benedenverdieping van de bus te gaan, daar kunnen we weer een beetje opwarmen. Wel jammer van het uitzicht, dat is beneden echt een stuk minder, je mist daar de top van de gebouwen en bovendien is het glas van de bus voorzien van een soort gaasfolie, waardoor je alles gespikkeld ziet.

We stappen weer uit bij de Hancock Tower, Daar zit namelijk een Cheesecake Factory, en daar willen we vandaag gaan eten We hebben er goede herinneringen aan. We krijgen gelijk een tafeltje en ik bestel een warme chocolademelk om warm te worden. Dat helpt! Als voorgerecht neem ik samen met Peter vandaag de Boneless Buffalo Tenders om te delen. Het hoofdgerecht voor mij is een salade, en Peter kiest een cheeseburger. Het voorgerecht smaakt prima, maar de salade is niet lekker. De dressing is erg zuur en ik vind het niet combineren met de rest. Ik laat hem dan ook staan, en eet een paar frietjes van Peter. Als de ober langskomt vraagt hij of hij alles kan meenemen, ik vertel hem dat de salade niet lekker is, maar hij negeert de opmerking volkomen met een “okay” en loopt weg met de volle borden. Hij vraagt niet door, kijkt me niet aan en reageert niet. Eerder vonden we hem ook al niet echt vriendelijk, bovendien kijkt hij me nooit aan als ik wat vraag en ploft de borden en het drinken gewoon voor ons neer zonder iets te zeggen. Ik vind hem ronduit onbeschoft. Dat zal hij ook merken in de fooi! Ik hoef geen ander gerecht meer, en ik verwacht ook niet per sé een lagere rekening, ik begrijp wel dat ze dat niet overal doen, maar deze behandeling vind ik ook onbehoorlijk. We krijgen zoals altijd ongevraagd de rekening en geven slechts $5 fooi. Hij reageert er niet op.

Na het eten nemen we gelijk een taxi terug naar het hotel. Peter heeft het nog steeds ijskoud en krijgt het niet meer warm, hij blijft maar rillen. Een warme douche zal hem goed doen. Terug op de kamer is het inmiddels alweer bijna half 9, de tijd vliegt voorbij. Ik surf ook nog een beetje op internet om de planning voor morgen voor te bereiden en mail met Jan, een medeforumlid dat in Chicago woont en ons uitnodigt voor een kop koffie en een avond-tour door de stad, we spreken af voor woensdagavond, tijd nog nader te bepalen. Op het forum had ik namelijk gevraagd waar ik mooie plekjes kan vinden om ’s avonds foto’s te maken en hij heeft een paar goede tips gegeven. Morgenavond wil hij ons die plekjes laten zien. Erg leuk!

Om 9 uur is het helemaal donker en ik zie dat de lucht aardig is opgeklaard, er is nauwelijks bewolking. Ik besluit er dan even alleen op uit te gaan om avondfoto’s te maken in de stad, gelukkig heb ik weer een statief sinds vanochtend. Ik trek mijn nieuwe trui aan om me te wapenen tegen de kou en spreek met Peter af dat hij zijn telefoon in de buurt houdt. We spreken af dat ik in elk geval voor middernacht terug ben.

Vanuit het hotel loop ik eerst langs de rivier in de richting van State Street. Hier zijn een paar leuke plekjes, maar nergens kan ik de hele river-skyline op de foto zetten. Sinds een paar weken is Trump Tower namelijk bijna gereed, en die neemt een prominente plek in naast de rivier, precies in een bocht, waardoor een deel van het uitzicht op de gebouwen erachter weg is. Ik heb in een boek foto’s gezien die ik erg mooi vind, maar die nu niet meer kunnen worden gemaakt, jammer genoeg. Enkele gebouwen zijn alleen al de moeite waard om gefotografeerd te worden, en sommige gebouwen zijn ook mooi verlicht.

In State Street staat het wereldberoemde Chicago Theatre en daarvan wil ik natuurlijk ook de bekende foto’s maken! Jammer genoeg worden er net afzettingen geplaatst voor wegwerkzaamheden wat het fotograferen bemoeilijkt, steeds zijn er hinderlijke obstakels in beeld. Uiteindelijk lukt het toch. Een mooi plaatje is het! Tijdens mijn wandeling kom ik heel veel zwervers tegen. Sommigen hebben zich een bedje voor de nacht gemaakt, en anderen kijken TV in de etalage annex glazen doorkijk naar een tv-studio van de lokale televisie. Op de grote tv’s zijn verschillende sportwedstrijden bezig en er wordt enthousiast commentaar gegeven door de kijkers op straat. Onveilig waan ik me niet, want in mijn nabijheid patrouilleert een politieauto en er zijn nog veel toeristen op straat.

Dan heb ik het hier wel gezien en ik besluit om terug te lopen naar het hotel. Ik stuur een sms’je naar Peter om de auto te bestellen bij de valet parking, zodat ik die dadelijk kan meenemen naar mijn volgende bestemming. Ik moet nog wel even naar de hotelkamer om het parkeerkaartje op te halen en de TomTom die me over de goede route moet loodsen. Ik heb besloten om naar het Adler Planetarium te rijden en daar foto’s te maken van de skyline van de stad.

Peter drukt me op het hard om voorzichtig te zijn, maar hij weet ook wel dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop. Ik vind het wel leuk om even een avondje puur met fotografie bezig te zijn, dat heb ik deze vakantie toch veel te weinig gedaan. Peter kan er niet zoveel geduld voor opbrengen als ik graag zou willen, en dat leidt meer tot snapshots dan de foto’s die ik het liefst zou maken, maar die kosten nu eenmaal veel meer tijd. Vanavond kan ik alle tijd nemen die ik wil en dat is wel lekker!

Met de auto ben ik snel bij het Planetarium. Ik ben niet de enige die dit idee had, al is niet iedereen bezig met foto’s maken, het is ook duidelijk een hangplek voor smoezende jongeren. Het uitzicht is er in elk geval schitterend! Ik installeer me met het statief en neem de tijd voor het maken van foto’s met verschillende instellingen in verschillende composities. Ook probeer ik een paar foto’s te maken voor een panoramafoto, die moet ik later samenvoegen met een speciaal programma. Het is even puzzelen met het statief, maar ik kom er snel wijs uit. Het is in elk geval lekker stevig en handig in gebruik, de mogelijkheden zijn uitgebreider dan mijn oude statief en hij is veel degelijker. Hoewel er langs het water behoorlijk wat wind staat, staat de camera lekker stabiel.

De skyline is mooi, maar niet zo mooi als de skyline van Seattle. Dat is toch mijn favoriet! Die heeft ook wel wat bijzonders met de Needle, dat gebouw kun je op elke foto herkennen en maakt de skyline wel heel bijzonder. Wat me ook opvalt is dat de diversiteit aan kleuren in Seattle veel uitgebreider was, de kleuren zijn in Chicago duidelijk eentoniger. Toch heeft de skyline van Chicago ook wel een paar gebouwen die heel herkenbaar zijn, dus de foto’s worden vast mooi. Na een uur houd ik het voor gezien en klim weer in de auto voor de terugweg.

De TomTom loodst me de Lake Shore Drive op naar het noorden, maar als ik bijna bij het hotel ben gaat het mis. Ik moet linksaf slaan en opeens bevind ik me op de route die onder de stad doorloopt. Onder de stad Chicago lopen ook wegen, in 2 verdiepingen zelfs, en daar heeft de TomTom natuurlijk geen verbinding met de satellieten. Het duurt niet lang voor ik verdwaald ben, ik zie nergens een weg die me weer bovengronds brengt. Gelukkig zijn de portieren op slot, en ik neem me voor vooral nergens te stoppen, ik vind het hier maar eng! Zo duister en onguur ziet het uit… Ik zie gelukkig ergens kans om te keren –het is niet zo druk hier gelukkig– en vind dan een mogelijkheid om rechtsaf te slaan en bijna gelijk zie ik ook een weg die naar boven loopt. Een zucht van verlichting, ik zie weer lucht! Ik weet gelijk waar ik ben en vind dan al snel de route terug naar het hotel. Daar laat ik de auto weer achter bij de valet parking en zoek mijn weg naar boven. Ook dat gaat niet zonder slag of stoot, want de lift reageert niet. En 31 verdiepingen ga ik echt niet lopen! Gelukkig zie ik dan al snel dat ik mijn pasje voor de kamer moet gebruiken om de lift te openen, blijkbaar werkt de lift ’s nachts met een extra beveiliging. Weer terug op de kamer is het bijna 12 uur, Peter had al eens gebeld waar ik bleef, maar blijkbaar had ik de telefoon niet gehoord. Al met al ben ik toch wel even bezig geweest om de weg terug naar het hotel te vinden! Snel zet ik de vosonic aan om de fotokaartjes te kopiëren en ik laad de batterijen op van de camera en dan duik ik naast Peter het bed in.

Dag 20: Woensdag 10 juni 2009

2009-05-24T20:54:00.000-07:00

Chicago (Illinois)

Ondanks mijn nachtelijke uitstapje, voor mij was het althans erg laat, zet ik toch de wekker om 8 uur. Ik wil niet het risico lopen lang te slapen en laat op pad te gaan. Ik wil nog zoveel zien van Chicago! Net als andere ochtenden benut ik de ochtend nog even achter de laptop op internet, maar niet te lang. Het reisverslag van de laatste dagen moet maar wachten tot ik thuis ben, ik wil het onderste uit de kan halen nu.

Peter wordt ook al snel wakker en na een verkwikkende douche kleden we ons warm aan en gaan op pad. We zijn gewapend met een jas en een paraplu, maar hopelijk hebben we die niet al te vaak nodig. Vanuit het hotel lopen we naar Millennium Park en stappen daar op de North Tour. We zijn van plan om naar Lincoln Park Zoo te gaan. De tram vertrekt al vlot, we hebben mazzel, en dwars door het noordelijk deel van de loop rijden we eerst naar het Historisch Museum en dan naar de Zoo. Het is een mooie route, door een gedeelte van de stad dat we nog niet hebben gezien. De gids wijst ons op enkele mooie plekjes en huizen waar beroemdheden hebben gewoond. We rijden zelfs langs de oorspronkelijk Playboy Mansion. Niet dat we daar nou veel aandacht voor hebben…

Bij de dierentuin stappen we uit en we maken een rondje door het park. Deze dierentuin is een van de weinige in het land die nog gratis is, toch wel bijzonder. Er zijn enorm veel schoolkinderen, en dat is ook niet zo verwonderlijk natuurlijk voor een gratis attractie. Hij is niet al te groot, maar wel heel netjes. We hebben al menig betaalde dierentuin gezien die hier beslist niet aan kan tippen. We lopen een kort rondje langs de apen en de roofdieren en houden het dan weer voor gezien. Bij de ingang wachten we op de tram voor het vervolg van de route. Als we instappen zijn we de enige passagiers en de chauffeur stelt een hoop vragen. Ik kan hem niet verstaan, maar Peter antwoordt netjes. Hij wil blijkbaar weten waar we vandaan komen en wat onze plannen zijn voor vandaag.

De volgende attractie op de route is Wrigley Field. We vinden het leuk om daar even langs te rijden, maar zijn niet van plan om er uit te stappen. Het is een van de oudste honkbalstadions van Amerika, en er hebben veel beroemde honkbalspelers gespeeld. Het is het thuisstadion van Chicago Cubs, een Major League Honkbalteam. Babe Ruth heeft hier in een heel ver verleden een wereldberoemde homerun geslagen.

Het stadion is oud, en aan de buitenkant kun je niet eens goed zien dat het een stadion is, althans vergeleken met andere grote stadions die we gezien hebben. Het ligt ook midden in een woonwijk, en dat is wel apart. Op een rijtje huizen langs het stadion hebben ze zelfs nog tribunes neergezet op het dak, een idioot gezicht! Ik zou wel eens willen zien hoe dat eruit ziet als die tribunes vol zitten met toeschouwers. Waanzinnig…

Via Lake Shore Drive rijden we zuidwaarts terug naar het centrum van de stad. Vlakbij Hancock Tower rijden we via Oak street weer terug naar Michigan Avenue en die volgen we tot aan Millennium Park. Ik vraag de chauffeur of hij ons onderweg wil laten uitstappen, maar hij is erg verbolgen over mijn vraag en wijst me terecht over de onveiligheid die dat zou veroorzaken. Nou ja zeg……. Hij liet net wel andere mensen instappen op een ander punt dan een halte, dat mag blijkbaar wel, maar uitstappen is een brug te ver. Als we bijna bij het beginpunt zijn gaat Michigan Avenue Bridge open. Dat is wel een spectaculair gezicht. Ik maak er vanuit de tram foto’s van. Maar terwijl al het verkeer stil staat, peinst de chauffeur er niet over om ons eruit te laten. Hij bedelt nog wel om een fooi, maar daar kan hij naar fluiten!
We willen graag naar Hancock Tower en besluiten dan maar om te lopen. Op zich geen straf over Michigan Avenue. Al slenterend en winkelend lopen we dezelfde route terug, het blijft prachtig! We bezoeken nog enkele winkeltjes en ook de Nike Store verkennen we aan de binnenkant. Het is een enorm grote store, lijkt erg op de store in Berlijn, maar we vinden er niets van onze gading. Al slenterend langs de etalages zie ik in een schoenenwinkel een prachtige tas, ik ben er helemaal verliefd op! Het is een multi-color tas met prachtige heldere kleuren, precies wat ik zoek voor de zomer. Ik ga dan ook binnen informeren, maar helaas, hij is helemaal open aan de bovenkant en dus niet veilig. Ik vind het niet prettig om over straat te gaan met een tas die ik niet sluiten aan de bovenkant. Jammer, want de prijs was niet zo slecht!

Bij Water Tower nemen we even de tijd om foto’s te maken. We waren er eerder deze week ook al, maar hadden het toen vooral heel koud. Ik vind het een apart gebouw, helemaal zo tussen de moderne wolkenkrabbers in. Het lijkt wel een minikasteel. Tijdens het fotograferen worden we aangesproken door 2 uitwisselingsstudenten die bezig zijn met een opdracht voor school. Ze vragen of ze ons wat vragen mogen stellen over de stad, en dat vinden we prima. Zo willen ze weten wat wij van Chicago vinden, en wat we precies zo mooi vinden aan de stad. Daar weten we wel antwoord op! Behalve de vragen die ze stellen kletsen we ook nog een beetje en zo ontdekken we dat een van hen Duits is en de ander Iraans. Het zijn aardige jongens!

Na dit intermezzo lopen we binnen bij Macy’s op zoek naar een mooie tas, maar ik slaag er niet. Jammer! Wel zien we op de eerste verdieping een uitgang en die blijkt uit te komen in een winkelcentrum. Een mooi winkelcentrum! Erg luxueus doet het aan. We kijken er even rond en vinden er een Abercrombie & Fitch, daar gaan we natuurlijk even kijken. Peter vind er een leuk overhemd, met lange mouwen weliswaar, prima voor deze dagen in de stad. Het komt dus goed uit, want behalve een trui heeft hij niets met lange mouwen meegenomen en hij heeft het toch wel regelmatig koud de laatste dagen, de jas is niet warm genoeg. Ook vinden we in dit winkelcentrum, vlakbij de uitgang een kleine counter waar ze gestoomde indonesische broodjes verkopen, een soort Bao Pao. Peter is er dol op, natuurlijk moet hij deze ook uitproberen. Hij kiest 2 verschillende smaken en eet er zijn vingers bijna bij op. Smullen dat hij doet! Het heet Wao Bao, ze hebben verschillende vestigingen in Chicago en volgens Peter zijn ze dus overheerlijk!

Als we zijn uitgewinkeld en uitgegeten lopen we naar Hancock Tower en ook die zet ik natuurlijk vanuit verschillende perspectieven op de foto. We lopen naar de ingang voor het skydeck, maar voordat we naar boven gaan informeer ik even naar de omheining. Ik wil wel foto’s kunnen maken boven. Maar helaas, volgens de medewerker is er geen vrije uitkijk, maar is er overal tralies en is foto’s maken niet mogelijk. Jammer, maar dan slaan we dit over. We hebben Sears Tower ook nog op het lijstje staan, en daarvan weten we dat het skydeck niet afgezet is met hekwerk.

Naast de ingang naar het Skydeck ligt een Jamba Juice en daar verkopen ze vers geperste jus d’orange. Niet goedkoop, maar wel erg lekker! Nu hebben we allebei even de buik gevuld en kunnen we er weer tegenaan. We lopen naar de bushalte van de hop-on-hop-off tour en stappen op de volgende tram. Die zal ons naar het westelijke deel van de Loop brengen, voor een bezoekje aan Sears Tower en Union Station. Het is nog een behoorlijk eindje rijden, en het wordt langzaam drukker door de avondspits. Overal zien we zakenmensen naar buiten komen op weg naar huis. De route voert ons weer door een gedeelte van de stad dat we nog niet eerder zagen, we blijven onder de indruk van deze stad. Wat een veelheid aan fantastische gebouwen!

Bij Sears Tower stappen we uit, maar we hebben weer pech! Het skydeck is gesloten vanwege een verbouwing. Ze zijn bezig met het aanbrengen van een glazen vloer, en volgende maand gaat de skydeck pas weer open. In plaats van het skydeck kun je nu naar de 99e verdieping en daar mag je uit de ramen kijken. Dat trekt ons niet, daar kunnen we weer geen foto’s maken, dus ook die slaan we over. Balen zeg! We besluiten dan om naar Union Station te lopen en onderweg lopen we langs een grote pro-life en anti-abortus demonstratie tegen. Er staan veel vrouwen op een enorm druk kruispunt folders uit te delen, en ze hebben een aantal schokkende en afschuwelijke foto’s op grote borden langs de weg geplaatst. De politie staat erbij, waarschijnlijk om de orde te bewaren. Ik vraag een agent waarom ze juist hier demonstreren, maar daar wist hij me geen antwoord op te geven. Waarschijnlijk stonden ze daar vanwege de nabijheid van het station. In het spitsuur lopen daar duizenden mensen langs, en daar zaten wij middenin.

Ongelooflijk wat een drukte zeg. Het leek wel een enorme mierenhoop. De mensenmassa is enorm. Overal op de trottoirs drommen de mensen in dezelfde route naar Union Station, zover je kan kijken. Het is bijna akelig om te zien. Peter is niet van plan om het gebouw binnen te gaan en ik twijfel ook even, de massa is zo enorm, dat zijn we niet gewend. Ik vraag iemand waar ik de grote hal kan vinden en die stuurt me met de mensenmassa mee naar beneden. Ik waag de stap dan toch maar, maar eenmaal beneden zie ik alleen maar perrons. Geen grote hal te bekennen. Dan zie ik op een perron een beveiliger staan en ik vraag hem hoe ik de grote hal kan vinden. Ook vraag ik hem of ik een foto mag maken van het perron, dat ziet er zo mysterieus uit, en dat mag. Daarna ga ik in de richting die hij me wijst en dan vind ik ook de grote stationshal. Daar merk je helemaal niets meer van de drukte, ongelooflijk wat een contrast!

Ik maak er een paar foto’s, maar ben niet enorm onder de indruk. Ik vind de hal niet zo mooi als de reisgids me doet beloven. Ik had net zo’n mooie hal verwacht als in Washington DC, maar deze is niet half zo mooi. Misschien ben ik gewoon verwend? Ik zie in de hal bordjes hangen die me de uitgang wijzen naar de straat waar ik ook naar binnen ben gegaan, maar eenmaal buiten zie ik dat ik ongemerkt toch 3 blokken verder ben. Groot is het zeker, al zie je daar aan de buitenkant niet zoveel van. Apart! Tegenover de uitgang zie ik ook een Starbucks liggen, daar ga ik snel even naar het toilet. In het station was ook een toilet, maar daar stond een enorme file en dat zou ik niet volhouden. Gelukkig kan ik bij Starbucks zo doorlopen en heb ik het toilet voor mezelf. Een opluchting dat ik hier even kan leeglopen ;-)

Dan ga ik snel weer op zoek naar Peter, die zit nog steeds op het muurtje de mensenmassa te bestuderen. Daar alleen krijg je wel een paar uurtjes mee om, vooral als er zoveel mensen langskomen. Ook is het hier een komen en gaan van taxi’s en die zitten elkaar danig in de weg. Een getoeter van jewelste! Ik schiet op de brug nog snel even een paar plaatjes van de gebouwen om ons heen, de rivier loopt hierlangs en dat is een mooi plaatje! Ook zie ik een officieel routebord van Route 66, de wereldberoemde route dwars door Amerika en die begint inderdaad in Chicago. Leuk!

Daarna steken we over en we lopen langs de rivier in de richting van Ogilvie Transportation Center. We kijken onze ogen weer uit. Als we een stukje hebben gelopen gaan we op zoek naar de tramhalte voor de tram die ons weer naar het beginpunt zal brengen. Het is een behoorlijk eindje lopen, daar doen we zekere en uur over, en daar hebben we geen zin in. Al wachtend op de tram bekijk ik even mijn mail op de smartphone van Peter en ik zie een berichtje van Jan. We hebben voor vanavond afgesproken en ik lees dat hij ons rond half 8 wil komen afhalen. Oeps! Het is inmiddels al bijna 6 uur, en we moeten ook nog iets eten. Dat wordt opschieten!

We besluiten dan maar snel een taxi te nemen terug naar het hotel, zodat we ons nog even kunnen opfrissen. We kleden ons om, werken ons hoofd even bij en mailen nog even terug dat hij ons liefst pas om 8 uur komt afhalen, dan hebben nog een uurtje om te eten. Daarna lopen we de stad in op zoek naar een restaurantje waar we snel kunnen dineren. Als eerste doen we het Hardrock Hotel aan, dat ligt om de hoek, in de hoop dat daar ook een Hardrock Café ligt. Maar we hebben pech, in het hotel ligt alleen een heel duur Chinees restaurant, en dat ziet er heel culinair uit. De kaart is niet slecht, maar hier kunnen we vast niet eten binnen een uur.

Gelukkig vinden we een paar deuren verder een vestiging van Noodles en Company. Daar heb ik wel eens iets over gelezen op de weblog van Petra in Vienna, zij is er heel enthousiast over. Bovendien is het een counter-tent, je bestelt dus aan en counter net als in een fast-food restaurant. Dat moet dus wel snel gaan! We bestuderen het aanbod en kiezen dan onze gerechten. Peter gaat voor de Pad Thai met kip en ik kies de Bangkok Curry met kip. Samen delen we een salade en een flatbread. Mjammie! Het smaakt echt super, dat was een goede keuze! Na 3 kwartier zijn we weer terug op de kamer, net op tijd om nog een berichtje van Jan te lezen dat we een warme trui moeten aantrekken zodat we nog even op het terras kunnen zitten. Nog even snel omkleden dus en dan kunnen we alweer naar beneden!

Jan komt voorrijden om even over 8 en neemt ons mee naar zijn huis. Wat een prachtig appartement! Hij woont aan de zuidkant van de Loop met een geweldig uitzicht van zijn dakterras. Sears Tower springt er tussenuit! We ontmoeten ook zijn vrouw Pamela, die ontzettend lekkere koekjes heeft gemaakt. Onder het genot van een heerlijk wijntje kletsen we gezellig, we vinden onderwerpen genoeg. We vragen honderduit en vergelijken natuurlijk Nederland met Amerika, ook vertellen we over onze belevenissen in de stad en in de rest van het land. De avond vliegt voorbij, voordat we het weten is het alweer bijna 12 uur. Jan biedt aan om ons nog even de snelle tour te geven, maar het is inmiddels al zo laat geworden dat we voorstellen om maar gelijk naar het hotel te rijden. Per slot van rekening moeten zij morgen weer werken, en zelf zijn we ook moe na deze dagen vol nieuwe indrukken. Het was erg leuk om hen te ontmoeten en we bedanken hen voor de gastvrijheid. Tijdens het gesprek is de Nederlandse keuken ook de revue gepasseerd, daar heeft Pamela nog geen kennis mee gemaakt. We nodigen hen daarom uit om bij ons de typisch Nederlandse keuken te komen eten als ze een volgende keer weer in Nederland zijn.

Terug in het hotel duiken we meteen ons bed in, doodmoe van deze lange maar gezellige dag!

Dag 21: Donderdag 11 juni 2009

2009-05-23T20:55:00.000-07:00

Chicago (Illinois)

Na twee late avonden word ik zonder wekker toch nog redelijk op tijd wakker. Het is even over 8 als ik uit bed rol en me installeer achter de laptop. Dit wordt alweer onze laatste dag in Chicago, de laatste dag van de vakantie. Time flies!

Ik heb nog een paar wensen voor vandaag die ik snel even op een rijtje zet: Navy Pier, Oak Park en nog een drietal gebouwen in de Loop. Ook wil ik nog even naar de supermarkt met een boodschappenlijstje, ik heb nog kortingsbonnen voor Ashley Stewart die vanaf vandaag geldig zijn en ik wil nog even langs de souvenirwinkel van de CAF. En wellicht vanavond nog even naar Buckingham Fountain voor mooie foto’s van een verlichte fountain met de skyline op de achtergrond. Peter slaapt nog als ik hiermee bezig ben, maar niet lang meer. Als hij wakker is kleden we ons snel aan en maken ons klaar voor deze laatste dag.

Met de tas al in mijn handen maak ik nog snel even de gordijnen open. Oeps… Het regent! Pijpenstelen. Dat zat niet in de planning. Kijk ik even niet naar de weerberichten, krijg je dit. Dit had ik niet besteld voor onze laatste dag. De weerberichten geven geen verandering voor vandaag, het blijft grijs en het blijft regenen.

De oplettende lezer weet al wat dit betekent, toch? Regen staat bij ons gelijk aan winkelen. Alleen in de vakantie dan. We veranderen onze plannen, dan maar geen sightseeing vandaag. Chicago is zo leuk, we komen vast nog wel eens terug hier. We kleden ons nog even om in een outfit die meer geschikt is voor de regen en gaan dan op pad, met een nieuw aanvalsplan voor vandaag. De lift brengt ons naar beneden, maar die doet een beetje raar. Onderweg naar beneden stopt hij bij elke paar verdiepingen, terwijl er steeds niemand instapt. En als hij stopt gaat dat schoksgewijs. Ieks! Het doet ons denken aan de Nederlandse film “de Lift”. We geven het liftnummer door aan iemand van het hotel en die belooft iemand te waarschuwen. Voor vandaag laten we die lift toch maar even links liggen.

Buiten nemen we een taxi naar Ashley Stewart, die speciaalwinkel voor grote maten met al die leuke kleurtjes. Ik heb de vorige keer in Charleston een aantal kortingsbonnen gekregen die geldig zijn vanaf 11 juni en elke bon geeft $15 korting op een aankoop van $30. Je mag een onbeperkt aantal bonnen inwisselen, en ik heb er zes. Ik kan dus winkelen voor $180 en krijg dan $90 korting. Niet slecht toch? Ik moet dus wel even kijken of er nog leuke dingen zijn waar ik de vorige keer overheen gekeken heb, of misschien zijn er wel heel leuke nieuwe dingen in de collectie gekomen. Dit kan ik niet aan mijn neus voorbij laten gaan. De taxi brengt ons in 5 minuten naar de winkel en daar loop ik op mijn gemak door de collectie heen. Ik pas verschillende dingen, maar ik vind niet zoveel leuke dingen als ik had gehoopt. Met een witte rok en een witte blouse loop ik de winkel weer uit. Ik heb twee bonnen gebruikt en de andere bonnen heb ik weggegeven aan iemand in de winkel. Die was dolblij!

Eenmaal buiten houden we weer een taxi aan en we laten ons naar de CAF brengen. Die heeft een heel leuke souvenirwinkel waar ik nog even wil rondkijken voor ene paar leuke dingen. Ik vind een aantal leuke souvenirs en kaarten, en zelfs nog een boekenlegger. Buiten blijft het maar regenen, het regent echt pijpenstelen. De bewolking hangt laag, en het is donker buiten. Bah!

Vanuit de souvenirwinkel lopen we nog even naar Dunkin’ Donuts, we kunnen ons herinneren dat die vlakbij lag. Ondanks dat we het eigenlijk niet voor herhaling vatbaar vinden, kunnen we ook niets anders bedenken waar we even snel iets kunnen ontbijten. En ach, de gevulde donut met aardbeien en de Long John (met een chocolade laagje) waren zo slecht nog niet, het vult tenminste een beetje.

Na het ontbijt nemen we weer een taxi terug naar het hotel waar we de auto bestellen. Het blijft maar regenen, dus we zien geen andere mogelijkheid dan de stad te verlaten voor een shopping mall om de regen te vermijden. Gurnee Mills staat op het programma, dit is een grote overdekte outlet ongeveer een uur rijden van Chicago. Onderweg belanden we in een file, maar met een klein beetje oponthoud zijn we om ongeveer 2 uur op de plaats van bestemming. Onderweg hebben we het regenfront verlaten, in Gurnee Mills is het eindelijk weer droog. Terugrijden heeft echter geen zin, achterom kijken kunnen we zien dat de donkere wolken boven Chicago hangen. En die lijken zich niet te verplaatsen.

Gurnee Mills is echt ontzettend groot, maar wel een beetje onpraktisch. Het is een langgerekt winkelcentrum, alles ligt op een rij naast elkaar. Dat betekent veel lopen! Er liggen wel een aantal outlets die we eerder nog niet tegenkwamen, zoals bijvoorbeeld de outlets van Department Stores als Marshall Fields, Saks 5th Avenue en JCPenney. Maar ook de bekende winkels komen we hier weer tegen, sommige merken vind je in elke outletmall. Zo ook een Lane Bryant, ik vind er een paar leuke pyjama’s. Ik heb echt een goede score deze vakantie!

In de mall ligt ook een trade secret winkel, een winkel waar ze alle soorten en merken haarproducten hebben. Ik wilde laatst in de Woodfield Mall mijn voorraad voor thuis aanvullen, maar toen was de kassa kapot en moest de winkel sluiten omdat ze niets konden afrekenen. Nu heb ik meer geluk. Gelukkig hebben ze hier ook Big Sexy Hair Root Pump Plus, dat is echt fantastisch spul! Het is een mousse voor dun haar en het houdt mijn haar echt de hele dag in model, zelfs als het heel vochtig is. Ook koop ik nog een voordeelverpakking Nioxin van 2 flessen van een liter. Thuis kost die set €95, hier betaal ik $50. Als dat geen voordeel is?!

Om 5 uur zijn we uitgewinkeld in de outlet en hongerig geworden. Helaas ligt in deze omgeving geen Applebee’s, maar wel een Long Horn langs de route terug naar Chicago. Voordat we wee naar huis gaan wil ik nog één keer genieten van die fantastische salade. Gelukkig hebben we op de terugweg geen last van files, we kunnen in een ruk doorrijden. Druk is het wel, maar volgens mij is het altijd druk op de snelwegen rond Chicago. In een half uurtje vinden we het restaurant en zonder te wachten krijgen we een tafeltje aangewezen.

Peter kiest vandaag de franse uiensoep en de ribs, ik ga voor de boneless buffalo wings en de strawberry pecan salad. In dit restaurant kunnen we merken dat de porties niet overal even groot zijn. Hier zijn ze namelijk veel groter! Die salade is echt een enorme berg, en dat is niet goed voor mijn appetijt. Op de een of andere manier vergaat mij daarvan de honger. Natuurlijk eet ik hem wel, maar als ik mijn buik vol heb, zie je nauwelijks een deuk in de berg salade. Alsof ik niets gegeten heb. Eigenlijk is dit toch ook zonde….. Al dat voedsel moet weer worden weggegooid, die porties moeten ze echt kleiner maken! Gelukkig smaakt het wel heerlijk. Volgens Peter zijn de ribjes hier ook erg lekker, er zit ook weinig vet aan en het vlees valt zo van de knook. Long Horn gaat in elk geval op ons lijstje met favoriete restaurants in Amerika!

Na het eten willen we via de scenic route terugrijden naar Chicago, dat betekent niet de snelweg maar de kortste route naar de kust en dan over de Lake Shore Drive naar het zuiden. We kunnen dan in elk geval nog één keer genieten van de mooie skyline. Maar we gaan niet op pad voordat we nog even een supermarkt hebben aangedaan, we willen nog een paar dingen scoren om mee terug naar huis te nemen. Ik vraag daarom even aan een medewerker waar we een grote supermarkt kunnen vinden. Hij zegt dat we Harlem Street verder moeten volgen en dan komen we vanzelf langs Jewel. Dat klinkt niet als een supermarkt, maar hij zal het wel weten, toch?

We volgen de route maar vinden geen enkele winkel. Wel zien we de omgeving steeds armer worden en de huizen hier steeds depressiever, we rijden duidelijk een heel ander gedeelte van de stad binnen. We zien een heleboel politieauto’s, dus we voelen ons niet onveilig, maar het is wel een trieste aanblik. Dan zien we een reclamebord met Wally’s Market, die gaan we maar even binnen. Het is een kleine supermarkt, een beetje vergelijkbaar met een buurtsuper in Nederland. De raspberry vinaigrette die ik wilde kopen verkopen ze hier niet, maar ik vind wel één flesje Heinz 57 steaksauce. Die nemen we alvast mee.

We besluiten dan maar weer om te draaien en terug te rijden en onze route te vervolgen zoals we die van plan waren. Wie weet komen we dan nog een andere winkel tegen. En ja hoor, als we even op de juiste weg zitten zien we de winkel liggen die de restaurantmedewerkers bedoelde: Jewel Osco. Dat ziet eruit als een grote supermarkt! Gelukkig vinden we hier de sladressing –er zijn zoveel merken dat ik niet weet welke ik moet kiezen– en ook nog een flesje Heinz. Met 2 flessen van ieder verlaat ik de winkel, dat moet maar even genoeg zijn. Het is inmiddels alweer bijna 8 uur ’s avonds, de tijd vliegt voorbij.

Via Lake Shore Drive rijden we terug naar ons hotel, onderweg genietend van alle mooie plekjes. De plekjes die Jan ons had laten weten zoeken we allemaal op, maar zijn helaas te druk om er uit te stappen en te fotograferen. De aanblik van de stad een beetje somber door alle laaghangende bewolking, maar het heeft wel iets mysterieus. Ik had nooit gedacht dat ik zo kon genieten van een stad als Chicago. Ik vind vooral de combinatie van wereldstad met mooie architectuur en de prachtige ligging aan het water een supercombo. Door het vele groen en de grote strook met parken aan het water heeft de stad veel ruimte, je kunt Chicago steeds goed overzien. In tegenstelling tot New York waar je al snel wordt opgeslokt door de stad en de gebouwen, houd je in Chicago op de een of andere manier steeds het overzicht. Ik voel me er veel prettiger dan in New York in elk geval. Ook heb ik nog nooit eerder een stad gezien die zo bewust bezig is met plannen hoe ze er over 20 jaar uit wil zien, überhaupt het plannen van een stad gebeurt meestal toch veelal achter de schermen. Chicago niet, de stad is er trots op lijkt het wel. Ook de riverwalk langs de rivier is een mooie manier om de gebouwen niet de overhand te laten krijgen en mensen steeds het gevoel te blijven geven dat ze ruimte hebben. Het uitzicht blijft dus prachtig! Als ik dichter zou zijn, zou ik een prachtig gedicht willen schrijven over de stad, ik ben verliefd.

Het is alweer 9 uur als we eindelijk weer terug zijn in het hotel. We maken de auto helemaal leeg en laten hem achter bij de valet parking. We moeten nodig gaan inpakken. Op onze kamer wacht ons echter weer een nieuwe verrassing: we hebben weer geen service gehad. Het bed is niet opgemaakt en we hebben geen nieuwe handdoeken gekregen. Dat is wel vervelend, want we willen morgen graag gedoucht op pad. Dat verwacht je toch niet in zo’n hotel als dit? Vanochtend voor we vertrokken –het was ruim voor 9 uur– werd er wel op onze deur geklopt maar we hebben toen laten weten dat we nog even bezig waren op de kamer en snel zouden vertrekken. Blijkbaar zijn ze ons daarna vergeten.

Ik bel dus maar weer naar de frontdesk en vraag naar de manager. Die krijg ik zonder problemen te spreken –kom daar in Nederland maar eens om– en ik meld mijn klacht. Natuurlijk vermeld ik erbij dat het al de tweede keer is deze week. Hij belooft gelijk iemand van housekeeping naar boven te sturen. Dat is prima, maar ik neem er geen genoegen mee. Service staat hier in een hoog vaandel, ik verwacht dus meer dan dit alleen, zeker omdat het al de tweede keer is dat het ons gebeurt. Ik zie mijn kans schoon om de hoogte van de rekening nog iets in te dammen.

Hij vraagt me wat hij kan doen om de slechte service te compenseren. Een wijnpakket? Een fruitmand? Maar wat hebben we daaraan als we morgenochtend alweer vroeg vertrekken. “What do you have in mind?”, vraag hij me. Nou, ik weet wel iets. “The only thing I can think of is the parking”, vertel ik hem. “How many nights have you been staying here?”. “Six”, zeg ik naar waarheid. “Well, I can’t credit you for 6 nights, but I will credit you for 3. How is that?”. “Perfect” antwoordt ik met een grote smile. Dat komt ons goed uit! Dan is de slechte service toch nog ergens goed voor.

Gelukkig laat housekeeping niet lang op zich wachten, om kwart over 9 kloppen ze aan de deur. Na een kwartiertje zijn ze klaar en kunnen we eindelijk beginnen met inpakken. Ik weet niet goed waar te beginnen, heb er eigenlijk helemaal geen zin in, en loop met mijn ziel onder de arm. Ik wil wel graag naar huis, daar ligt het niet aan, maar ik vind het gewoon een vervelend karweitje. Ik stel het dan ook nog even uit maar na 10 uur moet ik er toch echt aan geloven. Eerst maak ik alle koffers en tassen leeg en maak ik stapeltjes. Wat moet per sé in de handbagage en wat kan in de koffers. De zware spullen worden verdeeld en de breekbare spullen extra goed ingepakt tussen de kleding. Helaas maak ik hier nog wel een stomme denkfout, maar daar zal ik morgen pas achterkomen. Om half 12 zijn we eindelijk klaar. De spullen zijn goed verdeeld, de koffers gewogen en de handbagage staat klaar. Alleen de toilettassen moeten morgen nog een plekje krijgen. We duiken nu echt onder de veren. Lekker slapen, morgen moeten we weer vroeg op.

Dag 22: Vrijdag 12 juni 2009

2009-05-22T20:55:00.000-07:00

✈ Chicago (Illinois) – Amsterdam

Vandaag loopt de wekker af om kwart over 6, we willen graag om ongeveer 8 uur vertrekken naar het vliegveld. Ik heb slecht geslapen en werd steeds wakker vannacht, volgens mij heb ik elk uur op de klok gezien. Ik installeer me dan ook eerst even achter de laptop met internet om even bij te komen. Daarna ga ik snel douchen en ik pak de rest van de spullen in die we vanochtend nog hebben gebruikt. Iets later dan gepland, om kwart over 8, bellen we voor de bellman om ons te helpen met de koffers en we bestellen tegelijk onze auto. De laatste keer!

Als de koffers op de kar staan –de bellman neemt ook de koelbox mee, die wil vast iemand wel hebben– gaan wij naar de frontdesk om uit te checken. Vanochtend lag er geen rekening op de mat, maar hij ligt wel klaar bij de balie. De kosten voor het parkeren moeten nog worden aangepast, maar de overige bedragen zijn allemaal correct. De kosten voor het ontbijt en voor het internet zijn allemaal al gecrediteerd, dat was goed geregeld door Fabiana. Alles bij elkaar hebben we voor de gemiste service toch ruim $200 korting gehad, daar mogen we beslist niet over zeuren. Het uitchecken verloopt verder heel snel en om half 9 stappen we in de auto. Ik was nog net op tijd om de tas met breekbare spullen te redden onder een zware koffer –de bellman gooide letterlijk met onze spullen– en dan gaan we op weg.

Peter rijdt, en ik probeer in de auto een beetje te ontspannen. Als we vliegen ben ik altijd gespannen tot op het bot, elke vezel in mijn lichaam staat strak, en Peter moet dat meestal verduren. Ik heb geen vliegangst, ik begrijp zelf ook niet waar die spanning vandaan komt, maar we weten het allebei. Peter loopt op z’n tenen om me te ontzien, maar het lukt me gek genoeg pas in het vliegtuig om weer opgelucht adem te halen. Even doorbijten dus, voor ons allebei.

We verwachtten onderweg wel wat files maar dat blijkt mee te vallen. We kunnen in één keer doorrijden. Dat is mooi meegenomen! Het is nog geen 9 uur als we bij de luchthaven arriveren en we vinden al snel de rental-car-return-site. We parkeren de auto bij National in de rij en wachten op de medewerker die de auto komt controleren. Van controle is echter geen sprake, zij schrijft alleen de kilometerstand op en we krijgen een bonnetje met de gegevens. Op deze bon staat dat we $250 moeten afrekenen voor de drop-off-kosten, oftewel achterlatingkosten. Tussen Florida en Illinois is dat niet gratis. National is wel de goedkoopste in de tarieven voor drop-off kosten, zij rekenen een vast bedrag onafhankelijk van de afstand tussen het ophaal-station en het inlever-station, en volgens onze informatie zou dat bedrag $199 moeten zijn. Die informatie hebben we van usareisen.de, de website waar we de auto hebben geboekt. Ik ga daarom met het bonnetje naar de balie om bezwaar te maken, Peter laat ik achter bij de berg met koffers en tassen.

Het duurt even voordat ik aan de beurt ben, er is net een buslading met klanten uitgeladen die een auto komen ophalen. Bij de medewerker achter de balie doe ik mijn verhaal en zij haalt gelijk de manager erbij. Die neemt me mee naar het kantoortje en vraagt me bij welke organisatie we hebben geboekt. Hij kijkt in het systeem, maar blijkbaar vind hij daar niet wat hij zoekt. Dan pakt hij de telefoon, maar zonder contact te krijgen legt hij die ook weer neer. “I take your word for it” zegt hij, en hij draait een creditbon uit waarop het bedrag is aangepast. Goed geregeld, goede service! Ik voeg me weer bij Peter en met de koffers –we hebben 4 grote koffers en 2 kleine voor handbagage– nemen we plaats in de bus die ons naar de terminal zal brengen.

Dat is een kort ritje en al snel staan we in de rij voor de balie bij United om te kunnen inchecken. Het is een lange rij, hier kun je goed merken dat Chicago een van de thuishavens is van United Airlines, er vertrekken veel vluchten van hier. Wij hebben tijd genoeg, onze vlucht vertrekt pas om 13.10h en het is nu pas half 10. Geduldig wachten we op onze beurt. Het inchecken verloopt erg chaotisch, het lijkt alsof iedereen in de weg loopt. United probeert iedereen te dwingen om met de machines in te checken, als je dat niet wil kun je opnieuw aansluiten in een rij voor de balie waar je persoonlijk wordt geholpen, maar die is nog eens zo lang als de rij waar we net in hebben gewacht en wordt bovendien bemand door slechts één medewerker van United. Ik vraag een medewerker of ik bij de machine ook een plek bij de nooduitgang kan reserveren, en volgens haar moet dat lukken. Wij besluiten het dan maar gewoon te proberen. We scannen de paspoorten en onze reservering staat gelukkig in het systeem. Bij het kiezen van de stoelen lukt het echter niet om die te wijzigen dus we vragen hulp. Achter de rij met machines lopen een aantal medewerkers van United die de afhandeling van de koffers doen, maar er zijn maar 2 medewerkers beschikbaar voor ongeveer 12 machines. De machines staan bovendien erg dicht op elkaar, terwijl de meeste passagiers behoorlijk wat koffers bij zich hebben. Je struikelt er dus over de koffers en over de benen van medepassagiers, en je moet ook nog uitkijken dat je niet omver wordt gereden door onoplettende passanten. Maar goed, we moeten even wachten en krijgen dan hulp van een vriendelijke medewerker die het hele incheckproces voor ons afrondt. Helaas zijn er geen stoelen beschikbaar bij de nooduitgang, althans niet als we samen willen zitten, maar we zitten wel in economy plus vanwege ons abonnement. Ons wordt aangeraden om bij de gate nog eens te proberen de stoelen voor de tweede en langste vlucht te laten wijzigen, volgens hem hebben ze daar bij de gate meer mogelijkheden in het systeem. De koffers zijn perfect op gewicht, dat hebben we netjes verdeeld. Van de vier koffers zijn er drie een pond te zwaar en de vierde koffer is zelfs 7 kg lichter dan is toegestaan. Niet slecht! En gelukkig is de handbagage ook niet al te zwaar, dat was vorig jaar wel anders!

Als we zijn ingecheckt kunnen we opnieuw in de rij aansluiten, voor de veiligheidscontrole deze keer. Peter gaat eerst en ik volg hem. Als onze koffers door de scanner gaan zien we de band stoppen en de veiligheidsbeambte bedenkelijk kijken naar het scherm. Wat nu weer? Hij vraag of de tas van Peter is en die bevestigt dat. Volgens hem hebben we vloeistoffen in de tas. Hij opent de tas en haalt er gelijk 2 blikjes uit. Die had ik nog snel in de tas gestopt om op de luchthaven te drinken, maar die ben ik daarna helemaal vergeten. De blikjes gaan de prullenbak in en de tas gaat opnieuw door de scanner. En weer wordt hij eruit gepikt, er zitten nog steeds vloeistoffen in. Peter kijkt me vragend aan en ik heb ook geen idee waar hij het over heeft. Ik heb alle toiletspullen in de handbagage gecheckt, die zijn allemaal kleiner dan 100ml en bovendien zitten die in een plastic zakje, zoals voorgeschreven. Dat kan dus niet het probleem zijn. De tas gaan ondersteboven en alles wordt eruit gehaald. En dan stijgt het schaamrood me naar de kaken……. De veiligheidsbeambte haalt mijn met-veel-moeite-gevonden-flessen-sladressing eruit en kijkt me vernietigend aan. Die mogen duidelijk niet mee! “Is that all madame?”. Ik kan alleen nog maar stotteren en vertel hem haperend dat er ook nog 2 flessen steaksauce in de tas moeten zitten. Ik mompel een verontschuldiging, maar die heeft hij vast niet gehoord. Als blikken konden doden was ik nu morsdood geweest. Niet alleen de beveiliger, maar ook de blikken van Peter en de passagiers die ongeduldig achter ons staan te wachten voel ik in mijn rug prikken. Ik kan alleen nog maar naar de grond kijken. Ik was zo zuinig op mijn sladressing en steaksaus dat ik ze voor de zekerheid maar in de handbagage heb gestopt gisterenavond. In de koffer zouden ze namelijk wel eens kapot kunnen gaan, toch? En duidelijk niet gedacht aan de voorschriften voor het vervoeren van vloeistoffen in de handbagage. Stom, stom, stom…… Ik kan mezelf wel voor de kop slaan.

Als we door de beveiliging zijn lopen we even langs de winkeltjes en we zoeken een plekje om te eten. Bij Chili’s serveren ze verschillende soepen en daar nemen we allebei een bord broccoli-cheese-soep. Het is onze favoriete Amerikaanse soep, maar bij Chili’s smaakt hij erg chemisch, niet echt lekker. Het lijkt wel gesmolten plastic… bah… We betalen en installeren ons bij de gate. Daar blijft het echter opvallend leeg na het vertrek van een kleine binnenlandse vlucht. Waar blijft iedereen? Ik zoek voor de zekerheid de informatiepanelen op en zie dat de gate is gewijzigd.

We pakken onze spullen weer bij elkaar en lopen naar de juiste gate, het is een flinke wandeling. Via een tunnel lopen we onder het vliegtuigplatform door, en die tunnel herkennen we van eerdere tussenlandingen die we maakten in Chicago. Het is een kleurige tunnel! Bij de juiste gate is het een heel stuk drukker, er zijn nauwelijks nog stoelen vrij om te zitten. We vinden met moeite nog een plekje tussen de andere passagiers en als Peter zich heeft geïnstalleerd meld ik me zoals geadviseerd bij de balie om te proberen onze stoelen voor de tweede vlucht te wijzigen. De dame die achter de balie bezig is vertelt dat ze eerst even iets in het vliegtuig moet regelen en daarna komt ze mij en een andere dame helpen. We wachten geduldig.

Na kwartiertje komt ze terug, ik sta nog steeds op dezelfde plek, net als die andere dame die er net ook al stond. Achter ons heeft zich een hele rij gevormd met mensen die blijkbaar allemaal nog vragen hebben. Maar een stukje verderop heeft zich ook een nieuwe rij gevormd en tot onze verbazing gaat de United-stewardess daar helpen. Als ze daar een aantal mensen te woord heeft gestaan is er bij onze rij nog steeds niemand geweest. Ik sta daar toch niet voor mijn lol? Ik laat het niet op me zitten en loop naar haar toe, maar ik ben niet van plan om achter in de rij aan te sluiten. Ik sta er al een half uur te wachten! En dat is langer dan ieder ander in de rij. Ik spreek de eerstwachtende Amerikaan aan en ik vertel hem dat ik in de andere rij al een half uur sta te wachten en dat ik daarom van plan ben om voor hem te gaan. Hij is er duidelijk niet blij mee te oordelen naar het gezicht dat hij trekt, maar laat me wel voorgaan. Het zal mijn Nederlandse cultuur wel zijn, dat ik hier zo geïrriteerd op reageer.

Als ik dan eindelijk wordt geholpen vertel ik als eerste dat er aan de andere kant van de balie ook nog een lange wachtrij staat, maar de stewardess kijkt me schaapachtig aan, niet van plan er iets aan te doen. Dan niet, ik heb het geprobeerd. Ik doe mijn verhaal over de stoelen en vraag haar of ik op de vlucht van Washington DC naar Amsterdam stoelen kan krijgen bij de nooduitgang. Ze vraagt mijn instapkaarten en kijkt in de computer. Ik zie nieuwe instapkaarten uit de computer rollen en zie haar de oude kaarten verscheuren. Maar dan schrikt ze. Ze begint weer van alles in te tikken in de computer, en dan rent ze weg van haar plaats naar een collega. Wat nu weer? Als ze terugkomt snauwt ze me toe dat ik haar de verkeerde instapkaarten heb gegeven. Hoezo? Ze heeft blijkbaar onze stoelen gewijzigd voor de vlucht van Chicago naar Washington DC en heeft ons stoelen gegeven in economy in plaats van economy plus. Maar daar had ik helemaal niet om gevraagd, ik wilde alleen de stoelen wijzigen van de tweede vlucht, de vlucht van DC naar Amsterdam. Ze is boos op mij, terwijl ze zelf een fout heeft gemaakt. Ze heeft gewoon niet goed geluisterd. En terwijl ze onze stoelen had gewijzigd, had een collega één van onze oorspronkelijke stoelen weggegeven aan een andere passagier. Dat moest dus even gerepareerd worden. Gelukkig lukt dat, en ze snauwt nog een keer dat ik de stoelen op Dulles moet laten aanpassen, dat kan ze hier blijkbaar niet. Ik vertel haar dat ik het advies had gekregen van een collega van haar bij het inchecken om het hier te proberen, maar dat was volgens haar niet mogelijk. Nou ja zeg! Ze had duidelijk een offday. Toch was ik een beetje trots op mezelf, want ondanks mijn gespannen status, ben ik heel rustig gebleven en heb ik alles van me af laten glijden.
Om half 1 start het boarden, dat verloopt ook heel chaotisch. Dezelfde stewardess die mij net aan de balie heeft geholpen roept om welke passagiers mogen instappen –bij United werken ze met nummers die op de instapkaart worden gedrukt– maar doet dat zo onduidelijk dat niemand haar verstaat. Het gevolg is dat iedereen aansluit in de rij en vervolgens het instappen blokkeert. Als we zijn ingestapt willen we onze bagage deponeren in de bagagebakken boven ons. Een passagier voor ons heeft zijn spullen netjes in het midden van de bak neergelegd, en zowel links als rechts ernaast is te weinig plaats voor onze tas. We proberen zijn spullen iets op te schuiven, maar dat wordt niet gewaardeerd. Hij staat weer op en pakt zijn spullen demonstratief en legt ze weer netjes terug in het midden. En dit alles zonder mondelinge communicatie en zonder ons aan te kijken. Peter en ik kijken elkaar aan en schieten dan in de lach. We zoeken dan maar een andere bak op voor onze tassen, we hebben geen zin in ruzie. De handtas en de jassen leggen we wel ernaast, maar blijkbaar niet netjes genoeg, want als we klaar zijn staat hij nog een keer op om zijn spullen te arrangeren.

We vliegen met een Boeing 777 naar Washington DC, dit vliegtuig is nog groter dan het vliegtuig dat ons straks de grote plas overbrengt. Wij zitten met z’n tweetjes aan het raam, jammer genoeg boven de vleugel, dus we hebben weinig uitzicht. De vlucht vertrekt ongeveer een kwartiertje later dan gepland, maar volgens de piloot blijft de aankomsttijd gelijk. Geen echte vertraging dus. En daarin blijkt hij gelijk te hebben. De vlucht duurt ongeveer anderhalf uur en om 4 uur –de klok gaat hier een uurtje vooruit– zijn we op Dulles Airport. Daar duik ik nog even snel het souvenirwinkeltje in voor een t-shirt van Obama en een kerstboomornament, maar ik scoor geen van beiden. De ornamenten zijn hier uitverkocht, en de t-shirts zijn er niet meer in mijn maat. Jammer!

We lopen gelijk door naar de gate en kunnen daar bijna meteen starten met boarden. We hebben besloten om de stoelen niet meer te laten wijzigen, we zitten prima zo in economy plus. Bij de nooduitgang is het een stuk kouder en eigenlijk vinden we dat niet opwegen tegen de extra ruimte. De ruimte in economy plus is groot genoeg. Ook nu hebben we weer stoelen bij het raam met z’n tweetjes, en dat is wel heerlijk. We vliegen met een Boeing 767 en die heeft een indeling van 2-3-2. We zitten maar enkele stoelen achter de business class en dat is altijd wel lekker met uitstappen, dat gaat dan lekker vlot. Maar goed, nu moeten we eerst nog vertrekken. We installeren ons in de stoelen met de boeken en de iPod onder handbereik. Lekker warme sokken voor aan de voeten, en de slippers gaan onder de stoel. We vertrekken uiteindelijk iets later dan gepland, maar niet noemenswaardig om als vertraging te worden aangemerkt. Ook nu horen we van de piloot dat de aankomsttijd gelijk blijft.

De vlucht verloopt prima, de service van United is zoals altijd heel goed. We krijgen voldoende drinken en zitten nauwelijks droog. Het eten is niet echt geweldig, maar veel honger heb ik toch niet. Peter heeft meer geluk met zijn aangepaste low-cholesterol-maaltijd, die smaakt hem prima. Het entertainment programma wordt al snel gestart en we amuseren ons met een film. Peter kijkt de film “New in town” terwijl ik me amuseer met “She’s just not that into you”. Die laatste vind ik maar zo-zo, niet echt super. Maar het verdrijft de tijd. Ik pak mijn laptop nog even om aantekeningen te maken van de laatste dagen in Chicago, zodat ik later het reisverslag nog helemaal kan afmaken, en ik lees in mijn boek. Peter luistert naar de iPod of speelt met zijn PSP, het nieuw gekochte spelletje pokeren houdt hem goed bezig. Jammer genoeg kunnen we beiden niet echt slapen, terwijl we wel heel moe zijn.

Het is kwart voor 7 als het vliegtuig weer de vaste bodem raakt in Amsterdam. We zijn weer thuis! Nou ja, bijna dan… Omdat we zijn neergestreken op de Polderbaan moeten we nog een heel eind taxiën naar de luchthaven, deze baan ligt het verst weg van Schiphol. Maar om 7 uur stappen we dan eindelijk weer uit het vliegtuig. Na een sanitaire stop lopen we naar de bagagebanden, maar het duurt even voordat we de koffers terugzien. Schiphol is toch een veel langzamer luchthaven dan de meeste Amerikaanse, dat is tenminste onze ervaring. Gelukkig arriveren ze wel allemaal en zonder iemand bij de douane te zien lopen we naar de centrale hal. Daar kopen we snel treinkaartjes, maar de eerstvolgende trein vertrekt al binnen een minuut, dat halen we vast niet. We wachten daarom maar even op de volgende, die vertrekt over 10 minuten. Het is altijd weer een sport om met z’n tweetjes al die koffers zo snel mogelijk in de trein te krijgen, en bij aankomst op het station in Weesp ook weer eruit. Maar het lukt prima! Dan is het nog even hannesen voor we alles in de auto hebben, want met 4 grote koffers en 2 kleine is het nog best lastig om alles bij de auto te krijgen. Maar ook dat lukt en dan zijn we binnen 5 minuten thuis. Het is goed om weer thuis te zijn!

Hoogtepunten en statistieken in een terugblik

2009-05-21T03:22:00.000-07:00

Het was een leuke reis, en vooral ook erg relaxt. We hebben ons niet laten verleiden en alle bezienswaardigheden afgesjeesd, we hebben een selectie gemaakt en de activiteiten afgestemd op onze gesteldheid, humeur en op het weer. We hebben heerlijk gegeten, lekker uitgeslapen en de tijd genomen voor onszelf.

We hebben deze reis 9 staten doorkruist: Florida, Georgia, South Carolina, North Carolina, Tennessee, Kentucky, Ohio, Indiana en Illinois. Een gebied met veel afwisseling en veel verschillende landschappen. We hebben maar 2 Nationale Parken bezocht –Blue Ridge Parkway en Smoky Mountains– maar wel diverse andere bezienswaardigheden aangedaan. In totaal hebben we ongeveer 3.700km gereden, en dat is voor ons verrassend weinig, zeker in vergelijking tot onze vorige reizen.

Hoogtepunten tijdens deze reis waren Savannah, de USS-Yorktown, de Blue Ridge en Smoky Mountains, Dollywood en Chicago. Veel afwisseling dus!

Van Savannah hebben we genoten, wat een sfeervol plaatsje is het toch! Wij vonden de pleintjes met de mooie huizen eromheen en het spaanse mos zo gezellig aandoen, en de sfeer die ervan uitging ook zo anders dan vele andere Amerikaanse stadjes die we hebben gezien. Heel toegankelijk ook! Charleston was ook erg mooi, maar de rijkdom maakt het ook minder toegankelijk.

De USS-Yorktown vonden we erg indrukwekkend, leuk ook om zo’n schip te mogen bewonderen, vooral als je zoals Peter zo’n filmfanaat bent en alle oorlogsfilms hebt gezien. Ongelooflijk dat er 3.500 mariniers maanden konden leven op deze boot in vroegere tijden!

De natuur van de Blue Ridge en de Smoky Mountains lijkt erg op elkaar, maar we vonden het wel heel mooi! De vochtige bergen zijn toch weer heel anders dan de bergen zoals we die in het westen van Amerika hebben gezien. Minder puur en niet zo ondoordringbaar, maar met prachtige vergezichten. De scenic routes in deze omgeving zijn ontelbaar, we vonden het heerlijk om hier rond te touren en te genieten van de omgeving. De kleine plaatsjes langs deze routes zijn allemaal pareltjes, je bent tegelijkertijd zo ver weg van het massatoerisme dat je het gevoel krijgt het Echte Amerika te ontdekken. De watervallen zijn niet zo spectaculair als de watervallen die we hebben gezien in het westen van Amerika en in Canada, maar er liggen toch ook wel een paar mooie tussen. Wat we wel gemist hebben in deze regio zijn de vele wow-momenten zoals we die gekend hebben op onze vorige reizen. Die waren er nu ook wel, maar beduidend minder en niet op het niveau van wereldwonderen. Misschien zijn we wel erg verwend!

Dollywood was een leuke verrassing. Wat een gezellig park! Een pareltje onder de pretparken in Amerika, een leuke ontdekking. De afwisseling tussen de attracties en de ambachten vonden we erg leuk, maar ook het eten was er goed, de aankleding erg sfeervol en de medewerkers zo vriendelijk. Ooit komen we er beslist nog eens terug!

En dan Chicago. Tja, wat moet ik daar nog over zeggen? We waren ervan onder de indruk! Een stad die hoog is genoteerd in onze persoonlijke favorietenlijst. Wij vonden Chicago leuker dan New York City. De prachtige architectuur gecombineerd met de ligging en de afwisseling in bezienswaardigheden is geweldig, en ook de rivier die door de stad stroomt geeft Chicago een heel apart karakter. We hebben de tijd genomen om de stad te ontdekken en daar hebben we beslist geen spijt van. Zelfs in 6 dagen hebben we nog niet alles gedaan wat op het lijstje stond, dus daarvoor moeten we beslist nog eens terugkeren!

Wat het weer betreft hebben we betere reizen gekend, maar ook slechtere. We hebben veel mooi weer gehad tijdens de vakantie, maar toch ook wel de nodige regen jammer genoeg. De vakantie begon met regen in Savannah en eindige met regen in Chicago. De balans opmakend mogen we niet klagen, we hebben ook vaak mazzel gehad dat het net droog werd op cruciale momenten en eigenlijk hebben we de eerste twee weken weinig last gehad van het weer. In Chicago hadden we het graag wat warmer en droger gehad, daar hadden we toch wel een beetje pech en we hebben niet alles kunnen doen wat we gepland hadden. Reden om terug te keren dus, en dan hopelijk met nog mooier weer!

Terugkijken kunnen we wellicht vaststellen dat dit weer ook bij het seizoen hoort. Toen we in 2003 naar het noordoosten van Amerika zijn geweest hebben we ook veel regen gehad, terwijl we in 2004 en in 2008 tijdens onze reizen in het najaar het meest prachtige weer hebben gehad. Als ik de seizoenen vergelijk vinden we het najaar toch prettiger om te reizen dan het voorjaar. Het weer is slechts één factor, maar ook de lengte van de dagen en de kleuren in de natuur spelen een rol. In het najaar zijn de dagen korter, en heb je dus meer profijt van het beste licht om te fotograferen –ongeveer de eerste 2 uur na zonsopkomst en de laatste 2 uur voor zonsondergang– en bovendien zie je vaker de zonsondergang. Om de zonsondergang in het voorjaar mee te maken moet je lange dagen maken, en dat past niet bij ons. Het werd nu pas donker om 9 uur ’s avonds en dat vind ik eigenlijk jammer. Ook de kleuren van de herfst vinden we erg mooi in de natuur, en die mis je natuurlijk in het voorjaar. Daar staat tegenover dat in het voorjaar de natuur groener is en meer bloemen heeft, maar dat weegt voor mij toch niet op tegen de kleurenpracht van de herfst.

Conclusie: het was een heerlijke reis, we hebben genoten van alles dat we hebben gezien. We hebben ontzettend lekker gegeten en ons weer geamuseerd in de pretparken. Maar toch hebben we ook wat gemist, de wow-factor en de kleuren in de natuur. Misschien zijn we voorlopig wel even klaar met Amerika en wordt het tijd om ook de andere werelddelen te verkennen. Op naar de wereldwonderen in Azië, Afrika en Zuid-Amerika!